اگه بدن من از من دستور می‌گرفت، می‌فهمید الان نباید بخوابه. ولی نمی‌فهمه. شب به‌خیر.

خواب دیدم روز بدیه، اما بدی ها از تو می‌ترسن. تو میومدی، دنیا عوض می‌شد.

برنامه تا سی سالگی، از هر شهر ایران حداقل با یک دختر خوابیده باشم.
ایشالا سی به بعد، می‌ریم سراغ بقیه کشورها.

حالا همین فردا عقد و عروسی می‌کنم و این برنامه در کسری از ثانیه عمرش رو به شما می‌ده.

از کهکلویه و بویراحمد داریم کسی رو؟

برای تصمیم در مورد خوشحالی و ناراحتی زوده. بذارید یه کم کار کنم، نتیچه نهایی رو اون موقع می‌فهمم.

گاهی به اینکه ایران بمونم یا برم، فکر می‌کنم.
نتیجه‌اش برام اینه که من هیچ جا خونه ای ندارم. خونه من اینجا بود که ازمون گرفتنش.
حالا چه اینجا، چه کشور دیگه، مهمونم.

اگه قدیم بود شاید می‌رفتم یه کشور جدید می‌زدم یه گوشه ای که رودخونه رد بشه.

من سختمه عام پسند بنویسم، شما اینجارو برای خواص زیبا بفرستید.

بین خوابیدن و آینده شغلیم باید یکی رو انتخاب کنم.
باور کنید راحت نیست.

تعداد فرصت هایی که بخاطر خستگی بهشون پشت پا زدم واقعا نگران کنندست.

حالا صاف اون لحظه ای که می‌خوای بپری، زیر پات خالی می‌شه.

حالا شاید بگید چرا پرش، چرا پرواز نه؟
باید بگم آدما می‌پرن، کسخلا پرواز می‌کنن.

کاش منم کسخل بودم. وقتی روی هوا بودم، فکر می‌کردم بال دارم.

جاتون خالی، دیشب و پریشب دردی داشتم که نمی‌ذاشت نفس‌ بکشم.
ایشالا بگایی قسمت همه.

اون دبستانیه که زمان احمدی‌نژاد تو زیرزمین خونشون اورانیوم غنی کرده بود کاش میومد خونه منو هم تمیز می‌کرد.
از پس اون برمیاد.

دوست دارید خونم رو ببینید؟

فکر کردید عکس می‌ذارم؟ نه‌خیر. باید پاشین بیاین تو.

اون سوال انحرافی بود، امروز تو اینستا یه ویدئو دیدم طرف می‌گفت اول ایجاد نیاز کن بعد راه حل رو بفروش.

من تحمل مشکلاتم حداقل به سه ایرانی نیاز داره.
آدم نرمال در استاندارد جهانی که نگم چندتا.

اکسپلور اینستاگرام شماهم همه یا تولیدین یا وارد کننده؟