میدانم چنل خودته ولی روانی‌مون کردی امین😭

بچه‌ها! من هرچی می‌سازم برای خراب کردنشه. خراب کردنه که کیف داره و تموم مدتی که داری می‌سازی اون ترس و همزمان شوق خراب کردنشه که به ساختن معنا می‌ده. برای من البته.
فقط باید بدونی کِی چی رو خراب کنی که کمترین آسیب رو برات داشته باشه.
همین.



و البته حرف بوکوفسکی رو که خیلی معروفه فراموش نکنین: بعضی آدما هیچ‌وقت نمی‌زنه به سرشون. چه زندگی کسل‌کننده‌ای دارن!

سفیدبرفی و هفت کوتوله‌ی لعنتی را فراموش کنید. در سن سیزده سالگی دوست داشتم هیولاها تمام شهرها را می‌خوردند، اجساد رادیواکتیو شده از اقیانوس بیرون می‌آمدند و اسکی‌بازان روی آب و دخترانی که با سوتین‌های سیاه مانند کامیون‌های زباله‌کش بودند را می‌بلعیدند.



راز نوشتن
استیون کینگ/ علی حاج‌قاسم

داستان‌های زیادی درباره‌ی جیمز جویس نوشته‌اند. اما داستان موردعلاقه‌ی من این است: چون دیدش ضعیف شد، هنگام نوشتن، اونیفورم یک مرد شیرفروش را می‌پوشید. تصور می‌کرد سفیدی آن می‌تواند نور آفتاب را روی کاغذ منعکس کند.


راز نوشتن
استیون کینگ/ علی حاج‌قاسم

می‌دانستم که این جمله در عنوان‌بندی خواهد آمد: آنجا که زندگی بی‌ارزش است، مرگ می‌تواند بسیار ارزشمند باشد.




سرجو لئونه
تکمیل همایون/شریفی خراسانی

می‌خواست جنبه‌ی شادی‌بخش کار جهان را بداند؛ هرگز نه واقعیت را می‌خواست و نه روی بد زندگی را.



پاریس جشن بیکران
همینگوی/ غبرایی

بیدار شدن برام سخته و خوابیدن هم و اونقدر کابوس می‌بینم که انگار هیچی نمی‌بینم و از صبح که بیدارم خودمو با داستان مشغول می‌کنم.

گفتم: «ما همیشه خوشبختیم.» و احمق بودم که به تخته نزدم. در آن آپارتمان، هر گوشه که نگاه می‌انداختی، تخته بود که بشود به آن کوبید.



پاریس جشن بیکران
همینگوی/ غبرایی

نمی‌دونم چقدر بود که همینگوی نخونده بودم و حالا که دارم دوباره می‌خونم چه کیفی داره خوندنش. بار اول انقدر خوشم نیومده بود یا شایدم فقط یادم رفته بود که چقدر خوشم اومده. اما الان که اینجا هستم دوست دارم بیشتر وقتم رو همینگوی بخونم و در دنیای او زندگی کنم که ترسی از فقر نداشت -چون شاید هیچوقت واقعا فقیر نبود و اعتمادبه‌نفس خانواده‌ای پولدار داشتن رو به ارث برده بود- و توی کتابهاش همیشه اسم غذاها و میوه‌ها و نوشیدنی‌ها رو می‌بره و دهن آدم رو آب می‌ندازه. همینطور خوشم می‌آد که همیشه بلده به اندازه‌ی کافی غم قاتی قصه‌ش کنه. یک غمی که اگه نبود همه‌ی اون قصه‌ها انگار مزه‌شون رو از دست می‌دادن. همچنان البته از سفر رفتن بیزارم و دلم با سفر صاف نشده اما اگه همینگوی بره دوست دارم بخونم کجا رفته و چه‌کار کرده. اینها همه خوبه تا وقتی که سرم رو از روی کتاب بلند کنم و ببینم اطرافم چه خبره. چیزی که هیچ دوست ندارم بدونم.

به حماقت و قساوت بشری ایمان داشته باشید، پشیمان نخواهید شد.



درباره‌ی سلین
فیلیپ جیان/ محمود گودرزی

عادت داشت بگوید: تجربه مثل فانوس است، فقط جلو پای کسی را که آن را در دست دارد، روشن می‌کند.



دوستم سلین
پی‌یر دو ورژه/ ناهید فروغان

هر دو نقل قول بالا رو از ویژه‌نامه‌ی سلین مجله‌ی بخارا اوردم. شماره ۵۱. خرداد ۱۳۸۵.

درسته که همه‌ی ترانه‌ش قشنگه اما من عاشق بند دوم ترجیع‌بندشم:
Maybe you'll be lonesome too
And blue
آخه آدم همه‌ی امیدش به همینه!


@IReallyHopeSoTwo

تقریبا همه‌چیو برای خودم ممنوع کردم. انگار گناهکاری چیزی باشم. همینطوری بدون دلیل. یا احتمالا دلیلی هست که زیر هزارتا چیز دیگه پنهانش می‌کنم که یه‌وقت خدای نکرده چشمم بهش نیفته.
بیشتر از همه هم نوشتن رو ممنوع کردم. از احساست نگو! از کارات نگو! نگو چی دوس داری چی می‌خوای! هیچی هیچی!
بعد فکر می‌کنم زندگی رو از خودم گرفتم. یا زندگی رو ازم گرفتن. فرقی هم نداره! فقدانشه که مسئله‌س. زندگی نمی‌کنم چون نمی‌نویسم. دیگه ساده‌لوحیه که بگم: یا برعکس!

It's just that I’m tired of wasting my hours
Talking to trees and watching flowers grow
Watching birds chasing bees
Little boys scraping knees
Even my tears have all dried
Can I sit by your side?


@IReallyHopeSoTwo

صبر کردن هم یادم رفته! از یه سنی به بعد انگار باز باید همه‌چیو از اول یاد بگیری.

من اگه وقتی تازه از خواب بیدار می‌شم تا نیم ساعت به هیچ‌کس پیام ندم زندگی‌ام خیلی بهتر می‌شه.

روزانه بیشتر انرژیم صرف این می‌شه که وارد بحث نشم!

همینطوری با آدم‌های اشتباهی تا همین‌جا هم که اومدم خیلیه.
من دیگه برگردم بااجازه‌تون! کلی گروه فولک/راک دهه‌ی شصت و هفتاد هست که باقی عمرم رو می‌تونم صرف‌شون کنم و یک کتاب کوچک زمستانی بنویسم با عنوان «عزیزم بیرون هوا سرده!» یا «راهی به خانه هست» و زیرعنوان «راهنمای غرق شدن در افسردگی و سیصد کار دیگر».

امین یه فیلم ایرانی خوب پیشنهاد بده