📍ریزبرنامه نشست امروز، پنجشنبه ۱۷ تیر ۱۴۰۰
ساعت ۱۶ الی ۲۰
به مناسبت چهلمین روز درگذشت؛ معلم و کنشگر آموزش و پرورش، زنده یاد "مهدی بهلولی"

علاقمندان می توانند با بهره گیری از پیوند زیر در ادوبی کانکت در این مراسم حضور بیابند.

http://elearn.farzanegan5edu.ir/salonehamayesh/

پخش همزمان برنامه در اتاق مجازی و سایر شبکه های اجتماعی

https://news.1rj.ru/str/amoozeshvaandishe

🌏 تربیت و توسعه | مهدی بهلولی
@IranHumanDevelopment2

📍گفت‌وگو با ارتفاع برابر

▫️نکاتی قابل تأمل از یک نشست ۵ ساعته

✍ مرتضی نظری

امروز پنجشنبه ۱۷ تیر به همت دو انجمن مطالعات تطبیقی و برنامه ریزی درسی، نشستی در خور توجه برای نکوداشت معلم و کنشگر آموزشی، زنده یاد مهدی بهلولی، برگزار شد.
به عنوان کسی که با دشواری‌های برگزاری نشست‌های گفت‌وگو آشنا هستم، باید از همه برگزارکنندگان که بیش از یکماه برای این برنامه زحمت کشیدند، قدردانی کرد.
علاوه بر سخنان همسر و فرزند مرحوم بهلولی و ۴ معلم(ضبط شده و زنده)، اساتیدی از دانشگاه های مختلف با محوریت عدالت آموزشی، ارائه‌هایی داشتند.
بین اساتید علوم تربیتی دانشگاه با مجریان ارشد آموزش و پرورش فاصله وجود دارد. اگر این فاصله کاهش یابد، گره‌های بزرگی گشوده می‌شود. اما متاسفانه اهالی آموزش و پرورش با آکادمیسین‌ها گفت‌وگو ندارند و وقتی هم زمینه گفت‌وگو پیش می‌آید، عمدتاً دانشگاهی‌ها در ارتفاعی بالاتر می نشینند.
نشست امشب اما حائز چند نکته مهم برای هر دو طرف، هم اهالی وزارت آموزش و پرورش و هم اصحاب دانشگاه و انجمن های علمی علوم تربیتی و روان‌شناسی است که مختصراً اشاره می‌کنم.

یکم:
زمانی با ابلاغ وزیر وقت به عنوان دبیر کارگروه صاحبنظران تعلیم و تربیت مسولیت پیدا کردیم تا برای کاهش فاصله پانزده دانشکده علوم تربیتی کشور با فرآیندهای وزارت آموزش و پرورش گفت‌وگوهایی برگزار کنیم. ایده ای خوب اما تا حدی آرمانی بود ولی بهانه‌ای برای آب شدن یخ ها شد. خدا رحمتش کند دکتر اژه ای(دانشگاه تهران) را که می گفت «نزدیک دو دهه هست پایش را در وزارتخانه نگذاشته» و دیگر بزرگان و صاحبنظران هم به همین شکل نگاه. فضا مثبت بود. اگرچه این تجربه ادامه نیافت اما زمینه همکاری های بعدی شد. غرض اینکه یکی از دلایل عدم تداوم این نشست ها، «فقدان گفت‌وگو» بود با وجودی که به ظاهر مدیران وزارتخانه با اساتید از نظر فیزیکی کنار هم بودند. اساتید اغلب به واقعیت های کف مدرسه نزدیک نبودند و البته نگاه های عجیبی هم در مدیران بود که این گفتگوها را بی فایده می دانستند. اما تجربه نشست پنج ساعته نکوداشت مرحوم بهلولی تا حدی به شرایط «گفت‌وگو» نزدیک شد.

