ما آدم‌ها یه جوری می‌خوایم سریعاً به خواسته‌هامون برسیم، انگار ادامه حیات‌مون وابسته به به‌دست‌آوردن اون چیزه. حالا جالبه وقتی به‌دستش می‌آریم با خودمون می‌گیم: همه‌ش همین؟ و خیلی زود یادمون می‌ره بی‌قراری‌هامون رو.

بعد از نوشیدن دوغ آبعلی، فقط خوابیدن می‌چسبه.

تمام پختگی‌ها و بلوغ‌ها به دنبال رنج‌های عمیق به دست میان.

مگر غیر از این است که زندگی شما، در آخر، چکیده همه‌ی آن چیزهایی است که روی آن تمرکز کرده‌اید؟
-اُلیور برکمن

آوای مهربونم.

دختر روابطتش شکست می‌خورد و می‌گفت همش حس می‌کنم همه منو رها خواهند کرد و برای همین زودتر خودم رابطه رو بهم می‌زنم. زندگیش رو شخم زدیم، فهمیدیم تو هفت سالگی سر خاکسپاری مادرش عمه‌‌ش در گوشش گفته "بچه خوبی باشید و الا باباتون هم میمیره و یتیم می‌شید." و دختر از اون‌موقع طرحواره رهاشدگیش شروع شده.
واژه، مسئولیت داره. یک حرف نسنجیده‌ی شما یک عمر زندگی یک آدم دیگه رو‌ می‌تونه نابود کنه. حرف زدن هنر بزرگیه و هر کسی نمی‌تونه بهش مسلط بشه، ولی حرف نزدن کار سختی نیست. بیاید تمرین کنیم دومی رو یاد بگیریم.
-کاتسوموتو

جدیداً فیلم و سریال دیدن برام خیلی سخت شده. می‌رم سروقت‌شون هان، اما نمی‌تونم باهاشون ارتباط بگیرم. و این اتفاق بعد از دیدن سریال "This is us" برام افتاد. هنوز نتونستم سریالی به اون زیبایی پیدا کنم و به‌شدت توقعم رو بالا برد.

هرچیزی که یه‌روز بهش گفتی اشتباه، الان داره تجربه‌ش به کارِت می‌آد. همون‌ درس‌ها باعث شدن بدونی با چی چطوری باید رفتار کنی. دیگه مثل قبل جا نمی‌زنی، چون قبلاً زخمشو خوردی. دیگه شوکه نمی‌شی، چون یه‌بار گذروندیش. پس چرا هنوز خودتو بابت چیزهایی که به دردت خوردن، این‌همه سرزنش می‌کنی؟

از اشتباه کردن نترس. اشتباه کردن برای رسیدن به رشد ضروریه.

مهم‌ترین نوع رابطه، رابطه‌ تو با خودته. از بهبود رابطه‌ت با خودت غافل نشو.

هیچوقت نه می‌پذیرم و نه اجازه می‌دم جامعه و آدم‌ها معیارهای زیبایی برای من تعیین بکنن. درنهایت، می‌خوان ازت یه نسخه بی‌نقص بسازن که رسیدن بهش هیچوقت تمومی نداره.

من زیاد می‌خوام اما به کم قانع‌ام. زیاد می‌خوام چون توانایی‌های خودم رو بالاتر از این‌ حرف‌ها می‌بینم اما به کم قانع‌ام تا یادم نره همیشه شکرگزار باشم.

الان که توی مسیر آگاهی‌ام، دلم می‌خواد دوستایی داشته باشم که تو این مسیرن. اونایی که اول از همه به خودشون نگاه می‌کنن و تلاش می‌کنن ازش سر دربیارن. آدمایی که کتابای خوب می‌خونن، پادکستای خوب گوش می‌دن، باشگاه می‌رن، مراقب سلامت جسم و روانشونن، اونایی که صبحا یه دلیل پیدا می‌کنن برای بیدار شدن. آدمایی که حتی تو روزای بد، دست از تلاش نمی‌کشن.

من خوبی و محبت نمی‌کنم که دیده یا حتی جبران بشه. من اینکارو به‌خاطر شخص خودم انجام می‌دم چون درنهایت حس فوق‌العاده‌ای بهم می‌ده.

نکنه خودتم گولِ نقابی که رو صورتت زدی رو بخوری!

اونی که باید تأییدش رو به‌دست بیاری، خودتی.

خب خب بچه‌ها کی دوست داره با من چالش زبان خوندن رو شروع کنه؟

عشق بیشتر از اینکه یک احساس باشه، یک مهارته.

متأسفانه روح و قلب بعضی‌ها پُر از چاله‌ چوله‌‌ست، بعد به‌جای اینکه بیان رو خودشون کار کنن میان تو قلب و روح دیگران هم کلی چاله چوله درست می‌کنن. از این دسته نباشین لطفاً.

مهارت با هم سازش کردن. اشتباهاتی رو بخشیدن که بخشیدن‌شون کار آسونی نبوده. مهارت متعهد موندن تو موقعیتی که وسوسه بر انگیزترین انتخاب‌ها جلو روت باشه. مهارت درک کردن و دوست داشتن آدم‌ها تو لحظه‌هایی که تاریک‌ و با خودشون و جهان در جنگ و ستیز هستن.