آب و هوای امشب راحت تا چهار نفر معاشرت رو جوابه.

خجالت بکشید. بیاید ببینمتون.

یه مقدار پونه گرفتم ببرم دم در خونه این ماره.

کاش کهکشان راه شیری شخصی خودم رو داشتم.

قدرم رو بدونید، من محشرم.

قدرم رو نمی‌دونید اونطوری که شایسته منه.
پس من برم بخوابم.

نشستم شماردم.

از هر سه کلمه که گفته می‌شه دوتاش اضافیه.

دیگه اینطوری فایده نداره. اونطوری هم که از قبل فایده نداشت.

حداقل دوستای خوشگلتون رو ادد کنید

مگه اهمیتی داره که یه سوال اشتباه، جواب اشتباه بگیره؟

داشتم فکر می‌کردم کاش می‌شد برای ساعاتی مرد و بعد زنده شد.
یادم افتاد می‌شه خوابید.
شما زمینی ها تنها چیز‌ خوبتون، خوابیدنه.

وسط بالا بودن اومدم پایین. یعنی حالم خوب بود یدفعه بد شد.
بد نشد، یعنی حس خوب داشتم اما الان ندارم.
آره این توصیف بهتریه.
حس خوب داشتم اما با دیدن چیزی که نباید، اشتیاقم رو از دست دادم.

هوا سرده. انقدر سرد که بین خوابیدن کنار شوفاژ و سیگار کشیدن تو بالکن، برم توی بالکن سیگار بکشم.

هوا سرده. به سه نفر جهت گرم شدن نیاز دارم.

یکی منو بخوره تموم شم.

من تورو بخاطر خودم می‌خوام. تو منو بخاطر چی می‌خوای؟

«هزار و یک گلی چیدم ز صحرا. یکیش مانند یاروم بو نمیده»

به اندازه دو نفر مشکل دارم. ولی یه نفرم.