دوم:
دکتر علیرضا صادقی(استاد دانشگاه علامه) مدیریتی منظم بر نشست داشت اما نقد من به ایشان این بود که به جز ارایه زنده آقایان محمدرضا نیک نژاد و مهدوی، معلمان نماینده ای برای حضور در این گفت‌وگو هم ارتفاع با اساتید نداشتند و اساتید علیرغم مطالب ارزشمندشان اما آموزش و پرورش را از راه دور تحلیل می کردند. نهاد دانشگاه، مسأله های نهاد مدرسه را در فریم نظریات روانشناسانه محض و آکادمیک می‌نگرد و نگاه جامعه شناختی و بین رشته ای ندارد. به همین دلیل ارایه جامعه شناسانه دکتر امیدی از دانشگاه تهران در این نشست بسیار به واقعیات مدرسه نزدیکتر از تحلیل های اساتید رشته های علوم تربیتی بود.

سوم:
حدود ۸۰ درصد وقت نشست امشب، صرف مباحث سخنرانان دانشگاهی حاضر در این نشست شد و فرصت بین دیگر میهمانان غیردانشگاهی توزیع نشد. این ایراد شکلی از این حیث اهمیت دارد که اساتید علوم تربیتی به زعم بنده کمتر تمایل به شنیدن تحلیل مسایل آموزش و پرورش از نگاه معلمان (دیگری) دارند. مدرسه را از پشت عینک موقعیت حرفه ای خود می بینند. این سخن از طعن نیست بلکه از سر نیاز سیاستگذاران آموزش و پرورش به گفت‌وگو با اساتید است. گاهی ما حاضر نیستیم برای دقایقی (به تعبیر دکتر دینانی) از دنیای ذهنی خود فاصله بگیریم و مسایل آموزش و پرورش را از منظر معلم و کنشگرانش(دیگری) ببینیم.

چهارم:
کار برگزار کنندگان نشست پنج ساعته امروز در خور تحسین است چون علاوه بر کاهش فاصله، بر واردساختن آموزش و پرورش به فضای عمومی (public sphere) و مواجه ساختن اساتید با واقعیت های کف مدرسه اهتمام ورزیده شد.

پنجم:
هم‌کناری جامعه شناسان و اقتصاددانان با اساتید علوم تربیتی و تلاش برای دیدن مسائل نظام آموزشی از زوایای مختلف و میان رشته‌ای بسیار لازم است چرا که به تبیین واقع بینانه‌تر مسایل کمک می کند.

ششم:
صاحبنظران دانشگاهی که در عرصه آموزش و پرورش شناخته شده هستند باید تن به نقد و شنیدن نظرات معلمان و کنشگران آموزش و پرورش بدهند با حفظ ارتفاع یکسان!
امروز دکتر علیرضا صادقی که استادی آزاده و آزاداندیش است، چهار مرتبه به دکتر محمود مهرمحمدی، چهره نام آشنای دانشگاه وقت صحبت داد که به زعم بنده در یک گفت‌وگوی عمومی، این کار، خود مانع گفت‌وگوست. هر چه از حصار تعارفات و در ارتفاع بالاتر قراردادن طرفی از طرفین گفت‌وگو خارج شویم به اثربخشی مباحث بیشتر کمک کرده ‌ایم. شیفتگی، مانع گفت‌وگوست.

و در پایان:
بر اهالی ستاد آموزش و پرورش فرض است درها را باز کرده و امکان گفت‌وگو با دانشگاه را فراهم آورند. سیاستگذاری‌ آموزشی بدون گفت‌وگوهای مؤثر راه به جایی نمی برد.

