«کل شهر خاکستری؛ بالا سر من رنگین کمون»

می‌گه من رنگین کمون نمی‌بینم.
بیا چشمای من برای تو. تو جای من ببین.

قطعا یکی از نشونه های پیر شدنم اینه که دیگه شبا تا هروقت بخوام نمی‌تونم بیدار بمونم. ساعت از ۱۱ می‌گذره انگار سیم رو از برق کشیدن.
میوفتم.

من به همه نظر دارم نه چون همه دافن.
چون کوشیدم زیبایی در نگاهم باشد نه چیزی که به آن می‌نگرم.

توی یه کوچه خلوت بودم، اومدم از یه ماشین که پارک بود از رانندش آدرس بپرسم، دیدم ترسیده.
همزمان یه دختر سرش رو از لای پای مرده آورد بالا.

نمی‌دونستم چیکار کنم گفتم عه ادامه بدید، خدافظ.

باز هم بگید. تا ده. بعدش بخوابیم.

خسته‌م از آدم های نزدیکی که دور می‌شن.

امروز رو دورکاری گرفتم که بتونم راحت بخوابم.

ببینید کی از ۶ صبح بیداره.

ناراضیم؛ هم از زمان هم از مکان.

اگه جای خود خوری منو می‌خوردی، الان جفتمون خوشحال تر بودیم.

آب و هوای امشب راحت تا چهار نفر معاشرت رو جوابه.

خجالت بکشید. بیاید ببینمتون.

یه مقدار پونه گرفتم ببرم دم در خونه این ماره.

کاش کهکشان راه شیری شخصی خودم رو داشتم.

قدرم رو بدونید، من محشرم.