Վրեժ - սրբազան գաղափար

Վրեժը լուծելու ցանկություն - դա մի հավիտենական և սրբազան զգացմունք է, որը մեզ են պարգեւել մեր նախնիները։ Ցանկանալով որ իրենց տրված հարվածը չմնա անպատասխան, նրանք մեզ են փոխանցել այդ գերագույն ցանկությունը որ մարդը կարող է ունենալ։ Այն չի ծնվել միայն ատելությունից, այն ծնվել է այն մշտնջենական սիրո զգացողությունից, որ մեզ պարտադրում է նայել մահվան աչքերին և շարժվել դեպի վսեմ նպատակի իրականացումը, որ մեր հոգիներին տրամադրելու է հանգիստ։ ԵՒ թքաց նրա վրա թե մեզ անվանելու են բարբարոս, վայրի, գազան, արյունխըմիկ, այն "քաղաքակիրթ" ուժերը, որոնք ապրում են իրենց համար ստեղծված վարդագույն աշխարհում, քանզի նրանց չի հետաքրքրում ոչ մենք ոչ էլ մեզ շրջապատող թշնամինները։ Նրանց համար միայն էականը, դա այս տարածաշրջանի ռեսուրսներն են և ճանապարհները, որոնք այդ ռեսուրսները իրենց հետ են կապում։ ԵՒ մենք չենք կարող նրանց մեղադրել այն բանի մեջ, որ իրենք ունեն իրենց շահերը, քանզի նույն տեսակի շահերը ունենք նաեւ մենք։ Իսկ մեր շահերը պաշտպանելու համար մենք պետք է ոչնչացնենք մեր թշնամուն։ ԵՒ սուտ են այն բոլորը գաղափարները, ըստ որի ազգը բռնի միջոցով չի անհետանում, քանզի մենք մեր աչքերով տեսանք, թե ինչպես անհետացավ Արեմտահայաստանը, թե ինչպես մեր քաղաքները անվանափոխվեցին թշնամու լեզվին հարմար ոչրագործությունների։ ԵՒ ահա միայն թշնամու մահն է մեզ բերելու ապահովություն և հանդարտ, իսկ մնացած ամեն ինչը սուտ է և թյուր։

@vrijharu

Месть - священная идея

Желание мести – это вечное, священное чувство, дарованное нам нашими предками. Желая, чтобы их удар не остался без ответа, они передали нам то высшее желание, какое только может быть у человека. Оно родилось не только из ненависти, оно родилось из чувства вечной любви, которое заставляет нас смотреть в глаза смерти, двигаться к осуществлению той возвышенной цели, которая даст покой нашим душам. И ему было все равно, что нас назовут варварами, дикарями, зверями, кровожадными, «цивилизованными» силами, живущими в созданном для них розовом мире, потому что им не интересны ни мы, ни враги вокруг нас. Единственное, что для них имеет значение, это ресурсы этого региона, дороги, которые соединяют эти ресурсы с ними. И мы не можем обвинять их в том, что у них есть свои интересы, потому что у нас такие же интересы. А чтобы защитить свои интересы, мы должны уничтожить нашего врага. И все представления о том, что нация не исчезает силой, являются ложными, потому что мы своими глазами видели, как исчезла Западная Армения, как наши города были переименованы в бойни, подходящие для языка врага. И только смерть врага принесет нам безопасность и мир, а все остальное ложь.

@vrijharu

Подпишитесь на канал наших соратников
https://news.1rj.ru/str/vrijharu

Հավերժ փառք հայոց ազգի🙋🏻‍♂✊🏻🇦🇲
@h14vrezh88

«Так, на войне все решает случай. Закон «малые причины – великие последствия» имеет здесь большую силу, чем где бы то ни было. Все зависит от секунд и миллиметров.»