🌏 تربیت و توسعه | گفت‌وگو کنیم
@IranHumanDevelopment2

📍چرا؟

و چرا از بازماندن دانش آموزان از تحصیل به اندازه آب بازی دردشان نمی‌گیرد؟

🌏 تربیت و توسعه
@IranHumanDevelopment2

🔸نکته هایی درباره بزرگداشت مهدی بهلولی

✍ محمدرضا نیک نژاد
۲۰ تیر ۱۴۰۰

روز پنج شنبه هفدهم تیر به همت و ابتکار دکتر علی رضا صادقی، استاد دانشگاه علامه، بزرگداشتی برای آموزگار درگذشته مهدی بهلولی برگزار شد. بنا بر شرایط کرونا بخش حضوری این نشست لغو و بناچار به شکل مجازی و در فضای ادوبی کانکت دبیرستان فرزانگان 5 انجام گرفت. پیش و در حین برنامه، قطعی برق و اینترنت نگرانی هایی را برای سخنرانان و برگزار کننده فراهم کرده بود، از این رو همسر و فرزند آقای بهلولی و من (محمدرضا نیک نژاد) در دبیرستان فرزانگان حضور پیدا کرده و از آن جا در برنامه حضور داشتیم و آن را دنبال کردیم. دوست خوبم جناب مرتضی نظری در دقایق پایانی نشست با من تماس گرفتند و از این که گردانندگان فرصت بیان نظر به مخاطبان نمی دهند گله کرده و خواستند که فضا برای این کار فراهم شود. چون به لحاظ فنی حضور زنده جناب نظری ممکن نشد من به ایشان تلفن زدم و از این طریق چند دقیقه با سخنرانان و مخاطبان سخن گفتند و گلایه های خود را مطرح کردند. پس از پایان نشست نیز متنی با عنوان "گفتگو با ارتفاع برابر" منتشر کرده و افزون بر قدردانی از برگزار کنندگان نشست و امیدواری برای ادامه چنین برنامه هایی، نوشتند: "به جز ارایه زنده آقایان محمدرضا نیک نژاد و مهدوی، معلمان نماینده ای برای حضور در این گفت‌وگو هم ارتفاع با اساتید نداشتند و اساتید علیرغم مطالب ارزشمندشان اما آموزش و پرورش را از راه دور تحلیل می کردند. نهاد دانشگاه، مسأله های نهاد مدرسه را در فریم نظریات روانشناسانه محض و آکادمیک می‌نگرد و نگاه جامعه شناختی و بین رشته ای ندارد..." این بخش از سخنان آقا نظری موجب سوء تفاهم برای برخی از همکاران فرهنگی و سخنرانان شد. در این یادداشت کوتاه در پی آن هستم تا مشاهدات خودم از آغاز برنامه ریزی تا اجرای خوب آقای صادقی و خانم حبیبی پور را خدمت مخاطبان ارائه دهم.

من و همسرم در همراهی همسر و فرزند آقای بهلولی ساعت 3 و ده دقیقه به دبیرستان رسیدیم. یک ربع بعد جناب صادقی با همراهی یکی از سخنرانان آمدند. پیش از آغاز نشست همه کارهای فنی به کمک خانم مدیر و فرزندشان انجام گرفت و پس از آغاز نشست با سخنان خانم حبیبی پور، جناب صادقی، همسر آقای بهلولی و آرمان پسرش، نخستین سخنران، سخنانش را شروع و به پایان رساند. قرار بر این بود که اگر هر کدام از سخنرانان به هر دلیلی نتوانستند بموقع حاضر شوند به سرعت سخنران بعدی با هماهنگی جایگزین شود.

از 12 سخنران، خانم ملک زاده و آقایان مهدوی و فلاحی و خودم معلم بودیم و البته دکتر امیدی هم از سوی ما در نشست حضور داشت. از پیش خانم ملک زاده به خاطر فرزند دو ساله شان اعلام کردند که نمی توانند برخط (آنلاین) در نشست حضور داشته باشند و این موضوع یکی از معلمان را از حضور زنده بازداشت. در روند کار جناب فلاحی، دیگر معلم سخنران، نیز به دلایل فنی و با وجود تلاش های تیم اجرایی نتوانست حضور برخط داشته باشد و در پایان توصیه شد که ایشان هم سخنرانی خود را با فایل صوتی ضبط کرده و بفرستند؛ این رویداد دومین معلمِ سخنران را نیز از حضور زنده محروم کرد. اما سه تن دیگر یعنی آقای مهدوی، آقای امیدی و خودم توانستیم بدون مشکل بحث های مان را مطرح و به پایان برسانیم.

