دیوید هاکنی کشیده اینو. واقعا مجنون نقاشیه این آدم. هر سبک و روشی که دستش رسیده رو امتحان کرده. منو یاد دیلن می‌اندازه که هر آلبومش یه سبک موسیقی‌ست. آدم از هاکنی سیر نمی‌شه. تکراری نمی‌شه و هربار یک چیز تازه‌ای پیدا می‌کنی ازش.

همیشه بی‌توجهی بقیه به قفسه‌ی کتاب‌ها برام جالبه. وقتی حوصله دارم و صحبتم با کسی گل انداخته ازش می‌پرسم چطور ممکنه چشمت به قفسه‌ی کتاب‌ها بیفته و جذبش نشی؟ نمی‌خوای بدونی توشون چی نوشته؟ کی نوشته‌شون و چرا؟ چرا اون همه آدم خوشونو به زحمت انداختن تا این کتاب بیاد اینجا؟ هیچ کنجکاوی‌ای نداری نسبت به‌ش؟ بعد تازه این همه موضوع مختلف که آدم هرکدوم رو می‌خونه هی با تعجب پیش خودش تکرارش می‌کنه و به‌ش فکر می‌کنه. چطور می‌شه جایی در ذهنت مدام با این سوالات مشغول نباشه؟ و همیشه جواب‌ها برام جالبن! اصلا بحث در مورد کتاب خوندن و نخوندن برای من خیلی جالبه و همیشه دوس دارم حرفشو بزنم. حالا همیشه که نه؛ نصف روز اصلا دلم نمی‌خواد حرف بزنم.

وقتی باهم غمگینیم بهتره. بهتر از وقتی که می‌خوایم خوشحال باشیم و علی‌رغم همه‌چی، بخندیم. غمگینیم، راهی نداریم، منتظریم و آروم و ساکت کنار هم نشستیم: دو سنجاقک زیر آفتاب زمستانی!

پیکاسو!

پیشینیان ما گفته‌اند اگر بخواهند به کسی نفرین کنند آرزو می‌کنند نویسنده شود.


تا روشنایی بنویس
احمد اخوّت

صبح با خودم می‌جنگم که بیدار شم. هروقت بی‌حوصله‌م یک تصویری از دوراس در ذهنم روشن می‌شه که مثل جادوگری الکلی داره دیگ بزرگ بی‌حوصلگی جهان رو هم می‌زنه. فکر می‌کنم هرکی هروقت هرجای جهان بی‌حوصله شه یک‌کمیش تقصیر مارگریت دوراسه.

سلام
میشه لطفن بگی اسم اون مستند درباره‌ی میازاکی چیه؟

قبلا معرفیش کردم ولی طبق معمول پاکش کردم. اینه به هر حال که یک تدوین خیلی خیلی خوبی خورده و درباره‌ی تلاش و زندگی کردن و نمردن در میان مردگانه. بسیار دوستش دارم و به گفته‌ی لترباکسدم تا حالا هشت بار دیدمش:

بهترین آهنگ جهان❤️‍🩹💔
@IReallyHopeSoTwo

حالا بیدگل که همه می‌گن گرونه کتاباش و معلومه. اما نگاه و فرهنگ جاوید هم خیلی گرون می‌دن کتاباشونو. گرون به نسبت کتاب‌های دیگه. کلا من در فرهنگ با قضیه‌ی گرون بودن کنار نمی‌آم. برای همین هم نسبت به تئاتر موضع دارم. داشتم البته. الان که اصلا فرهنگ کجا بود. دوست ندارم مجله‌ی گرون هم بخرم و هیچ‌وقت نمی‌خرم. مجله‌ی شیک چاپ نمی‌دونم‌چی ورق نمی‌دونم‌کی. از همون دور می‌گه سمت من نیا! نمی‌آم هم. کتاب گرون هم خیلی ناراحتم می‌کنه. گرون بی‌تناسب و منطق رو می‌گم. البته کتابخوان‌ها از شکم‌شون هم شده بزنن می‌زنن و کتابی که بخوان رو می‌خرن اما کاش یک انتشاراتی باانصافی پیدا می‌شد و کتاب‌ها رو منصفانه‌تر به دست ما می‌رسوند.

