🚨 قابل توجه دانشجویان محترم رشته های علوم پزشکی:

تیم خدمات دانشجویی هانمید، با چندین سال سابقه و افتخارِ خدمتگزاری به شما دانشجویان عزیزِ علوم پزشکی، همراه با یک تیم مجرب در امور تحقیقاتی و پروپوزال و پایان نامه، آماده همیاری و خدمت رسانی به شماست.

جهت دریافت اطلاعات بیشتر و ثبت سفارش به آیدی زیر پیام بدین 🙏
| 🆔 @medivent_admin1 |

🔖-  انتخاب موضوع تحقیق
🔖- نگارش پروپوزال و  پایان نامه
🔖- نگارش علمی مقالات داخلی و بین المللی (ISI)
🔖- پروژه های بالینی، آزمایشگاهی و حیوانی
🔖- روش تحقیق
🔖- ترجمه و ویراستاری
🔖- تهیه و تکمیل رزومه
🔖- مشاوره پژوهشی
🔖- ویرایش، ریوایز و سابمیت مقاله


🌐مرکز آموزشی_تحقیقاتی هانِمید
@HaneMid

▫️نقد دیدگاه Ken Masters

خانم دکتر Lorelei Lingard استاد دانشگاه وسترن کانادا در قالب یک Commentary، دیدگاه آقای Masters را نقد کرده است:

Let’s consider what writing is good for before we hand it over to AI

مهم‌ترین نقدها و محورهای مخالفت لینگارد با ایده Ken Masters به شرح زیر است:

1. نوشتن صرفاً یک کار مکانیکی نیست؛ نوشتن همان اندیشیدن است.

مسترز ادعا می‌کند نوشتن در پژوهش آکادمیک، نقش خلاقانه چندانی ندارد و فقط باید به هوش مصنوعی سپرده شود تا پژوهشگر وقتش را صرف تحقیق کند. این دیدگاه خطرناک است، چون نوشتن بخشی از فرآیند فکر کردن است. پژوهشگر هنگام نوشتن و بازنویسی، افکار خود را شفاف می‌کند و حتی خیلی وقت‌ها، تازه هنگام نوشتن متوجه عمق و جزئیات یافته‌هایش می‌شود.

بنابراین اگر نوشتن را به هوش مصنوعی بدهیم، تفکرمان را ناقص و زودهنگام متوقف می‌کنیم و عملاً فرصت پرورش ایده‌ها را از خود می‌گیریم.

2. نوشتن واحد ارزش‌گذاری و اعتبار دانشگاهی است

نوشتن، معیار سنجش اعتبار علمی است و اعتبار، شهرت و اعتماد به یک پژوهشگر بر اساس کیفیت و شخصیت نگارشی او شکل می‌گیرد.

اگر همه‌چیز را هوش مصنوعی بنویسد، شخصیت، اعتبار و اعتمادپذیری (بطور کلی ethos) پژوهشگر آسیب می‌بیند، حتی اگر اصول شفافیت و امانت‌داری رعایت شود. همچنین تحقیقات نشان داده استفاده از هوش مصنوعی در نوشتن می‌تواند اعتماد به دانش تولیدشده را کاهش دهد، چون دیگر "صدای پژوهشگر" در متن شنیده نمی‌شود.

از طرف دیگر سبک نگارش علمیِ کنونی اغلب ثقیل، بی‌روح، پرطمطراق، نامأنوس و گنگ است و اگر هوش مصنوعی به‌جای انسان بنویسد، احتمالاً همین نثر بی‌روح و غیرقابل‌فهم را بیشتر تکثیر می‌کند. این خطر وجود دارد که ارزش علمی مقالات دچار کاهش جدی شود.

3. نوشتن بخش مهمی از تبدیل شدن به پژوهشگر است.

نوشتن فقط انتقال محتوا نیست، بلکه روشی برای شکل‌گیری هویت علمی است. نوشتن باعث می‌شود پژوهشگر در مسیر تبدیل شدن به یک دانشمند واقعی رشد کند، با ایده‌هایش کلنجار برود و فهم خود را عمیق کند. اگر این "دردسر مفید" نوشتن را حذف کنیم و همه‌چیز را به هوش مصنوعی بسپاریم، پژوهشگران، سطحی می‌شوند و توانایی نقد و تحول دانش را از دست می‌دهند. در نتیجه رشته علمی دچار رکود و ایستایی می‌شود.