خانواده بهلولی و ما معلمان، مهمان آن جمع دانشگاهی بودیم و بطور طبیعی چون شمار دوستان دانشگاهی بیشتر از ما بود زمان بیشتری به آنان داده شد. از سوی دیگر زنده نبودن ارائه خانم ملک زاده و آقای فلاحی آنان را از دسترسی زنده و آنلاین و در نتیجه حضور موثر با دیگر سخنرانان و مخاطبان محروم کرده بود؛ که در این داستان بی گمان گردانندگان نشست مقصر نبودند؛ چراکه با همه تلاش های این دوستان زمینه حضور زنده برای این دو بزرگوار فراهم نشد.
اما همچنان که جناب نظری هم فرمودند این نشست با وجود اندک کاستی های سخت افزاری و نرم افزاری، می تواند زمینه گفت و گوی پداگوژیک میان دانشگاه و مدرسه را فراهم آورد. نگارنده در آغاز بحثم اشاره کردم که یک بد گمانی ریشه دار و تا اندازه ای فرهنگی در دیدِ دانشگاهیان نسبت به معلمان و معلمان نسبت به دانشگاهیان وجود دارد. قطعا چنین کارهای ارزشمندی می تواند از سطح و ژرفای این بدگمانی بکاهد و دو سوی این جریان را به یک درک مشترک برساند.

من با جناب نظری درباره نگاه از بالا به پایین بسیاری از دانشگاهیان نسبت به معلمان هم رای هستم اما در این مراسم نه چنین رفتاری را در آقای صادقی دیدم و نه در دیگر سخنرانان؛ و این حس میان من، خانم آقای بهلولی، آرمان فرزندش و همسرم مشترک بود.

ادامه یادداشت در پست بعدی👇

ادامه مطلب:
از این ها گذشته در همان روزهای نخست درگذشت بهلولی که آقای صادقی با من تماس گرفتند و موضوع بزرگداشت را مطرح کردند با اصرار و پیگیری ایشان برای حضور پر رنگ تر فرهنگیان روبرو شدم و این برایم بسیار خرسند کننده بود و من به شخصه نگاه "مرتفعی" از ایشان ندیدم.
به هر صورت امیدوارم چنین نشست هایی ادامه یابند و "نظر" در دانشگاه را به "عمل" در مدرسه نزدیک کند و زمینه آشتی بیشتر این دو لایه مهم از آموزش کشور را فراهم کند.

همچنین امیدوارم از دل این گپ و گفت ها و نشست ها راهکارهایی برای فشار بر دست‌اندرکاران بیرون آید و اندک اندک شاهد بهسازی گسترده و ژرف در آموزش و پرورش کشور باشیم.

ضمن سپاس دوباره از جناب صادقی به خاطر همه زحمت‌های ارزشمندشان برای این نشست وظیفه خود می دانم از تلاش های دلسوزانه جناب نظری که زمینه این گفت و شنود را فراهم کردند نیز سپاس گزاری کنم.

🌏 تربیت و توسعه | گفت‌وگو کنیم
@IranHumanDevelopment2

📍توییت

آموزش و پرورش را با اظهارات غیرکارشناسی از سکه نیندازید آقای رئیس‌جمهور

🌏 تربیت و توسعه | مدرسه ایمن
@IranHumanDevelopment2

📍همه ماهیت و هویت فرقه در یک عکس

✍ مرتضی نظری

به نام نماینده خلق ایران، نیروهای خارجی را گردهم می آورند و وعده دیدار در میدان آزادی تهران می دهند
گروهکی که
«زندگی» را در «خشونت‌پیشگی و ترور» می جوید
فرقه‌ای که به نام آزادی ایران در کنار قاتل جوانان ایران ایستاد و تجاوز به خاک وطن را در کارنامه خود به ثبت رساند
مغزهای شستشو داده شده و متوهّم مجاهدین خلق کجا و رؤیای آزادی ایران کجا
خودتان را دوباره در آینه ببینید
برای توصیف مجاهدین خلق هیچ نیازی به رجوع به اسناد و مرامنامه و مواضع حزبی نیست
رنگ رخساره اعضا، بیگانگی ذاتی با زندگی را نشان می دهد
شما را چه به مردم ایران

🌏 تربیت و توسعه | دغدغه ایران
@IranHumanDevelopment2

✅ خاطره ای خواندنی از ابوالفضل جلیلی، فیلمساز

جنگ که تازه شروع شده بود همچون شیری غران همراه تنی چند از دوستان تلویزیونی راهی خوزستان شدم....