— Эрнст Юнгер

https://news.1rj.ru/str/milltaryy

Դե հեշտ լինելու համար պիտի հիմնած բիզնեսիդ հարկերը տաս, կասես հիմա ով ա հարկ տալիս, որ ես էլ տաս? Բա ամոթ չի? Չէ! Ամոթը անտարբեր վերաբերմունքդ ա դեպի հայրենիքդ։
Երեւի կասես Ինչ հայրենիք, հիմա 21 դարն ա։ Հաահ դե դու տոմսիդ գումարը հավաքի, իսկ թուրքերը իրենց 250 տարվա Մեծ Թուրանի քաղաքականությունը կշարունակեն։ 250! ,ապշելու ա չէ? Միշտ սովորեցրել են քեզ, որ թուրքը ազգ չի, դրանցից ինչ ազգ արվեստից բան չեն հասկանում։ Իսկ դու հասկանում ես? Դու հասկանում ես?Իսկ գոնե մեկ անգամ կարդացել ես ոնց են իրանք Կոստանդնուպոլիսը գրավել, չգիտես չէ? Ամբողջ համաշխարհային պատմության շեդեւռներից ա գիտես։ Երեւի կասես մենք էլ Տիգրան Մեծ ունենք հետո? Իսկ գոնե գիտես, որ ծովերն ա ընդգրկել Աշխարհակալ ու հզոր Հայաստանը? Իսկ գոնե գիտես, որ Տիգրան Մեծի գրավված տարածքները իրա իսկ օրոք ձեռքից տարան? Չէ դժվար իմանաս, կարեւորը գիտես որ թուրքերը դեբիլ են, ազերներն էլ ոչխար։ Իսկ դու ինչ ե՞ս, դու!
Ամբողջ օրը նստած շրջապատումդ ասում ես '' Չէ, էս երկիր չի դառնալու '' ։ Իսկ միգուցե դու սարքես? Դժվար ա չէ? Չես դիմանա, էնքան ուժեղ չես, որ երկիր փոխես։ Իրականությունից փախչելը հեշտ ա, իսկ քո երազած իրականությունը ստեղծելը դժվար ա։
Կասես մենակ ինձնով բան չի փոխվի։ Գոնե գիտես, որ օվկիանոսում ամեն մեկի գցած պլաստիկ ձողիկը վերջում մեծ աղբ ա կուտակում? Գիտես, որ կարող ես օրինակ ծառայել դիմացինիդ վրա, չնայած դու զուտ կատարող ես, հոսանքի մի մաս, հա մեկ էլ կամքի ուժդ հերիք չի անում, որ օգնես կողքինիդ ու նորույթ բերես կյանքում։ Միշտ էլ ձեռքերդ ծալած նստել ես ու սպասել, թե ոնց են քեզ փրկելու։ Մտածում եմ ծիծաղամ, թե լացեմ։ Սպասում ես, թե երբ ա միջազգային հանրությունը քեզ էս աշխարհում տեղ տալու, ուրախանում ես միամիտի պես ամեն քաղաքական գործիչի խաղաղասեր ելույթներից ու կոչերից։ Տենց էլ չսովորեցիր, որ գլխիդ ճարը մենակ դու կարող ես տեսնել, էդպես էլ քեզ փրկել չսովորեցիր։ Երեւի մտածում ես ի՞նչի չսովորեցի։ Որովհետև էնքան փոքր ես էությամբ, որ քո փոխարեն ուրիշներն են խնդիրներդ լուծելու, որովհետեւ ոչինչ անել չգիտես ինքնուրույն։ Դրա համար էլ պատերազմին զենքը ձեռքդ բռնելու փոխարեն փախչում էիր, իսկ ռուսներին հայհոյում, որ չօգնեցին։ Դժվար էլ պատկերացնես, որ մինչեւ ինքդ քեզ ձեռք չմեկնես ոչ մեկ չի մեկնելու։ Երեւի ինքդ քո մեջ մտածել ես ռուսներին հարել, եվրոպացիներին, թե ԱՄՆ ին, ու տենց էլ չես պատկերացրել, որ պիտի հայամետ լինես, որ պիտի ինքնուրույն լինես։ Չես հասկացել, որ 1918ին 17-60 տարեկանների արյամբ ես պետություն ունեցել, ոչ թե Վուդրո Վիլսոնի հայասեր, իսկ իրականում Թուրքիային ճնշող պայմանագրի արդյունքում։ Բողոքում ես, ասում ես ռուսը մեր հողերը ծախում ա, բա դու! Դու ուր ե՞ս։ Թե էնքան փոքր ես ու քեզնից բան չես ներկայացնում, որ ոչինչ չես կարող փոխել։
Իսկ սեփական եսդ չի վիրավորվում? Քեզ վատ չես զգում փախչելուց? Խիղճդ չի տանջում? Չես ամաչում, որ թուրքը իրա պապերի գաղափարները տարածում ա ու իրագործում, իսկ դու եղածդ էլ պահել չգիտես։Երեւի մտածում ես, լավ ասենք ես ոտքի կանգնեմ, ինչ ա փոխվելու մեկ ա մենակ եմ։ Իսկ ո՞վ ա ասել, որ մենակ ես։ Չէ մենակ չես, զուտ արդարացում ես հորինել քեզ համար ու փախչում ես, տանը սովորացրել են որ ավել գլխացավանք պետք չի քեզ։ Իսկ եթե իմանաս, որ մեջքիդ լիքը հայ կա կանգնած? Իսկ եթե իմանաս, որ մարդիկ կան, ովքեր պատրաստ են իրենց զոհել հանուն քեզ ու հայրենիքիդ։ Էլի էգոիստ կմնաս?
Իսկ էգոդ իրան լավ չի զգա, հզոր Հայաստան տեսնելիս? Քեզ կարեւոր չես զգա? Թե կառավարության վրա մեղքը բարդելը հեշտ ա, երեւի ամսական 100 հազար աշխատավարձդ հերիքում ա, որ << յոլլա>> գնաս։ Իսկ եթե վերկենաս տեղիցդ, ու մի բան անես։ Իսկ եթե նենց մասնագետ դառնաս, որ ողջ միջազգային շուկան գմփացնես անունովդ