حالا چه من خدا باشم چه اون خدا باشه. اینا مسایل داخلی ما خداهاست. شما بنده های معمولی در جریانش نباشید بهتره.

خاطره بیربط شماره ۴:
مریم نوشته بود امروز رو توی تقویمم با خودکار سبز علامت زدم، می‌پونیه چه روزیه؟ آره روزیه که برای اولین بار حرف زدیم.


بعد تر اون روز رو خط خطی کرد، نوشت موی سفید درآوردم و عاملش رو خدا نگذره ازش.



احتمالا یادش نیست اینارو الان. ولی من تک تک تاثیر های نامناسبی که روی زندگی بقیه گذاشتم رو با خودم حمل می‌کنم. هر روز. هرروز قلب و ذهنم فرسوده تر می‌شن.

توبه کردم که دگر توبه بیجا نکنم.

برای اینکه شما خاطرات بیربطتتون رو بهم بگید:
https://news.1rj.ru/str/BiChatBot?start=sc-ed0dfda19c

اگه فراموش می کنید جوری که انگار هیچوقت اتفاق نیوفتاده واقعا خوشبحالتون.

ما خدا ها حافظمون دایمیه.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
اینارو هم بعدها فراموش خواهی کرد نگران نباش

زیبا بود. اگه 13 سال کافی نیست چند سال کافیه؟

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
من رو یاد اون اکسم میندازی که هر طور دلش میخواست باهام رفتار میکرد ولی حتی پوست آدامسی که بهش داده بودمم یادگاری نگه داشته بود! یا مثلا هق‌هق برام گریه میکرد.
بی‌اهمیت و بی‌احساس ولج‌درار.

من همیشه سعی کردم آدم بدی نباشم. نمی گم همیشه موفق بودم اما همیشه تلاشم رو کردم.

ولی تنها چیزی که همیشه ته دلم اوکی بودم دوست دخترم از سکسمون تعریف کنه برای بقیه، این بود که چقدر این رابطه طول کشید و چندبار اومد.


مهر افتخاریست.

وسط این خاطره های بیربط، جاش بود.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
اون بزرگوار هم دقیقا همینو میگفت ولی سعی کافی نیست. سعی بخاطر دیگران کافی نیست وقتی از درون آدمی پوسیده باشه.
چمیدونما، منم نمیگم بهم ضربه زده ولی ادای آدم خوبا رو درآوردن و care کردن وقتی دیر شده، بی ‌فایده‌س. خود گول زدنه.

واضحا من قرار نیست از دوست پسرت دفاع کنم یا تخریبش کنم. چیزی در مورد اون رابطه نمی دونم.

آره کار درست تو زمان اشتباه، بی فایده ست. منم قبول دارم. ولی همیشه چیزایی هست که نمی دونیم.

اینکه این پیام رو بهش اهمیت بدید برام مهمه. مرسی.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
قبل از هر چیز اگر این پیام رو خوندی و حس کردی حرف اشتباهیه، سخت نگیر و بگو اشتباهه و بگذر.

در کنار این که بنظر می‌رسه کمی کینه‌ای هستی و این باعث شده همیشه درحال تحمل بار روانی زیادی در ارتباطاتت باشی، یه بازه زمانی‌ای وجود داشت که فکر می‌کردم که وقتی یه اشتباهی میکنی یا در حق کسی رفتار ناشایستی رو انجام می‌دی، اونقدری حق‌به‌جانب هستی که هیچوقت نمی‌پذیری که اشتباه کردی و همین به مرور سبب کدورت می‌شه اما خب ازونجایی که احتمال میدم اشتباه کردم، فکر میکنم یکی از دلایلی که باعث شده خیلی از روابط صمیمیت خراب بشه، فارغ از کینه گرفتن بابت اشتباهات دیگران، اینه که همیشه وقتی که فهمیدی اشتباه کردی یا به کسی بدی‌ای کردی، حاضر نبودی عذرخواهی کنی یا ناخودآگاه دنبال بهانه گشتی که بدی‌ای در اون فرد پیدا کنی و کار ناشایستت رو جوری برای خودت توجیه کنی که انگار حقش بوده که بهش بدی کردی!


اگر این برداشت اشتباه بوده که شرمنده مجبور شدی چند دقیقه چرت و پرت بخونی.

اگر این برداشت اشتباه نبوده، امیدوارم خوندنش حداقل کمک کنه 4 تا از دوستیات رو احیا کنی یا حداقل 4 تا از دوستیات رو از به گا رفتن نجات بدی.

راستش خاطره های بیربط قرار نبود ربطی به از دست دادن دوستی داشته باشه. اتفاقی بیش‌تر اسم آدمایی رو داشت که نبودن.
از آدمایی که هستن هم می‌نویسم.


در مورد کینه ای بودن هستم. ولی در مورد معذرت خواهی نکردن نه، وقتی می‌فهمم اشتباه کردم خیلی راحت معذرت می‌خوام بابت کار اشتباه و اینو ضعف نمی‌دونم.

داشتم رد می‌شدم، دختره به پسره گفت سردمه، پسره جواب داد سردته زیپ کاپشنت رو بکش بالا.

بنظرم جواب ترازی بود. آدمی که دلش بغل کردن بخواد بغل می‌کنه.

بعد سی سال سن هنوز کابوسی که باهاش از خواب می پرم اینه که پدرم رو از دست دادم. بعدش هق هق گریه می کنم.


اگه نزدیکشونید برید ببوسیدشون. هرچی شد یا نشد با من.

بوس نه تنها کافی نیست بلکه کسشعره. برید بگید دوستشون دارید یا اینکه اومدید صداشون رو بشنوید. خوشحال می شن. به دیدن برق خوشحالی تو چشماشون میارزه. معمولا رومون نمی شه بگیم.