بات ناشناس خوب چی هست استفاده کنم؟
در عین حال دلم محتوای با کیفیت می خواد. پادکستی مثل احسانو، مثل چهرازی. کانالی مثل یه سری پستای من احمد مرتضی، مثل فهیم عطار. مثل وقتایی که آبان خوب می نوشت.


هست چیزی؟ اگه هست بهم بگید.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
https://news.1rj.ru/str/ExDaa/9268

پرش فکری نداری موقع دیدنش؟

به این نتیجه رسیدم که اگه همیشه توی پس زمینه باشه و تکراری گوش بدم، جا های خالی ای که هربار بخاطر پرش ذهنی ایجاد شده پر می شه.

این بنظرم خیلی بهتر از اون وقتیه که شاید چندماه باید صبر می کردم تا یه فرصت باشه که بخوام فقط یه پادکست رو بادقت کامل گوش بدم.

و تو ندانستی که بی تو به چه حالی من باز از آن کوچه گذشتم.

شام پختم. چه شامی. کونتون بسوزه.

البته اینکه ساعت 4 صبح داره آماده می شه ممکنه تاثیر گذار باشه توی اینکه نسوزید.

تمام زندگیم بوی سیر و پیاز گرفت، این گوشته بوی سیر و پیاز نگرفت :))

هشتگ آشپز حرفه ای.

الان دیگه بپرسن قلم کیو بیش تر دوست داری؟ می تونم بگم قلم گاو بدون اینکه دروغ گفته باشم.

@CowButNotCow

تا این گوساله گاو شد، دل چندین صاحب آب شد.

گوساله از مهمونی برگشته بود خونه. مست و پاره. یه قوطی شیردنیلز هم تو دستش.

شیرو سر کشید اومد حرف بزنه، نتونست. دستشو گرفت جلو صورتش. نفسش جا اومد گفت امشب یه جور دیگه شده بود. برق می زد چشماش وقتی نگاهش می کردم.

نگاه کردم گفتم فردا کار داری؟ گفت نه. گفتم پس بخواب فردا بهش فکر می کنی.

در صورت امکان تمام کانال های روزمره نویس طوری که دنبال می کنید بهم معرفی کنید. ممنون ازتون.

@notwys

این برام مهمه. بفرستید ممنون می شم.

گر می‌گریزی ازو، همچو سایه می‌دوی.

در برهه های متفاوت زمانی تونستم همزمان نقش درس عبرت و الگو رو بازی کنم.

شرمسار باشید که به این کانال گاو اونقدر که باید بها ندادید.

عزیزانی اعتراض داشتند که قبلن‌ها خوب می‌نوشته‌ام و حالا انگار وسط یک باغ وحشم و غیر از گربه‌ها، از هیچ چیز دیگری نمی‌نویسم.
دوستی دیروز به‌درستی به یک کارمند بازنشسته‌ی آموزش‌وپرورش تشبیهم کرد.
قضیه همین است دیگر. پیر شده‌ام. قبل‌ترها هم که خوب می‌نوشتم، دلیلش داشتن درامای انسانی بود.
حالا کل زندگی‌یم شده نشستن گوشه‌ی یک باغ و حرف‌زدن با گربه‌هایم. گاهی آشپزی می‌کنم و گاهی فیلم می‌بینم. هیچ خبری را دنبال نمی‌کنم و برای تفریح هم گیم می‌زنم. یک زندگی آرام و کسل‌کننده دارم که مناسب شصت‌سالگی‌ست. حالا شاید شصت‌ساله نباشم؛ اما اگر از همین حالا تمرین کنم، پیرِ خوبی خواهم شد.
جوانی خوبی داشتم. تا جایی که لذت‌بخش بود، خوردم و کشیدم و کردم. حالا دیگر آن‌چیزها لذت‌بخش نیستند. حالا تقریبن هیچ‌چیز لذت‌بخش نیست. پس همین است دیگر. من این‌جا هستم که ته‌مانده‌ی محبتم را بین گربه‌ها و چند تا آدم تقسیم کنم. گاهی هم چیزی بنویسم به این نشانه که زنده‌ام. هنوز.

زمانیکه زندگیم دراما های متعدد داشت معترض و فراری بودم.
الان که خالیه، شاید حتی پشیمونم.

مناسب تمام عدم قطعیت ها و ناامیدی ها.

از یه نقطه ای این انحطاط شروع شد. پیداش نمی کنم اون نقطه رو وقتی به عقب نگاه می کنم.

حالا اصلا آدم چرا می گرده؟ والا دلیل خاصی نداره. مثل دستی می مونه انداختی توی کاسه تخمه برداری، از یه جایی به بعد نه تنها نمی دونی چرا داری این کارو می کنی بلکه دوست داری متوقفش هم بکنی. اما نمی کنی.

حالا این پیدا کردن نقطه های زندگی جالبه. یه نقطه دیگه ای که مدنظرمه، اونجاییه که همیشه وقتی بچه بودم دوست داشتم بزرگ بشم ولی الان که سنم به حدی رسیده که تعداد موهای سفیدم از سنم بیش تر باشه، دوست دارم بچه باشم. دوست داشتم پیدا کنم دقیقا کی بود و چه اتفاقی افتاد که نظرم شروع کرد به عوض شدن.

بحث پیدا کردن نقطه شد. از نقطه جی نمی شه گذشت.
بالاخره که یه گاو همیشه یه گاوه.