پر و بال تازه‌کارهارو بگیرید. ذوق اولیه نباس کور بشه.

ما به شکست‌ها و زخم‌هامون نمی‌بازیم اما به درس نگرفتن ازشون چرا. بد هم می‌بازیم.

گاهی فقط یه نگاهِ بدونِ قضاوته که می‌تونه یه آدم رو نجات بده.

گاهی فقط یک بغلِ عمیق و بدونِ سرزنشه که می‌تونه یک آدم رو نجات بده.

بازم می‌گم این‌جا چنل منه. مال منه. تو ادمین اینجا نیستی، من ادمینم. تو حق نداری دخالت کنی من چی می‌ذارم.
خوشت نمیاد؟ لفت بده. نیا ده خط بنویس برام توی ناشناس و به کل خاندانم فحش بده.

به قولِ شِرِک، اینجا باتلاق منه.

اینکه به یکی بگید با چنلش چیکار کنه، مثلِ این می‌مونه که شما جایی برید مهمونی و یهویی وارد آشپزخونه بشید و بگید: اع شام قیمه‌ست؟ قیمه چیه بابا فسنجون بار بذار. بعد در یخچالو باز کنی بگی: موز ندارین؟ موز چرا نخریدید؟

من نمی‌دونم چرا بیشعوری رو با این جمله که: "من صرفا نظرمو گفتم" توجیه می‌کنید. اشتباه می‌کنی که جایی که نظرتو نخواستن نظر بدی.
Who asked?

واقعا کاش هوش اجتماعی‌تون رو بالا ببرید. نیازی نیست همیشه و همه‌جا اظهار فضله/نظر کنید.
گاهی هیچکس میلی به شنیدن نظر شما نداره. این رو پیش‌پیش دارم بهتون می‌گم که دو روز دیگه یکی بهتون نگه "به‌ تو چه".

و در کل اگر چنل دارید، آدمی نباشید که به خاطرِ منافعش سکوت می‌کنه و حرفِ درست رو قورت می‌ده. ممبر میاد و می‌ره. این شمایید که ‌می‌مونید. شما و انتخاب‌هایی که کردید.

آدمیزاد بهتره هر از گاهی با سمباده‌ی تفکر انتقادی، خودشو یکم صیقل بده که شخصیتش مُکَدَر نشه چون هرچقدر که بگذره، زمان جَلا و تازگی رو با خودش می‌بره.

یکهو به خودت میای می‌بینی به یکی از عکسات و کسی که کنارته، مدتِ زیادی خیره شدی و یک عمر زندگی از جلوی چشمت گذشته. واقعا دنیای عجیبیه.

ولی من می‌گم قبل از اینکه دستت زخم و زیلی بشه به‌خاطر کشیدن طناب، یه نگاه به اون‌ طرف طناب بنداز، ببین اصلا ارزش داره طناب رو بکشی یا بهتره رهاش کنی.

از نظرم باید در زندگی درست مثل بازیِ طناب‌کشی عمل کرد. یعنی تمام تلاشت رو بکنی و تسلیم نشی اما وقتی زورت نمی‌رسه و رمقی برات باقی نمونده، بدونی که نگه داشتنِ طناب فقط به دستات آسیب می‌زنه و زخمی‌ت می‌کنه. پس باید رها کنی. رها کنی تا آسوده شی و فرصت بعدی‌ای باشه که باز تلاشت رو بکنی.

چیکار می‌کنی؟
_ هیچ، فقط به جستجویِ هوای سرد و مطبوع مشغولم.

و چقدر با چیزایی که ازشون واهمه داشتیم، تنهایی روبه‌رو شدیم...

گاهی در انتها و بعد از کلی اتفاق، باید از خودت بپرسی: «دیگه چی نیازه؟» و جواب بدی: «یه لیوان چایی».

آدمه دیگه، یه‌وقتایی غصه‌اش می‌شه.

در مواجهه با درد، بهتره دنبالِ ریشه‌ی درد‌ها بگردی تا اینکه مسکن بخوری. چرا که درد و رنج علائم‌اند نه خودِ مشکل. و تا زمانی که ریشه‌ رو پیدا نکنی، نمی‌تونی مسئله رو از بیخ و بن حل کنی و بخشکونیش.