وسط این خاطره های بیربط، جاش بود.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
اون بزرگوار هم دقیقا همینو میگفت ولی سعی کافی نیست. سعی بخاطر دیگران کافی نیست وقتی از درون آدمی پوسیده باشه.
چمیدونما، منم نمیگم بهم ضربه زده ولی ادای آدم خوبا رو درآوردن و care کردن وقتی دیر شده، بی ‌فایده‌س. خود گول زدنه.

واضحا من قرار نیست از دوست پسرت دفاع کنم یا تخریبش کنم. چیزی در مورد اون رابطه نمی دونم.

آره کار درست تو زمان اشتباه، بی فایده ست. منم قبول دارم. ولی همیشه چیزایی هست که نمی دونیم.

اینکه این پیام رو بهش اهمیت بدید برام مهمه. مرسی.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
قبل از هر چیز اگر این پیام رو خوندی و حس کردی حرف اشتباهیه، سخت نگیر و بگو اشتباهه و بگذر.

در کنار این که بنظر می‌رسه کمی کینه‌ای هستی و این باعث شده همیشه درحال تحمل بار روانی زیادی در ارتباطاتت باشی، یه بازه زمانی‌ای وجود داشت که فکر می‌کردم که وقتی یه اشتباهی میکنی یا در حق کسی رفتار ناشایستی رو انجام می‌دی، اونقدری حق‌به‌جانب هستی که هیچوقت نمی‌پذیری که اشتباه کردی و همین به مرور سبب کدورت می‌شه اما خب ازونجایی که احتمال میدم اشتباه کردم، فکر میکنم یکی از دلایلی که باعث شده خیلی از روابط صمیمیت خراب بشه، فارغ از کینه گرفتن بابت اشتباهات دیگران، اینه که همیشه وقتی که فهمیدی اشتباه کردی یا به کسی بدی‌ای کردی، حاضر نبودی عذرخواهی کنی یا ناخودآگاه دنبال بهانه گشتی که بدی‌ای در اون فرد پیدا کنی و کار ناشایستت رو جوری برای خودت توجیه کنی که انگار حقش بوده که بهش بدی کردی!


اگر این برداشت اشتباه بوده که شرمنده مجبور شدی چند دقیقه چرت و پرت بخونی.

اگر این برداشت اشتباه نبوده، امیدوارم خوندنش حداقل کمک کنه 4 تا از دوستیات رو احیا کنی یا حداقل 4 تا از دوستیات رو از به گا رفتن نجات بدی.

راستش خاطره های بیربط قرار نبود ربطی به از دست دادن دوستی داشته باشه. اتفاقی بیش‌تر اسم آدمایی رو داشت که نبودن.
از آدمایی که هستن هم می‌نویسم.


در مورد کینه ای بودن هستم. ولی در مورد معذرت خواهی نکردن نه، وقتی می‌فهمم اشتباه کردم خیلی راحت معذرت می‌خوام بابت کار اشتباه و اینو ضعف نمی‌دونم.

داشتم رد می‌شدم، دختره به پسره گفت سردمه، پسره جواب داد سردته زیپ کاپشنت رو بکش بالا.

بنظرم جواب ترازی بود. آدمی که دلش بغل کردن بخواد بغل می‌کنه.

بعد سی سال سن هنوز کابوسی که باهاش از خواب می پرم اینه که پدرم رو از دست دادم. بعدش هق هق گریه می کنم.


اگه نزدیکشونید برید ببوسیدشون. هرچی شد یا نشد با من.

بوس نه تنها کافی نیست بلکه کسشعره. برید بگید دوستشون دارید یا اینکه اومدید صداشون رو بشنوید. خوشحال می شن. به دیدن برق خوشحالی تو چشماشون میارزه. معمولا رومون نمی شه بگیم.

در هر مقطع از زندگیم در مورد سوال مسیر مهمه یا مقصد جواب متفاوتی داشتم. هم آدمه و تغییر می کنه و هم شرایطه دیگه. بالاخره با مرور زمان تغییر می کنه.


الان نظرم اینه که مسیر مهمه ازش لذت ببری. مقصد ممکنه اصلا اونی نباشه که فکر می کردی.

خواستم بهتون بگم دوست دخترم ماهه. کونتون بسوزه.

تازه اومده بود می گفت از ممبر هات نود بگیر باهم ببینیم کدومشون قشنگه :))

یک سری ها به ذات ترن آفن. یعنی به شخصه می شناسم کسی رو که وقتی حشری شده باشم نیاز باشه سریع رفع بشه به کارام برسم، می رم یه سلام احوال پرسی می کنم باهاش، با اولین جواب جوری همه چیز از بین می ره که انگار هیچ وقت چیزی نبوده.

بستگی داره چرا می پرسی. اگه برای این می پرسی که تو هم وقتی ترن آن بودی پیام بدی بهش؛ من خودم ترن آفم :))

برای مواقعی که دوست دختر قشنگم از حموم در میاد.

دختر خوبه، دختر نرمه، و خب همین یعنی دختر یکیش کمه.

به ازای هر پیام زیبا، یه برده رو آزاد می کنم. شایدم دو سه تا فقیر سیر کردم.

https://news.1rj.ru/str/BiChatBot?start=sc-ed0dfda19c

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
تو بیا خودم هم آزادت کنم هم سیرابت🤤💦

متاسفانه نه تنها سطح خودم بلکه سطح مخاطبینم هم افول داشته.

آقا من یه دوستی دارم. از نظرم داره یه اشتباه بزرگی توی زندگیش می کنه و کامل ناشی از اعتماد بنفس ناکافیه. می خوام براتون توضیح بدم چی به چیه. حس می کنم نیاز داره نظر بقیه آدم ها جز من رو هم بشنوه. تا شاید قبول کنه. براتون می نویسم و شما نظر واقعیتون رو بگید.
این یه پیش زمینه بود، چند دقیقه دیگه می فرستم.