متن کامل در پست بعدی...👇

🌏 تربیت و توسعه | ایران سربلند
@IranHumanDevelopment2

✅ خاطره ای خواندنی از ابوالفضل جلیلی،
فیلمساز

جنگ که تازه شروع شده بود همچون شیری غران همراه تنی چند از دوستان تلویزیونی راهی خوزستان شدم.
قصد ما ساخت فیلمی بود درخصوص رشادتهای مردم خوزستان، و من در حکم صدابردار.
_ نزدیک ظهر جلوی پالایشگاه آبادان دختر جوان عربی خوزستانی باچادر سیاهی بر سر، همچون عقابی بلند بالا در برابر دوربین ما ایستاده بود و سخن میراند،
_ که ما ایستاده ایم و از وجب به وجب خوزستان ایران مان دفاع میکنیم و از هیچ دشمنی هراس در دل نداریم…!
اما من هراس داشتم . گوشم به صدای دختر جوان بود و چشمم مدام به آسمان .
که جنگنده ای بی محابا از پس پالایشگاه سر برآورد و در چشم برهم زدنی دنیا را به آتش کشید.
من گریختم، طوریکه سیم میکروفنی که در دست دختر جوان بود از میکروفن کنده شد و با من همراه.
لحظاتی سراسیمه دویدم ، و چون آتش، زبان در هم کشید، به محل فیلمبرداری بازگشتم . دختر جوان خوزستانی بی خبر از آنکه بداند من صدای مقاومتش را بریده ام همچنان سخن میراند و ایستادگی اش زیر بمباران دشمن در آن لحظه حساس را با غرور، به شهادت میگرفت.
خجالت زده و شرمگین سیم را به میکروفن وصل کردم . اما دیگر دیر شده بود….
اعتراف میکنم که در تمام طول هشت سال جنگ هرچه کردم باز شرمساری آن لحظه حساس، رهایم نکرد و نکرد و نکرد .
_چند روزیست صدای آن دختر خوزستانی که حالا شیرزنی سپیدموی گشته با لبانی تشنه و دستانی خاکی را می شنوم که فریاد میزند :

_ آقا…. گوش کن… تظاهرات ما ،،سلمیه،،
چرا تیر میندازی . نزن … ما آب میخواهیم .
زمینمونو میخواهیم…. نزن …..!
_ به حرمت خون هزاران هزار شهیدت در همان خوزستان، این بار نمی‌گریزم ، تو را تنها نمی‌گذارم ، و با تو همصدا می‌شوم.

🔺بانی فیلم

🌏 تربیت و توسعه | ایران سربلند
@IranHumanDevelopment2

📍رویداد

چشم انداز آموزش و پرورش در ایران ۱۴۰۰
توهم یا تحول؟

چهارشنبه ۲۰ مرداد
ساعت ۲۱:۳۰

🔺 ثبت نام در نشست 👇
https://www.instagram.com/p/CSYyvjkI1uJ/?utm_medium=copy_link

🌏 تربیت و توسعه | گفت‌و‌گو
@IranHumanDevelopment2

🎬 مرتضی نظری، نویسنده و تحلیلگر نظام آموزشی در واکنش به گزینه‌های احتمالی وزارت آموزش و پرورش+ فیلم

▫️مدیر مدرسه یا رئیس دفتر مقامات بودن شرط کافی برای احراز مقام وزارت آن هم در بزرگترین سازمان اجتماعی فرهنگی کشور نیست.

▫️سواد تخصصیِ آموزش و پرورش، تجربه کافی مدیریتی مرتبط، و شجاعت در اجرای برنامه‌های تحولی سه شرط موفقیت وزرا و مدیران عالی آموزش و پرورش است.

