شبا قبل ١٢ بخوابی، بُردی.

این رو من دارم زندگیش می‌کنم. و واقعاً صبح‌ها که بیدار می‌شم احساس می‌کنم یه برنده‌ام. خواب خوب بیش‌تر از چیزی که می‌تونین تصور کنین فوق‌العاده‌ست.

صبحا بیشتر از اینکه به امید روز و نور بیدار شم، به امید چایی و صبحونه بیدار می‌شم:)

دقیقاً انقدر عاشق وعده صبحانه‌م که شبِ قبلش رویاپردازی می‌کنم. دیشب به این فکر می‌کردم امروز صبحانه اُملت بخورم، بیدار که شدم دیدم تخم‌مرغ نداریم:)

با اینکه اصلا و به هیچ‌وجه حالم خوب نیست، اما به خودم افتخار می‌کنم‌ که صبح با وجود اینکه تمام وجودم میگه گور بابای دنیا و زندگی بگیر بخواب! پا میشم و زندگی رو از سر می‌گيرم. می‌رم سرکار، با آدم‌ها حرف می‌زنم، غذای خوب درست می‌کنم و غذای سالم می‌خورم، می‌رم ورزش می‌کنم‌ و دیسیپلین دارم. ‏به خودم افتخار می‌کنم‌ که نمی‌ذارم افسردگی من رو بندازه گوشه رینگ و پاره پوره‌ترم کنه.
-ژاپنی

وقتی نگاهت رو به جلو باشه، مقایسه معنایی نداره‌.

یه وقت‌هایی هم می‌مونی به خودت بگیری یا نه.

راست می‌گفت که اگه افسرده‌ای، تو گذشته زندگی می‌کنی. اگه مضطربی، تو آینده زندگی می‌کنی و اگه آرومی در زمان حال زندگی می‌کنی.

یه‌جوری خسته‌م انگار شب تا صبح داشتم کوه می‌کندم. خب چرا؟

آدم خوب‌ها، بخوان هم نمی‌تونن بد باشن. پس اگه باهات بد تا کردن، بدون مجبورشون کردی و چاره‌ای براشون نذاشتی.

گاهی تو خیلی قشنگ فکر می‌کنی ولی دنیا به زیبائی ذهنِ تو نیست.

دست از سرزنش کردن خودت بردار. خیلی اوقات واقعاً بستر رسیدن به یه‌سری چیزها برای تو فراهم نبوده و این از کم‌کاری کردن و تلاش نکردن تو نشأت نگرفته.

پول برای خرج کردنه، برای سرویس دادن به ما، برای اینکه بهمون حال بده، مشکلات‌مون رو حل کنه و... . وقت خرج کردنش که می‌شه جوری رفتار نکنیم انگار گوشت تن‌مونه! وظیفه پول همینه! جریمه شدی؟ فدا سرت. رستوران گرون شد؟ حالشو بردی. پس جمع نکنیم برای پس مرگ‌مون!
-الماسِ سیاه

من آدمی نیستم که زود ول کنم و برم. تقریبا تا امروز هیچ‌کس رو نتونستم توی همون دفعات اولی که فهمیدم برام خوب نیست، رها کنم. اما به همون میزان از چشمم افتادن‌ها یهویی‌ان. یعنی احتمالا تا پنج دقیقه قبل از دیدن یه رفتاری که کامل آدما از چشمم بیفتن، حاضر بودم براشون جون بدم.

تو بیان احساساتم آدم داد و قال راه انداختن نیستم. ولی عجیب بلدم که ثابت کنم. پس متوجهم بشو که متوجه شدنت خیلی مزه می‌ده.

یه جمله هست از بزرگ علوی که خیلی بهم امید می‌ده تو روزهایی که هیچی خوب نیست؛ می‌گه: «بیا ناامید نشیم، شاید دردی که امروز تحمل می‌کنی راه نجات تو در آینده باشه.»

قضاوت نکردن، واقعا رفتار زیباییه.

از یه‌جایی زندگی رو نه سفید می‌بینی نه سیاه. از یه‌جایی زندگی رو فقط خاکستری می‌بینی. نه بهش خوش‌بینی نه بدبین بلکه واقع‌بینی. وقتی به اون نقطه برسی قراره کلی پیشرفت کنی.

من خیلی آدمِ " خیلی قشنگ خوابیده بودی دلم نیومد بیدارت کنم" ای هستم.

سریال بی‌نوایان رو دارم‌ می‌بینم و واقعاً داره دِقَم می‌ده.

من پایان خیلی چیزها نقطه گذاشتم در صورتی که عمیقا دلم می‌خواست نقطه ویرگول بذارم و ادامه بدم.