وقتی نگاهت رو به جلو باشه، مقایسه معنایی نداره‌.

یه وقت‌هایی هم می‌مونی به خودت بگیری یا نه.

راست می‌گفت که اگه افسرده‌ای، تو گذشته زندگی می‌کنی. اگه مضطربی، تو آینده زندگی می‌کنی و اگه آرومی در زمان حال زندگی می‌کنی.

یه‌جوری خسته‌م انگار شب تا صبح داشتم کوه می‌کندم. خب چرا؟

آدم خوب‌ها، بخوان هم نمی‌تونن بد باشن. پس اگه باهات بد تا کردن، بدون مجبورشون کردی و چاره‌ای براشون نذاشتی.

گاهی تو خیلی قشنگ فکر می‌کنی ولی دنیا به زیبائی ذهنِ تو نیست.

دست از سرزنش کردن خودت بردار. خیلی اوقات واقعاً بستر رسیدن به یه‌سری چیزها برای تو فراهم نبوده و این از کم‌کاری کردن و تلاش نکردن تو نشأت نگرفته.

پول برای خرج کردنه، برای سرویس دادن به ما، برای اینکه بهمون حال بده، مشکلات‌مون رو حل کنه و... . وقت خرج کردنش که می‌شه جوری رفتار نکنیم انگار گوشت تن‌مونه! وظیفه پول همینه! جریمه شدی؟ فدا سرت. رستوران گرون شد؟ حالشو بردی. پس جمع نکنیم برای پس مرگ‌مون!
-الماسِ سیاه

من آدمی نیستم که زود ول کنم و برم. تقریبا تا امروز هیچ‌کس رو نتونستم توی همون دفعات اولی که فهمیدم برام خوب نیست، رها کنم. اما به همون میزان از چشمم افتادن‌ها یهویی‌ان. یعنی احتمالا تا پنج دقیقه قبل از دیدن یه رفتاری که کامل آدما از چشمم بیفتن، حاضر بودم براشون جون بدم.

تو بیان احساساتم آدم داد و قال راه انداختن نیستم. ولی عجیب بلدم که ثابت کنم. پس متوجهم بشو که متوجه شدنت خیلی مزه می‌ده.

یه جمله هست از بزرگ علوی که خیلی بهم امید می‌ده تو روزهایی که هیچی خوب نیست؛ می‌گه: «بیا ناامید نشیم، شاید دردی که امروز تحمل می‌کنی راه نجات تو در آینده باشه.»

قضاوت نکردن، واقعا رفتار زیباییه.

از یه‌جایی زندگی رو نه سفید می‌بینی نه سیاه. از یه‌جایی زندگی رو فقط خاکستری می‌بینی. نه بهش خوش‌بینی نه بدبین بلکه واقع‌بینی. وقتی به اون نقطه برسی قراره کلی پیشرفت کنی.

من خیلی آدمِ " خیلی قشنگ خوابیده بودی دلم نیومد بیدارت کنم" ای هستم.

سریال بی‌نوایان رو دارم‌ می‌بینم و واقعاً داره دِقَم می‌ده.

من پایان خیلی چیزها نقطه گذاشتم در صورتی که عمیقا دلم می‌خواست نقطه ویرگول بذارم و ادامه بدم.

یه شلوار لی هست که فقط یه بار تو زندگی گیرت می‌آد، اونقدر قشنگ و اندازه‌ته که بقیه عمرت رو دنبال یکی مثل اون می‌گردی و هیچ‌وقت پیداش نمی‌کنی.
-ER

صبر یعنی، من هنوز نتیجه‌ای ندیدم اما به مسیرم پایبندم.

ولی زن و شوهری که با هم رفیقن خیلی قشنگن. واقعا رابطه‌شون یک‌جوریه که آدم غبطه می‌خوره.

کافیه همون لذت‌های به ظاهر کوچیک و بی‌اهمیت رو از دست بدیم که تازه متوجه بشیم چقدر بزرگ و پُررنگ بودن.