نوشتن به زبان غیرمادری دشوار است و هوش مصنوعی می‌تواند در کاهش این چالش کمک کند، اما اگر این دشواری را کاملاً حذف کنیم، رشد فردی و کیفیت دانش نیز قربانی می‌شود.


خلاصه اینکه، لینگارد می‌گوید شعار ما تحقیق می‌کنیم، هوش مصنوعی می‌نویسد (We research, GenAI writes) هرچند جذاب است، اما خطرناک هم هست. چون نوشتن فقط یک مرحله سریع و ساده بعد از پژوهش نیست، بلکه هویت علمی، فرآیند تفکر و اعتبار پژوهشگر وابسته به آن است. اگر نوشتن را به طور کامل به هوش مصنوعی بسپاریم، خیلی بیشتر از آنچه به دست می‌آوریم را از دست خواهیم داد.

#AI
#LLM
#academic_writing
#research
#authorship

🌐مرکز آموزشی_تحقیقاتی هانِمید
@HaneMid

▫️ماجرای عجیب یک سرقت علمی: داور ایرانی مقاله پژوهشگر پاکستانی را رد و سپس به نام خود منتشر کرد!

تازه‌ترین گزارش پایگاه Retraction Watch از اقدام عجیب یک داور ایرانی پرده برداشته است. ماجرا از این قرار است:

شفق آفتاب (Shafaq Aftab)، پژوهشگر و مدرس دانشگاه پنجاب مرکزی در پاکستان، ادعا کرده است که داود قربان‌زاده، محقق علوم اجتماعی در دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، دست‌نوشته او را که برای مجله Information Development (IDV) ارسال و رد شده بود، سرقت کرده و به نام خود در مجله Systems Research and Behavioural Science (SRBS) منتشر کرده است. آفتاب این سرقت ادعایی را از طریق هشداری در ریسرچ‌گیت در پاییز ۲۰۲۴ کشف کرد و اظهار داشته که انتشار این مطالعه از نظر شخصی و حرفه‌ای به‌شدت آسیب‌رسان بوده است.

آفتاب در نوامبر ۲۰۲۳ مقاله‌ای را که حاصل پژوهش دکتری او بود به IDV ارسال کرده بود. این مقاله پس از دو دور داوری در اوت ۲۰۲۴ رد شد. قربان‌زاده مقاله مشابهی را در ژانویه ۲۰۲۴ به مجله SRBS ارسال کرد و این مقاله در سپتامبر ۲۰۲۴ منتشر شد. بررسی تطبیقی نشان داد که ساختار، تحلیل داده‌ها، متن مقدمه، و بخش نتیجه‌گیری دو مقاله تقریباً یکسان بوده و حتی پاراگراف‌هایی کاملاً عیناً تکرار شده است. تفاوت‌های اندکی در تعداد نمونه‌ها و نسخه نرم‌افزار تحلیل آماری وجود دارد.

سردبیر سابق IDV، استیون پارکر، تأیید کرده که قربان‌زاده داور هر دو نسخه دست‌نوشته افتاب برای IDV بوده و پیشنهاد رد آن را داده است. این امر مستقیماً اظهارات قربان‌زاده را رد می‌کند که گفته بود هرگز دست‌نوشته آفتاب را داوری نکرده و توصیه به رد آن نداده است. قربان‌زاده اتهامات سرقت را کاملاً رد کرده و هرگونه شباهت بین دو مقاله را تصادفی توصیف کرده است. او تأکید کرده پژوهشش اصیل بوده و با استانداردهای اخلاقی انجام شده است.

وایلی ناشر مجله SRBS از سپتامبر ۲۰۲۴ تحقیق درباره این موضوع را آغاز کرده است. مشخص شده است که همپوشانی قابل‌توجهی بین دو مقاله وجود دارد. وایلی اعلام کرده که بررسی نهایی در حال انجام است و به زودی نتیجه آن به اطلاع طرف‌های درگیر خواهد رسید. قربان‌زاده گفته است که کاملاً با تحقیقات وایلی همکاری کرده و اسناد و مدارک مربوط به اصالت پژوهش خود را ارائه کرده است.

