گاهی به اینکه ایران بمونم یا برم، فکر می‌کنم.
نتیجه‌اش برام اینه که من هیچ جا خونه ای ندارم. خونه من اینجا بود که ازمون گرفتنش.
حالا چه اینجا، چه کشور دیگه، مهمونم.

اگه قدیم بود شاید می‌رفتم یه کشور جدید می‌زدم یه گوشه ای که رودخونه رد بشه.

من سختمه عام پسند بنویسم، شما اینجارو برای خواص زیبا بفرستید.

بین خوابیدن و آینده شغلیم باید یکی رو انتخاب کنم.
باور کنید راحت نیست.

تعداد فرصت هایی که بخاطر خستگی بهشون پشت پا زدم واقعا نگران کنندست.

حالا صاف اون لحظه ای که می‌خوای بپری، زیر پات خالی می‌شه.

حالا شاید بگید چرا پرش، چرا پرواز نه؟
باید بگم آدما می‌پرن، کسخلا پرواز می‌کنن.

کاش منم کسخل بودم. وقتی روی هوا بودم، فکر می‌کردم بال دارم.

جاتون خالی، دیشب و پریشب دردی داشتم که نمی‌ذاشت نفس‌ بکشم.
ایشالا بگایی قسمت همه.

اون دبستانیه که زمان احمدی‌نژاد تو زیرزمین خونشون اورانیوم غنی کرده بود کاش میومد خونه منو هم تمیز می‌کرد.
از پس اون برمیاد.

دوست دارید خونم رو ببینید؟

فکر کردید عکس می‌ذارم؟ نه‌خیر. باید پاشین بیاین تو.

اون سوال انحرافی بود، امروز تو اینستا یه ویدئو دیدم طرف می‌گفت اول ایجاد نیاز کن بعد راه حل رو بفروش.

من تحمل مشکلاتم حداقل به سه ایرانی نیاز داره.
آدم نرمال در استاندارد جهانی که نگم چندتا.

اکسپلور اینستاگرام شماهم همه یا تولیدین یا وارد کننده؟

خسته شدم از بس کس گفتم. اگه تپش قلب نبود، می‌خوابیدم.

در عین حال تولد قمریم مبارکتون باشه.

کاش این دنیا من و تورو، کنار هم بیش از ما دوتا هرکدوم یه سمت، دوست داشت.

ولی خب گور پدرش، همین که من، مادوتا کنار هم رو بیش‌تر دوست داره کافیه.

من ۲۸ سالم بود یاد گرفتم که آدم گذشته رو مرور نمی‌کنه تا خودشو تحقیر کنه. اون لحظه هم کمتر از الان می‌دونستی هم بهترین کاری که بنظرم می‌رسید کردم.

دیگه آدمه دیگه. بعضی وقتا درست بعضی وقتا غلط.

حالا ما فضایی ها که همیشه درستیم. خودمو در حد زمینی ها پایین آوردم بتونید راحت تر متوجه بشید.

ایشالا همین جمع، توی کوه زیر برف در حال هیزم جمع کردن و ساختن پناهگاه.

من برم ببینم خواب چرا از چشمام فراری شده.