مهارت با هم سازش کردن. اشتباهاتی رو بخشیدن که بخشیدن‌شون کار آسونی نبوده. مهارت متعهد موندن تو موقعیتی که وسوسه بر انگیزترین انتخاب‌ها جلو روت باشه. مهارت درک کردن و دوست داشتن آدم‌ها تو لحظه‌هایی که تاریک‌ و با خودشون و جهان در جنگ و ستیز هستن.

بارون هربار به من یادآوری می‌کنه زندگی هنوز قشنگی‌هاش رو داره.

یهو به خودم اومدم دیدم دلتنگ یه گریه کردن درست حسابی‌ام.

شایدم وقتی تغییر می‌کنی که واقعاً خسته شدی، خیلی خسته.

نوشتن نگو، پاک‌سازی و مرتب کردن افکار بگو.

کاش وقتی موفقیت افراد رو می‌بینیم، میزان سختی، تعداد زمین خوردن‌ها و دوباره بلند شدن‌هاشون رو هم ببینیم.

تا وقتی که زندگی هست، امید هم وجود داره.

به خودت اعتماد کن. خودت فکر کن. برای خودت عمل کن. برای خودت صحبت کن. به خودت محبت کن. به خودت احترام بذار. خودت، خودت و خودت.

اینایی که وقتی از چیزی ناراحت می‌شن همون لحظه بغض می‌کنن خیلی طفلکی‌ان. فکر کن همزمان که داری خفه می‌شی و تو چشمت اشک حلقه زده، باید لبخند بزنی و وانمود کنی ناراحت نشدی.

موفقیت یک رابطه به طول عمرش ربطی نداره. ارزش واقعی رابطه وقتی مشخص می‌شه که چقدر باعث رشد تو شده و ازش یاد گرفتی.

یه‌جایی باید انتخاب کنی. دردِ نظم، یا دردِ پشیمونی و حسرت. هر دو سختن، ولی فقط یکی‌ش آینده‌ داره.

مودم وقتی یکی داره با صدای ملچ و ملوچ غذا می‌خوره و من دارم سعی می‌کنم طبیعی رفتار کنم:

خودمون کم گرفتگی داریم، هوا هم دم به دقیقه حال‌مون رو بدتر می‌گیره.

همونقدر که سطحی نگری و کلا در سطح بودن بده‌، اینکه در عمقِ چیزها هم دست و پا بزنی و سعی کنی همه‌چیز رو برای خودت فلسفی و سخت کنی هم بده. زندگی‌ کن عزیزم، اگر بخوای همه‌ش توی عمق بمونی، نفس کم میاری و تلف می‌شی.

تو رابطه، نحوه برخورد با تفاوت‌ها خیلی مهم‌تر از پیدا کردن شباهت‌هاست.

پیاده‌روی‌های طولانی، درمانی هستن برای همه چیزهایی که نمی‌تونی براشون کاری بکنی‌.
-Babak Fatholahi

تو آینه به خودم زُل می‌زنم. رنگم پریده. زیر چشم‌هام گود رفته. چهره‌م بی‌روحه. یه لحظه به این فکر می‌کنم تو همین لحظه چقدر از خودم خوشم نمی‌آد‌. بعد عمیق‌تر می‌شم. تو چشم‌هام دختربچه‌ای رو می‌بینم که یه گوشه نشسته و زانوهاش رو تو بغلش گرفته. غمگینه‌. ناراحته. متوجه می‌شم چقدر بهش سخت گرفتن. چقدر بهش سخت گرفتم. چقدر الان نیاز داره به آغوش کشیده بشه، درست تو همین لحظه که بی‌روح و خسته‌ست. سعی می‌کنم ذهنیتم رو عوض کنم. می‌رم سمتش و بغلش می‌کنم. بهش لبخند می‌زنم و می‌گم خیلی دوست دارم. تو راه سختی رو تا اینجا اومدی، خیلی سخت. مرسی که کنارم بودی. ببخشید که نادیده‌ت گرفتم. ببخشید که بهت احساس ناکافی بودن دادم. باهم از پسش برمیایم، بهت قول می‌دم‌.

بیاید خودِ ناقص‌تون رو دوست داشته باشین و در آغوش بگیرین.

کلی برنامه‌ریزی می‌کنی، می‌خوای پاشی بری سر کارهات یهو می‌بینی برق رفت. کلی منتظر می‌مونی برق بیاد، تا می‌شینی می‌بینی عه! آب قطع شد‌. و بلاخره بعد ساعت‌ها انتظار که هم برق هست هم آب، آنتن و اینترنتت قطع می‌شه و خودت در عجبی چطور هنوز دووم آوردی و نشستی با یه آهِ عمیق کتاب می‌خونی!

مدیریتِ چه مالی آخه قربونت برم؟

ولی واقعاً خوش به حال اون آدمی که اهمیت نمی‌ده.