قابل ذکر است که قبلاً دو مقاله دیگر از قربان‌زاده به دلیل سرقت علمی پس گرفته شده است. یکی از این مقالات که در ژورنال Journal of Health Organization and Management منتشر شده بود، به علت کپی‌برداری گسترده از یک اثر منتشرنشده دیگر بدون ذکر منبع در ژانویه ۲۰۲۴ پس گرفته شد. همچنین، مقاله‌ای دیگر در مجله Current Psychology نیز به دلیل همپوشانی قابل‌توجه با مقاله‌ای که قبلاً منتشر شده بود در دسامبر ۲۰۲۳ پس گرفته شد. در هر دو مورد همکاران قربان‌زاده اعلام کردند که از اقدام وی مطلع نبوده‌اند.

آفتاب ابراز امیدواری کرده که این اتفاق باعث افزایش آگاهی پژوهشگران جوان درباره محافظت از کارهایشان شود. او معتقد است عدم برخورد با چنین سوءاستفاده‌هایی در داوری همتا، زمینه را برای تکرار چنین مواردی فراهم می‌کند و به اعتبار نظام داوری علمی آسیب می‌زند.

⚠️ باید بدانیم که با این رفتارهای غیراخلاقی، نه‌تنها آبروی خود یا دانشگاه‌مان، بلکه اعتبار ایران را خدشه‌دار می‌کنیم و این خطایی بزرگ است. چنین اقداماتی باعث می‌شود سردبیران مجلات علمی نسبت به چاپ مقالات پژوهشگران ایرانی بی‌اعتماد شوند و این امر در حق پژوهشگران و داورانی که صادقانه و اخلاق‌مدارانه فعالیت می‌کنند، ظلم و اجحاف است.

#research_ethics
#plagiarism
#peer_review
#wiley
#Iran

🌐مرکز آموزشی_تحقیقاتی هانِمید
@HaneMid

‌
#بلوبانک که دیگه نیاز به معرفی نداره، همه‌تون میشناسید 😍

البته که بانک محبوب خودمم هست 🥲

اگه بلوبانک دارید، به ازای هر دعوت موفق، هم شما و هم کسی که دعوت شده نفری 100,000 تومان هدیه دریافت می‌کنید.

اگه بلوبانک ندارید هم میتونید همین الآن ثبت‌نام کنید، 100,000 تومان خودتون رو دریافت کنید و شروع کنید به دعوت کردن دوستان و اعضای خانواده. اینطوری هم سود میکنید و هم مطمئن باشید از اینکه بلوبانک دارید پشیمون نمیشید 😉

این کمپین تا 1 شهریور فعاله. پس به اندازه کافی فرصت دارید 😄

کد معرف:
◾️MGPEGA

دانلود اپلیکیشن:
https://blubank.sb24.ir/download


🏷 مد ایونت؛ بزرگترین مرجع تخصصی اطلاع رسانی رویدادهای علوم پزشکی
🆔️@medivent

🧬با افتخار اعلام میکنیم؛ با سرمایه گذاری بالغ بر ۱۲ ملیارد تومانی بخش خصوصی، کارخانه تولیدی گروه علمی-صنعتی ایسرات راه اندازی شد:

🏷️ شرکت پزشکی بازساختی "ایسرات"
ISRAT® Regenerative medicine Co.

🔹تولید کننده محصولات پیشرفته پزشکی بازساختی
🔹 Advanced Regenerative Medical Products

📬ارتباط با ما:
🆔 @isratc_admin
🌐 Isratteb.com


Telegram | Instagram | LinkedIn

▫️دور زدن ممنوعیت انتشار به سبک یک پژوهشگر ایرانی: اما ماجرا پیچیده‌تر شد

در سال ۲۰۱۰ مؤسسه مهندسان مکانیک بریتانیا (IMechE) هاشم قره‌بابایی، پژوهشگر دانشگاه گیلان (در حال حاضر استاد تمام دانشکده مهندسی مکانیک)، را به دلیل تخلف علمی از ارسال مقاله به مجلات خود محروم کرد.