یا باید هیچی سر جاش نباشه و گرسنه و بی‌خواب و افسرده و دلزده و ناراحت و عصبی باشم که بتونم بنویسم یا برعکس، همه‌چی باید سرجاش باشه و دنیا بر وفق مرادم و خوش و خرم و سر حال و عاشق و چی و چی... (متاسفانه هیچ‌وقت چیزهای خوب به یادم نمی‌مونه، بیشتر به این خاطر که زیاد ندیدم!) در حالتی که اعصابم تحریک نشدن از نوشتن چیزی عایدم نمی‌شه. می‌تونم در این حالت هم بنویسم اما مثل یه نویسنده‌ی بی‌استعداد. چیزی که همه‌ی ما تا یادم می‌آد ازش فراری بودیم و حالا فکر کنم اسم رمان بعدی‌ام باشه: بی‌استعداد! حتا دوبار بی‌استعداد! ده‌بار بی‌استعداد.




از «نامه به شاعر سالخورده»
نوشته‌ی امین

اگه من رمان جدیدم رو پ‌دف کنم و فقط پنجاه هزارتومن بفروشم و قبل از منتشر کردنش به هزار نفر پیشفروش کنم می‌شه چقدر؟ ۵۰ میلیون تومن. خودش مبلغی نیست اما همچنان چندبرابر بیشتر از کل مبلغی‌ست که از سه چاپ رمان اولم گرفتم -که هنوز نگرفتم البته-. تازه درگیر مجوز و نوبت چاپ و چه می‌دونم چی هم نمی‌شم. همین الان می‌تونم منتشرش کنم.
بدیاش چیه؟ اول از همه وقتی منتشر شد دیگه خیلی راحت می‌شه دانلودش کرد و عملا نه سود مالی دیگه‌ای داره و نه کپی‌رایتی براش می‌مونه. هنوز اینم بد نیست چون همون درآمد اولیه خیلی بیشتر از درآمد چاپ‌های کاغذیشه و کپی‌رایت نداشتن هم که برای همه‌ی آثار هنری در ایران وجود داره. کپی‌رایت کجا بود بنده‌ی تنهای خدا! دیگه چی؟ چه بدی‌های دیگه‌ای داره؟ بگید منم بدونم!
اینم هست البته که من خودم چاپ کاغذی رو ترجیح می‌دما:))) چون اصلا پ‌دف رو خودمم نمی‌تونم بخونم!

بخواه دفتر اشعار و راه صحرا گیر
چه وقت مدرسه و بحث کشف کَشاف است؟

حافظ

بچه‌ها، پی‌دی‌اف اینو لطف کنین برام بفرستین! نمی‌دونم چی شد نسخه‌ای که داشتم. خیلی زیاد ازتون ممنونم و بله لینک‌شو برای شما هم می‌ذارم.


Chronicles: Volume One: Dylan, Bob: 9780743244589: Amazon.com: Books https://share.google/H8HtrIWpOOciXxSGb

در پاسخ پیام بالا، این گیف را فرستاد!

اینو جعفر مدرس صادقی نوشته در مقاله‌ای درباره‌ی گلشیری. مجله‌ی اندیشه‌ی پویا. شماره‌ی نود. خرداد ۱۴۰۳.

بشنو اما در یاد نگه ندار!
وقتی خلیل ملکی میان گلستان و بیضایی وساطت کرد.
@litera999
چاپ‌شده در ماهنامۀ فیلم امروز، شمارۀ ۵۸، دی ۱۴۰۴

این مقاله در همین شماره‌ی تازه‌ی تازه‌ی مجله‌ی فیلم‌ امروز دراومده و از این نظر من کمی با احساس گناه خوندمش که براش وقت گذاشتن و مجله هنوز تازه‌ست و زحمتی کشیده شده که درست نیست به این زودی مجانی برداشت کنم.