ژِن نووری خودایه.

تو قشنگی. درست مثل خودت. آره، من نمی‌تونم زیبایی تو رو به چیزی تشبیه کنم؛ چون نمی‌تونه حق مطلب رو ادا کنه.

می‌دونم عطش رسیدن داری اما عجله نکن. عجله خسته‌ات می‌کنه. از ادامه‌دادن منصرفت می‌کنه. فلسفه‌ی لاکپشت رو فراموش نکن. آهسته و پیوسته همیشه جوابه. دیر یا زود بالاخره اتفاق می‌افته. اینو توی جمله‌ی "حرکت از تو، برکت از من" بهت تضمین کرده. پس صبور باش و دست از تلاش‌کردن نکش که بالاخره اتفاق می‌افته. درست همون‌طور که توی انجیل نوشته شده: "زیرا هر که بخواهد به دست آورد، هر که بجوید یابد و هر که بکوبد دَر به رویش گشوده خواهد شد."

آدم بودن هم سخت هم تلخه.

چرا باید فکر کنیم معجزه باید خیلی چیز خاص و عجیب‌ و غریبی باشه؟ به نظرم معجزه، سلامتیه. معجزه، زندگیه. معجزه، نفس‌هاییه که می‌کشی.

مثل مورچه سمج و سرسخت باش؛ که اگه هزار بار خونه‌ت رو خراب کردن، از نو بسازی. دوباره و دوباره.

‏یکی از بی‌موردترین سؤال‌هایی که بشر
از آغاز پیدایشش بارها پرسیده: چایی می‌خوری؟!
-Nazanin

حقیقت هر چقدر هم تلخ باشه، شیرین‌تر از بی‌خبری و بلاتکلیفیه.

آدم روشن‌فکر از نظر من؛ آدمیه که نمی‌تونه بی‌تفاوت باشه و تلاشش روشن کردن و آگاه کردن بقیه‌ست.

گاهی اوقات یهو به خودم می‌آم می‌بینم عه! چقدر خسته‌م. یه خستگی عجیب. انگاری مدت‌هاست خسته‌‌م و کاملاً ازش غفلت کردم و الان یهو اومده یقه‌‌م رو گرفته.

دوست داشتن آدم‌ها، یعنی خواستن اون‌ها به همون شکلی که واقعاً هستن، تیره، زیبا، زخمی، ادامه دهنده، شکسته.
-Elham

درست همون لحظه‌ای که داری مدت زیادی تو یه تونل تاریک پیش می‌ری، و با خودت فکر می‌کنی تاریکی تمومی نداره و قرار نیست چیزی تغییر کنه، نور رو در انتهای تونل می‌بینی.

همیشه شجاعت آدم‌ها و بی‌پروا بودن‌شون، برام خیلی جذابه.

تو فقط یه انسانی!

تا این پایه، سفر سختی داشتم، اما از کسی گِلِه ندارم. نه؛ من تجربه کردم، زندگی کردم، زمین خوردم، شکستم و خودم تکه‌های خودم رو از نو به هم چسبوندم. خسته‌م، خیلی هم خسته‌م. اما خوبی‌ش اینه هنوز دارم نفس می‌کشم.

تو مدرسه تنها چیزی که یاد گرفتم این بود که تو مدرسه هیچی برای یاد گرفتن وجود نداره.

لذت توجه کردن کم از توجه دیدن نیست.

دیگه اگه بازم هکسره رو یاد نگیرین هیچی دیگه.

آره زندگی خیلی بالا پایین داره و این رو بارها شنیدیم. اما برای خیلی‌ها این روزها، تعداد درّه‌ها ده برابر تعداد تپه‌هاست.

شنیدن بعضی حرف‌ها از زبون بعضی‌ آدم‌ها اینجوریه که انگار خدا بهشون گفته: بیا، من که نمی‌تونم باهاش صحبت کنم. تو حنجره من شو و این حرف‌ها رو بهش برسون.

خیلی‌ها اعتقاد دارن که برای زبان خوندن، به صورت خودخوان اهمال‌کاری می‌کنن و اصطلاحاً نیازمند به یک دست زور بالا سرشون برای خوندن و پیش بردن زبان هستن. معرفی می‌کنم: حدیث هستم، یک عدد دستِ زور. برای شروع فعالیت کافیه بهم پیام بدی:)
@Hadiss2122