این تخلف پس از آن مشخص شد که قره‌بابایی بدون کسب اجازه، بخش‌هایی از کار پژوهشی ژنویو لنگدن (Genevieve Langdon) و تروِر کلوت (Trevor Cloete)، دو پژوهشگر مرتبط با دانشگاه کیپ‌تاون (Cape Town) در آفریقای جنوبی، را در مقالات خود استفاده کرده بود.

لنگدن قبلاً به‌صراحت گفته بود که نسخه اولیه مقاله‌ای که در اختیار قره‌بابایی قرار داده، قابل انتشار نیست و نباید بدون تأیید او ارسال شود. بااین‌حال، قره‌بابایی دو مقاله را به مجلات IMechE فرستاد که یکی از آن‌ها شامل سرقت ادبی مستقیم از نوشته‌های لنگدن بود و در مقاله دیگر نیز بخش‌هایی از کار کلوت بدون ذکر نام او آورده شده بود. پس از بررسی، مجلاتِ این مؤسسه، مقالات را رد کردند و قره‌بابایی را از ادامه همکاری منع نمودند.

با وجود این ممنوعیت، قره‌بابایی در سال‌های بعد توانست با استفاده از نسخه کوتاه‌شده نام خانوادگی خود یعنی "بابایی" دوباره در همان مجلات مقاله منتشر کند. او حتی ایمیل دانشگاهی خود را تغییر نداد و همین باعث شد که در نهایت یکی از همکاران قبلی‌اش، جرالد نوریک (Gerald Nurick)، متوجه این موضوع شود. به گفته نوریک، این اقدام نوعی دور زدن نظام اخلاق پژوهشی است و نشان می‌دهد که قره‌بابایی عمداً تلاش کرده ممنوعیت علمی خود را مخفی کند.

تاکنون دست‌کم ۱۰ مقاله که پس از این ممنوعیت، با نام بابایی منتشر شده‌اند (در مجلات این موسسه) شناسایی شده است. همچنین یک مقاله او در سال ۲۰۱۰ به دلیل نقض اصول انتشار IEEE سلب اعتبار شده است. به عقیده نوریک تمام مقالاتی که پس از سال ۲۰۱۰ با نام بابایی منتشر شده‌اند باید مورد بررسی دوباره قرار گیرند و احتمالاً سلب اعتبار شوند، چون تغییر نام برای ادامه انتشار، اقدامی خلاف اصول حرفه‌ای و اخلاقی است.

خبر فوق در پایگاه ریترکشن‌واچ آمده است.

پروفایل ایشان در Google Scholar

➖

همانطوری که نوریک می‌گوید احتمالاً تمام مقالات جدید وی با نام خانوادگی بابایی در مجلات آن موسسه، مورد بررسی قرار خواهند گرفت ولی اینکه سلب اعتبار شوند، چیزی قطعی نیست. چون ممکن است پژوهش‌های بعدی وی، مشکلی نداشته باشند.

اما اینکه وی، نام خانوادگی خود را تغییر داده تا لیست سیاه مجله یا ناشر را دور بزند، احتمالاً برایش مشکل‌زا خواهد بود و شاید از همین حربه برای سلب اعتبار تمام آن ۱۰ مقاله استفاده کنند.

دور زدن تحریم، هنر ما ایرانی‌هاست ولی خب، برخی مواقع گیر می‌افتیم!


🌐مرکز آموزشی_تحقیقاتی هانِمید
@HaneMid

▫️انتشار فهرست پژوهشگران پراستناد جهان در سال ۲۰۲۵

آنچه به‌عنوان پژوهشگران پراستناد (Highly Cited Researchers) می‌شناسیم، دقیقاً همین فهرست است که توسط شرکت Clarivate و بر پایه داده‌های پایگاه Web of Science و ارزیابی‌های کیفی تکمیلی منتشر می‌شود.

فهرست‌هایی که تحت عنوان "۱ درصد برتر" یا "۲ درصد برتر" در جاهای دیگر معرفی می‌شوند، ارتباطی با Clarivate ندارند و اعتبار علمی آن‌ها نیز تا حدی محل تردید است.

در سال ۲۰۲۵، تغییرات مهمی در شیوه انتخاب پژوهشگران اعمال شده تا فهرست نهایی منصفانه‌تر، دقیق‌تر و قابل اعتمادتر باشد.

هدف Clarivate تنها معرفی افراد با بیشترین استناد نیست، بلکه اطمینان از این است که آثار منتخب، سالم، معتبر و دارای تأثیر واقعی در جامعه علمی باشند.

