نیاز مبرم به خوندن نوشته های آدم هایی که خوب می‌نویسن دارم.

برای زنده شدن. برای زنده موندن.

گویا قم یه سری مامور بوکش داره.
می‌رن کنار ماشینا بو می‌کشن ببینن بوی گل میاد یا نه.


این مگه کار سگ نبود؟

هیچ دوره ای لفت دادن آدم ها به اندازه وقتی که بعد از مدت ها شروع به نوشتن می‌کنم و لفت می‌دن اذیتم نمی‌کنه.

راستش چون اونا کسایی هستن که بعد مدت ها هستن و می‌خوننت. اونی که نمی‌خونه که اصلا متوجه نمی‌شه اینجا وجود داره.

بیاید با ریکت دادن هاتون نشون بدید، شاید اگه من مثل آدم بنویسم، شما هم مثل آهو هستید و گوش می‌دید.

من ده نفر رو داشته باشم بدونم بهم گوش می‌دن. در اینجا و می.بندم برای اون ده نفر حرف می‌زنم.

شاید بگید این چه کسیه، که باید بگم من همیشه کانال هامو با ۳-۴ تا ممبر شروع کردم. کیفیت رو هیچوقت فدای کمیت نکردیم ما.
حالا یبار بود باید بین تریسام بی کیفیت با رابطه دو نفره با کیفیت انتخاب می‌کردم. اونجا داشت شیطون گولم می‌زد کیفیت رو فدای کمیت کنم که این داستان ادامه دارد. روی سه نقطه کلیک کنید.

حس می‌کنم پیک بعدی قراره باعث بالا آوردن بشه ها ولی خب واقعا نگرفته این زندگی، منو.

من بعد از دست دادن هر ممبر خوشگل:
آهویی دارم خوشگله فرار کرده ز دستم، کاشکی اونو می‌بستم.

و البته این خودش اشاره کوچیکی به تمایلات سادیستیک نویسنده داره.

«صدا بزن اسمم رو تو، [تا] زمستونم بهار بشه»

Slm
Bdrd?
Chi tanetone? 🙈

و او اهل پی‌وی رفتن نبود. لاس دسته جمعی می‌زد.

ولی جدی یکی از معدود بار هایی که بخاطر ایرانی بودم از خودم شاکی شدم سر این بود که یکی ۲۰ دلار سرم کلاه گذاشت (ایرانی نبود) خلاصه پیگیر این ۲۰ دلار بودم، یه یارویی که از قضا اونم ایرانی نبود گفت حالا چقدر از پولت رو خورده طرف؟ گفتم ۲۰ دلار. گفت این همه سر و صدا سر ۲۰ دلار؟ روم نشد جوابی دم شما می‌گید ۲۰ دلار ما می‌گیم ۲۰ میلیون ریال :))

ما آدم ها حسمون به پذیرفته نشدن از بقیه چیه؟
مگه نه اینکه نباید اصلا برامون مهم باشه پذیرفته شدن از سمت بقیه؟
بعد مگه نه اینکه آدم ها ذاتشون نیاز به پذیرفته شدن و اجتماعی بودن نیاز داره؟ آدم نخستین تنها زنده نمی‌موند.

منطق چی می‌شه این وسط؟ جفتشون منطقی بنظر می‌رسن ولی متضادن‌. یا این وسط یه چیزی جا افتاده و اشتباه حساب کردم (که احتمالا همینه) یا اینکه بیچاره این انسانی که به ذات با تناقض درگیره.

دیشب که منو نگرفته بود، می‌خواستم اگه صمیمی شدیم یه چیزی بهتون بگم. امشب یادم نمیاد.

شاید منو گرفته بود.

«شاید [باید] که آینده از آن ما»

من مهربونم تا وقتی کسشر نگید.
اون موقع هم مهربونم ولی دیگه شما نیستید که کسشر بگید.

اگه خدا بودم بهم می‌گفتن «نابخشنده مهربان»

نوشته بچه که بودم آدم مثبتی بودم و فلان.
والا ما تا جایی که یادمونه تو از بچگیت حرومزاده بودی.

در مورد ضرری که امسال داشتم اینطور بگم که یکی از ولت هام هست گردش مالیش ۵۰ هزار دلاره و موجودیش الان ۲۰۰ دلار.

تا حالا دو نفر توی فامیلمون بودن غیر مستقیم خبر رسوندن بهم که دیدن من گل می‌کشم و این داستان ها.

خواستم بگم جفتشون زنده نیستن الان.

نه که به من ربطی داشته باشه، موضوع اینه که سرتون توی زندگی خودتون باشه عمر مفید تری می‌کنید.

آنان که خاک را بنظر کیمیا کنندِ من کیه؟