اصلا شرایط کار کردن برای دخترای نوجوون و مخصوصا دخترای ترنس مهیا نیست، خانواده های مذهبی شده جنازتو فرش میکنن که محدود نگهت دارن و همین گوشی داشتنم برای خیلیا بزرگ ترین ارزوشونه
همینطور سیستم اموزشی ایران داغونه و به هیچ وجه نمیتونی دنبال علایقت بری چون ننه بابات ایندتو انتخاب میکنن و تو هرچقدر هم تلاش کنی قطعا برات سخت خواهد بود که تو چیزی که بهش علاقه نداری موفق باشی
کاش این عمر درازشونو صرف فکر کردن میکردن جای گوش دادن به مار

https://news.1rj.ru/str/FardeModaei/1135
دقیقا بیتا جون
شرایط خودش که میگه از کلاس هفتم نشریه عموش کار می‌کرده رو مقایسه می‌کنه به منی که عموم خودش از من یه بیچاره تره و تو خانواده هیچ کسی نیست که بخوام پیشش کاری کنم. خارج از خانواده هم که اصلا امکان نداره حتی برا بیرون رفتن هم باید از یه ماه قبل اجازه بگیرم تهشم یه بهونه میارن کنسل کنن قضیه رو. واسه همه یه نسخه پیچیدن کصشرترین کار ممکنه

امیدوارم یروزی هیچ خاطره ای از اینجا و از این اتفاقات یادم نمونه
امیدوارم یروزی بدور از اینجا بتونم دوباره متولد بشم که انگاری هیچوقت اینجا بدنیا نیومدم و اینجا زندگی نکردم
میخوام همه چیزو درباره اینجا فراموش کنم و فک کنم فقط یه کابوس بوده
و اصلا هیچ ایده ای درباره خاورمیانه نداشته باشم که اصلا کجای نقشه جهان هستش
میخوام فقط یه زندگی نرمال داشته باشم بدون فکر کردن به اینکه من اصلا اهل کجام
یعنی میتونم همشو از یاد ببرم و یه زندگی نو برای خودم شروع کنم؟
بعید بدونم.

امروز استادمون گفت تنها چیزی که در حسابداری اهمیت نداره رقم و عدده😍

انقدر گریه کردم سرم داره میترکه از درد
چرا ما بدنیا اومدیم
چرا خاورمیانه وجود داره

طرفو اوردن تو برنامه رادیو مسئول یه جاییه نمیدونم عمران و شهر سازی و چی
مردم پیامک دادن ما هنوز واحدامون ساخته نشده شهرک پرند ولی داریم مالیاتشونو میدیم
طرف میگه نه همچین چیزی نیست😍 بعد مجریه سوال بعدیو میپرسه
همینقدر زیبا

تو زن روز یه مطلبی خوندم درباره اینکه برای کد ملی مادران بازار ایجاد شده و مدارک هویتی یک زن رو در ازای مقدار کمی پول تحت اختیار میگیرن و دلالی ماشین میکنن.
درسته فقر ترسناکه ولی برای یک زن اون هم وقتی بچه برای محافظت داشته باشه خیلی ترسناک تره.

این روزا حس میکنم هر اتفاقی که میفته علیه منه و میرنجونتم.
انگار همه چیز دست به دست هم دادن تا من یه شب بدون اشک ریختن سرمو رو بالش نذارم.

حالا اینو میگم ولی من عصبی تر و حساس تر شدم و سر کوچک ترین چیزا ونگ میزنم
الان چقدر گریه کردم چون قسمت جدید وان پیس اومده و یاد این افتادم که چندین ماهه هر هفته توی هر غمی که داشتم دلم خوش بوده به دیدنش و با اینکه کوچک ترین چیز ممکنه چقدر باعث شادیم شده

++ نزدیک بود بشینم وسط کوچه گریه کنم
هیچ چیز جذابی تو زندگیم نیست
آدم خوبی هم نیستم
توی همه کارام گند میزنم
زنده بودنم مزخرفه

انقد دلم میخاد کی دراما ببینم ولی خنگم و حافظه ام ضعیفه اسما و قیافه ها یادم نمی‌مونه
همه رو قاطی میکنم اصلا نمیفهمم چی شد