تغییرات و بهبودهای کلیدی در روند انتخاب
در سال گذشته، سخت‌گیری‌هایی نظیر حذف پژوهشگرانی با:

سطح غیرعادی نویسندگی گروهی (Hyper-authorship)

خوداستنادی بیش از حد (Excessive Self-citation)

الگوهای غیرمعمول استنادات مشترک (Unusual Collaborative Citation Patterns)

اعمال شده بود.

در سال ۲۰۲۵ نیز دو تغییر اساسی در روند انتخاب صورت گرفت:

۱- پالایش دقیق‌تر مقالات:

مقالاتی که نویسندگان آن‌ها در سال‌های گذشته به‌دلیل تخلف علمی یا دست‌کاری در استناد از فهرست حذف شده بودند، امسال از بررسی کنار گذاشته شدند. این اقدام موجب شد پژوهشگران شایسته‌ای که آثارشان پیش‌تر در سایه قرار داشت، فرصت دیده‌شدن پیدا کنند.

۲- ارزیابی نظام‌مندتر با کمک فناوری:

در مرحله دوم انتخاب، از روش‌های الگوریتمی دقیق‌تر استفاده شد تا دخالت سلیقه انسانی کاهش یابد و فرایند داوری منصفانه‌تر باشد. با این حال، ارزیابی انسانی همچنان بخش مهمی از این فرآیند باقی مانده است.

آمار کلی فهرست ۲۰۲۵

در مجموع، ۷۱۳۱ جایزه پژوهشگر پراستناد به ۶۸۶۸ فرد منحصربه‌فرد تعلق گرفته است؛ چون برخی پژوهشگران در بیش از یک حوزه علمی برگزیده شده‌اند. این پژوهشگران در ۶۰ کشور و منطقه فعالیت دارند.

از نظر جغرافیایی، ۸۶٫۱ درصد از کل جوایز تنها در ۱۰ کشور و ۷۴٫۶ درصد در پنج کشور نخست (آمریکا، چین، بریتانیا، آلمان و استرالیا) متمرکز شده است.

بیش از ۵۷ درصد از کل پژوهشگران پراستناد جهان در ایالات متحده یا چین زندگی می‌کنند.

ده کشور برتر

۱- آمریکا (۲۶۷۰)
۲- چین (۱۴۰۶)
۳- بریتانیا (۵۷۰)
۴- آلمان (۳۶۳)
۵- استرالیا (۳۱۲)
۶- کانادا (۲۲۷)
۷- هلند (۱۹۴)
۸- هنگ‌کنگ (۱۴۵)
۹- سوئیس (۱۳۰)
۱۰- فرانسه (۱۲۱)

از عربستان سعودی ۳۰ پژوهشگر و از ترکیه تنها ۲ پژوهشگر در فهرست حضور دارند.

ده مؤسسه برتر

۱- آکادمی علوم چین (۲۵۸)
۲- دانشگاه هاروارد (۱۷۰)
۳- دانشگاه استنفورد (۱۴۱)
۴- دانشگاه چینهوا (۹۱)
۵- مؤسسه فناوری ماساچوست (۸۵)
۶- مؤسسه ملی سلامت آمریکا (۸۴)
۷- انجمن ماکس‌پلانک – آلمان (۶۶)
۸- دانشگاه آکسفورد (۵۹)
۹- دانشگاه پنسیلوانیا (۵۹)
۱۰- کالج دانشگاهی لندن – (۵۹)

ده حوزه پژوهشی برتر

۱- بین‌رشته‌ای (۳۵۶۹)
۲- پزشکی بالینی (۳۷۹)
۳- زیست‌شناسی و بیوشیمی (۳۱۴)
۴- علوم اجتماعی (۲۶۰)
۵- محیط‌ زیست و بوم‌شناسی (۲۳۹)
۶- شیمی (۲۳۷)
۷- علوم اعصاب و رفتار (۱۹۲)
۸- علوم مواد (۱۸۷)
۹- مهندسی (۱۸۶)
۱۰- علوم گیاهی و جانوری (۱۶۶)

وضعیت ایران

در فهرست ۲۰۲۵، تنها سه پژوهشگر ایرانی حضور دارند.