▫️انتخاب وزیر از بین افرادی که فرسنگ‌ها دور از خانواده تعلیم و تربیت هستند صرفاً به سلب اعتماد نیروهای فکور و دلسوز آموزش و پرورش می‌انجامد. رئیس جمهور، به خانواده بزرگ آموزش و پرورش اعتماد کند.
http://instagram.com/Morteza_Nazari_Iran

🌏 تربیت و توسعه | مدرسه ایران
@IranHumanDevelopment2

📍آنچه مداحان به ما نگفته و نمی‌گویند

(بخشی از یک سند تاریخی، متعلق به ۱۳۸۵ سال پیش)

«...و خود به چاپلوسی و سازش با ظالمان آسوده‌اید ... ولی شما ظالمان را در جای خودتان نشاندید و امور دین خدا را به آنان سپردید تا به شبهه، کار کنند و در شهوت و دلخواه خود راه روند.
... بدین‌سان ضعیفان را به دست آنان سپردید که برخی را برده و مقهور خود ساختند و برخی را ناتوان و مغلوب زندگی روزمره کردند. در امور مملکت به رأی خود تصرف می‌کنند و با هوسرانی خویش ننگ و خواری پدید می‌آورند به سبب پیروی از اشرار و گستاخی بر خدای جبار!

در هر شهری خطیبی سخنور بر منبر دارند که به سود آنان سخن می‌گوید، سرتاسر کشور اسلامی بی‌پناه مانده و دستشان در همه جای آن باز است و مردم بردگان آنهایند (مردمی) که هیچ دست برخوردکننده‌ای را از خود نرانند.
آنان که برخی زورگو و معاندند و برخی بر ناتوان سلطه‌گر و تندخوی‌اند، فرمانروایانی که نه خدا شناسند و نه معاد.
شگفتا!
و چرا در شگفت نباشم که دیار اسلامی در اختیار فریبکاری نابکار و مالیات‌بگیری ستمگر و فرمانروای بی‌رحم بر مؤمنان است، پس خدا در آنچه ما کشمکش داریم حاکم است و در آنچه اختلاف داریم داوری می‌کند.
خدایا!
تو می‌دانی که آنچه از ما سرزد، برای رقابت در فرمانروایی و نیز دسترسی به مال بی‌ارزش دنیا نبود، بلکه از آن روست که نشانه‌های آیین تو را بنمایانیم...»

پ ن:
▫️مخاطب اصلی این سخنان، حاکم زمانه، معاویه است.

▫️گوینده این سخنان حسین بن علی است که در میان ایرانیان به نام سیدالشهداء و امام حسین مشهور است.

▫️سخنرانی، مورخ سال ۵۸ هجری در ایام حج در منا یعنی دو سال قبل از عاشورا و در میان حدود هفتصد نفر ایراد شده.

▫️این سخنرانی در متون تاریخی به خطبه منا معروف بوده و از نظر سند، دارای اعتبار است.

▫️متنِ کامل و ترجمه شده خطبه منا از اینترنت قابل دریافت بوده و مطالعه آن کمتر از ۱۵ دقیقه زمان می برد که با توجه به محدودیت واژگان امکان انتشار همه متن در یک پست میسر نبود.
پیشنهاد می شود در این روزها این متن مستند و معتبر و البته مهجور را در اینترنت جستجو و مطالعه نمایید.

#سیدالشهدا
#هیهات_من_الذله
#آزادگی
#عقلانیت

🌏 تربیت و توسعه | آزادگی
@IranHumanDevelopment2

به نام خدا و با سلام

من از امام حسین می آموزم که زیر بار حرف زور نروم حتی اگر حرف زور از زبان حاکم اسلامی باشد.
تاسوعا و عاشورای حسینی تسلیت باد

