الان که توی مسیر آگاهی‌ام، دلم می‌خواد دوستایی داشته باشم که تو این مسیرن. اونایی که اول از همه به خودشون نگاه می‌کنن و تلاش می‌کنن ازش سر دربیارن. آدمایی که کتابای خوب می‌خونن، پادکستای خوب گوش می‌دن، باشگاه می‌رن، مراقب سلامت جسم و روانشونن، اونایی که صبحا یه دلیل پیدا می‌کنن برای بیدار شدن. آدمایی که حتی تو روزای بد، دست از تلاش نمی‌کشن.

من خوبی و محبت نمی‌کنم که دیده یا حتی جبران بشه. من اینکارو به‌خاطر شخص خودم انجام می‌دم چون درنهایت حس فوق‌العاده‌ای بهم می‌ده.

نکنه خودتم گولِ نقابی که رو صورتت زدی رو بخوری!

اونی که باید تأییدش رو به‌دست بیاری، خودتی.

خب خب بچه‌ها کی دوست داره با من چالش زبان خوندن رو شروع کنه؟

عشق بیشتر از اینکه یک احساس باشه، یک مهارته.

متأسفانه روح و قلب بعضی‌ها پُر از چاله‌ چوله‌‌ست، بعد به‌جای اینکه بیان رو خودشون کار کنن میان تو قلب و روح دیگران هم کلی چاله چوله درست می‌کنن. از این دسته نباشین لطفاً.

مهارت با هم سازش کردن. اشتباهاتی رو بخشیدن که بخشیدن‌شون کار آسونی نبوده. مهارت متعهد موندن تو موقعیتی که وسوسه بر انگیزترین انتخاب‌ها جلو روت باشه. مهارت درک کردن و دوست داشتن آدم‌ها تو لحظه‌هایی که تاریک‌ و با خودشون و جهان در جنگ و ستیز هستن.

بارون هربار به من یادآوری می‌کنه زندگی هنوز قشنگی‌هاش رو داره.

یهو به خودم اومدم دیدم دلتنگ یه گریه کردن درست حسابی‌ام.

شایدم وقتی تغییر می‌کنی که واقعاً خسته شدی، خیلی خسته.

نوشتن نگو، پاک‌سازی و مرتب کردن افکار بگو.

کاش وقتی موفقیت افراد رو می‌بینیم، میزان سختی، تعداد زمین خوردن‌ها و دوباره بلند شدن‌هاشون رو هم ببینیم.

تا وقتی که زندگی هست، امید هم وجود داره.

به خودت اعتماد کن. خودت فکر کن. برای خودت عمل کن. برای خودت صحبت کن. به خودت محبت کن. به خودت احترام بذار. خودت، خودت و خودت.

اینایی که وقتی از چیزی ناراحت می‌شن همون لحظه بغض می‌کنن خیلی طفلکی‌ان. فکر کن همزمان که داری خفه می‌شی و تو چشمت اشک حلقه زده، باید لبخند بزنی و وانمود کنی ناراحت نشدی.

موفقیت یک رابطه به طول عمرش ربطی نداره. ارزش واقعی رابطه وقتی مشخص می‌شه که چقدر باعث رشد تو شده و ازش یاد گرفتی.

یه‌جایی باید انتخاب کنی. دردِ نظم، یا دردِ پشیمونی و حسرت. هر دو سختن، ولی فقط یکی‌ش آینده‌ داره.

مودم وقتی یکی داره با صدای ملچ و ملوچ غذا می‌خوره و من دارم سعی می‌کنم طبیعی رفتار کنم:

خودمون کم گرفتگی داریم، هوا هم دم به دقیقه حال‌مون رو بدتر می‌گیره.

همونقدر که سطحی نگری و کلا در سطح بودن بده‌، اینکه در عمقِ چیزها هم دست و پا بزنی و سعی کنی همه‌چیز رو برای خودت فلسفی و سخت کنی هم بده. زندگی‌ کن عزیزم، اگر بخوای همه‌ش توی عمق بمونی، نفس کم میاری و تلف می‌شی.