در سال ۲۰۲۴ نیز سه نفر، در سال ۲۰۲۳ پنج نفر، در سال ۲۰۲۲ دوازده نفر و در سال ۲۰۲۱ پانزده نفر از ایران در این فهرست قرار داشتند.

پژوهشگران پراستناد ایرانی در سال ۲۰۲۵:

۱- دکتر مهدی دهقان – در فیلد ریاضیات (استاد تمام دانشکده ریاضی و علوم کامپیوتر دانشگاه صنعتی امیرکبیر)

۲- دکتر محمدعلی منصورنیا – در فیلد علوم اجتماعی (استاد اپیدمیولوژی و آمار زیستی دانشگاه علوم پزشکی تهران)

۳- دکتر مجید سلطانی – در فیلد بین‌رشته‌ای (دانشیار گروه تبدیل انرژی–بایو در دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی)

شایان ذکر است که دکتر منصورنیا در فهرست سال گذشته نیز حضور داشت و تداوم حضور او نشان‌دهنده اثرگذاری پایدار پژوهش‌هایش در سال‌های اخیر است.

🌐مرکز آموزشی_تحقیقاتی هانِمید
@HaneMid

🚨 نام ۲۷۷۲ پژوهشگر ایرانی در میان دو درصد برترین‌های جهان در سال ۲۰۲۵

🔹بر پایه گزارش تازه «الزویر» که در سال ۲۰۲۵ میلادی منتشر شده است، نام ۲۷۷۲ پژوهشگر از ایران در میان فهرست دو درصد برتر پژوهشگران جهان جای گرفته‌اند.

🔹بیشترین تحقیقات آنها در حوزه‌های پزشکی، شیمی، مهندسی و فناوری‌های توانمندساز و راهبردی بوده است.

🌐مرکز آموزشی_تحقیقاتی هانِمید
@HaneMid

▫️نقدی به‌ظاهر کارشناسانه از سوی متقلبان و مخالفان واکسن: مطالعه‌ی موردی PubPeer

An expert criticism by fraudsters and antivaxxers: the case of PubPeer

لئونید اشنایدر (Leonid Schneider) ـ روزنامه‌نگار و کارتونیست علمی مستقل ـ در پایگاه For Better Science (که متعلق به خودش است) نقدهای بسیار تندی علیه مقاله اخیر و نویسندگان آن نوشته است. با این حال، نقدهای او درباره محمد عبداللهی و ایران لحنی بسیار تند و گاه توهین‌آمیز دارد. نویسنده اصالتاً اوکراینی است و طبیعی است که با توجه به شرایط جنگ، نسبت به روسیه و ایران حساسیت داشته باشد، اما بهتر بود در نقد یک مقاله علمی، مسائل سیاسی را وارد نمی‌کرد. در ادامه، بخشی از نقدهای او را بدون هیچ قضاوتی نقل می‌کنم. مقاله بسیار طولانی است.

شروع متن او:

اساتیدِ مقاله‌ساز گرد هم آمدند تا به رهبری یک فرد یونانیِ نژادپرست و ضدواکسن (Aristidis Tsatsakis)، علیه وب‌سایت PubPeer اعتراض کنند. هر ۹ نفرشان آن‌قدر کودن بودند که نتوانستند حتی یک ایده منسجم داشته باشند یا متنی از خودشان بنویسند؛ به همین دلیل دست‌به‌دامن ChatGPT شدند و آن هم طبق معمول، مشتی مهملاتِ توهم‌آمیز تحویل داد. آن‌ها حتی بدون اینکه خروجیِ کار را بخوانند، همان متن را به‌عنوان یک مقاله علمیِ داوری‌شده در یک مجله ایرانی که توسط یکی از همین نویسندگان اداره می‌شود، منتشر کردند.

از آنجا که این مقاله، توسط ChatGPT نوشته شده، می‌توان انتظار مقدار زیادی لاطائلات داشت ؛ اما بهترین بخش، در فهرست منابع نهفته است.

در ادامه او به رفرنس‌هایی اشاره می‌کند که وجود خارجی ندارند و مشخصاً ChatGPT آن‌ها را تولید کرده است.

نویسندگان در مقاله اعلام کرده‌اند که هیچ تضاد منافعی ندارند، در حالی که به گفته اشنایدر، "آن‌ها طبق تعریف خودشان به‌شدت دچار تضاد منافع‌اند، چون خودشان قربانی نقدهای PubPeer و بازپس‌گیری‌های ناشی از آن هستند."

اما جنجالی‌ترین بخش نوشته اشنایدر مربوط به معرفی نویسندگان مقاله است. او تک‌تک اعضای تیم را بررسی می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه تقریباً همه‌ آن‌ها سابقه رسوایی‌های علمی دارند. در این بین محمد عبداللهی، Aristidis Tsatsakis و Michael Aschner را به‌طور ویژه و با لحنی تندتر مورد حمله و عنایت قرار داده است. در ادامه، بخشی از نقدهای او درباره عبداللهی را می‌آورم:

محمد عبداللهی دوره پسادکترای خود را در دانشگاه تورنتو نزد جنایتکار و کلاه‌بردار معروف گیدیون کورن (Gideon Koren) گذرانده است؛ کسی که اکنون به اسرائیل برگشته است.

عبدالهی نزدیک به هشتاد مقاله تقلبی در PubPeer دارد؛ بسیاری از آن‌ها مرورهای بی‌ارزش و متاآنالیزهای مزخرف‌اند. او همین حالا هم چندین مقاله سلب اعتبار شده دارد.

اشنایدر سپس به سراغ همسر عبداللهی می‌رود:

همسر عبداللهی، شکوفه نیک‌فر، نیز در این تجارت شریک است. او خود را جزو یک درصد برتر دانشمندان ایرانی در داروشناسی معرفی می‌کند. "اگر شوهرش سلطان مقالات جعلی است، او ملکه متاآنالیزهای آشغال است."

او ادامه می‌دهد که عبداللهی با یکی از چهره‌های فاسد عرصه علم، یعنی رافائل لوکه (Rafael Luque)، همکاری داشته است:

لوکه همان پادشاه کارخانه‌های مقاله‌سازی است که اکنون به مسکو گریخته و چندین مقاله مشترکش با عبداللهی در PubPeer افشا شده است.

اشنایدر همچنین به همکاری عبداللهی با باقر لاریجانی (رئیس سابق دانشگاه علوم پزشکی تهران و برادر دو مقام بلندپایه جمهوری اسلامی) اشاره می‌کند:

یکی از مقالات مشترکشان درباره ترکیبات ضدچاقی، در PubPeer به‌خاطر دست‌کاری تصاویر و داده‌ها زیر سؤال رفته است.

عبداللهی و لاریجانی حتی درباره اخلاق پژوهش هم مقاله نوشته‌اند! آیا عبداللهی دچار اسکیزوفرنی است؟ چطور ممکن است کسی ده‌ها مقاله درباره اخلاق پژوهش بنویسد و درعین‌حال خودش غرق در تقلب و مقاله‌سازی باشد؟

باقر لاریجانی خودش نیز مقاله‌ساز حرفه‌ای است و همکاری‌اش با عبداللهی در حوزه اخلاق پژوهش دقیقاً مثل روباهی است که درس درستکاری بدهد.

اشنایدر سپس نقدهای بسیار تندی را علیه ناشران معروفی مثل اسپرینگر و الزویر مطرح می‌کند و آن‌ها را متهم می‌سازد که به‌جای دفاع از صداقت علمی، به ماشین چاپ پول برای نویسندگان مسئله‌دار تبدیل شده‌اند.

این نه نفر، با کمک هوش مصنوعی، مقاله‌ای نوشتند که قرار بود PubPeer را بی‌اعتبار کند؛ اما فقط خودشان را برای همیشه بی‌اعتبار کردند.

این مقاله، در واقع سندی است از فروپاشی اخلاق در علم و یادآوری این حقیقت که متقلبان، هرچقدر هم مدرک و عنوان داشته باشند، باز هم از ChatGPT کمتر می‌فهمند.

امیدوارم د.ع.پ تهران و نیز کمیته اخلاق وزارت بهداشت در این خصوص شفاف‌سازی کنند.

از این اتفاق، بنده به شخصه خیلی ناراحت هستم چون آبروی ایران در میان است.


🌐مرکز آموزشی_تحقیقاتی هانِمید
@HaneMid