یک ایرانی و دوستدار امام حسین؛
مرتضی نظری

https://news.1rj.ru/str/iranhumandevelopment2

📍در نقد مهمانی که صاحبخانه را کوچک می‌شمرد

✍#مرتضی_نظری
نویسنده و تحلیلگر مسائل نظام آموزشی

شاید به یاد داشته باشید که چندی قبل یک «استاد تمام دانشگاه» که در عین حال رییس سازمان پژوهش و برنامه ریزی آموزشی (وابسته به وزارت آموزش و پرورش) هم بود در پاسخ به دلیل حذف تصاویر دختران از روی جلد کتاب فارسی سوم ابتدایی گفته بود:
«از آنجا که تصویر قبلی بسیار شلوغ بود و تعداد مفاهیم ریاضی مطرح شده درآن تصویر بسیار زیاد بود، پیشنهاد دوستانی که از منظرهای هنری، زیباشناسی و روانشناسی بخش های مختلف کتاب را بررسی می کنند بر این بوده است که تصویر خلوت تر گردد.»
اما در دسته گلی جدید، انتشار عکس و زیرنویسی در کتاب علوم اجتماعی دانش آموزان سال نهم درباره کرونا که البته ماه‌ها قبل در کنار هفت، هشت مورد دست بردن‌های سلیقه‌ای دیگر در کتاب های درسی رسانه‌ای شده بود، موجب شگفتی مخاطبان شده است.
▫️تجربه نشان می‌دهد صرفاً دانش آکادمیک و فهرست بلند بالای مقالات ISI و رزومه‌های پرطمطراق مدیرانی که از دانشگاه بر سمت های مدیریتی تکیه زدند، دلیلی بر موفقیت یا حتی ضمانت موفقیت مدیریت به‌ویژه در آموزش و پرورش نیست.
تغییرات عجیب کتاب‌های درسی که هر موردش لطمه و آتشی بر اعتبار آموزش رسمی است، اتفاقاً در دوره معاونت و ریاست یک استاد مسلم دانشگاه رخ داده. ما از این دست میهمانان در آموزش و پرورش کم نداریم. مهمانانی که با درجه‌های دانشیاری و استاد تمام می‌آیند و نهاد نجیب آموزش و پرورش را به فیض می‌رسانند و برمی‌گردند به محل اصلی خود یعنی دانشگاه. جدای از بهره‌مندی و انتفاع از امکانات دولتی مانند خودرو و راننده، مزایا و پاداش و کاهش ساعت تدریس موظف، عنوانی بر عناوین رزومه خود می افزایند و صحنه را ترک یا به نفر بعدی می‌سپارند و معلم و دانش آموز می‌ماند و آثار شگفت این میهمانان محترم!

▫️تا زمانی که ما برای ترسیم، طراحی و سیاست‌گذاری آموزشی، خود را از نظر جامعه و ذینفعان اصلی مدرسه بی‌نیاز می دانیم، باید شاهد همین فضاحت‌ها و بی آبرویی‌ها در چشم جامعه و خانواده که نمونه اش هر از گاه در کتاب‌های درسی نمایان می‌شود، باشیم.
از دیگر سو، تکبّر برخی چهره‌های آکادمیسین دانشگاهی که گاه بر مصادر اجرایی و پست های مدیریتی تکیه می‌زنند، نیاز به شرح ندارد. تصور می‌کنند چون در دانشگاه صاحب عناوین عالی و درجات بالای علمی هستند الزاماً در میدان اجرایی هم همین‌طور است و باید با همین فرمان پیش بروند. گویی رجوع به نظر کارشناسان سازمان و دستگاه اجرایی، دون شأن و مقام علمی آنهاست.

▫️به قطع، مدیریت و اجرا بدون آگاهی از آخرین یافته های تحقیقی و مشورت با جامعه علمی، بیراهه رفتن است. این یادداشت هرگز قدرناشناسی از خدمات سترگ اساتید و فرهیختگان نیست و طبق تجربه تأکید می کنم که آموزش و پرورش برای تحول، باید مستمر و بی وقفه از پژوهشگران و خردمندان علوم تربیتی و آموزشی مشورت بگیرد اما این گزاره به این معنا هم نیست که اگر استاد دانشگاهی را در سمت اجرایی منصوب کردیم، حتماً بهره وری و موفقیت سازمان افزایش می یابد.
اهالی آموزش و پرورش فراموش نمی کنند که در دوره این قبیل "مدیرانِ صرفاً آکادمیک و دانشگاهی" چه بر سر تعلیم و تربیت آمد. مدیرانی که تصور می کنند عناوین دانشگاهی ایشان دلیلی بر نگاه بالا به پایین به آموزش و پرورش است.
برخی از این آکادمیسین‌های متکبر، بدنه کارشناسی آموزش و پرورش را با القای حس ناتوانی و کم سوادی، منزوی کردند و سکوت سازمانی را در میان کارشناسان و فرهنگیان گسترش دادند.
بله! همین سرکار خانم دکترها و جناب آقای دکترها که سال‌هاست میهمانان صدرنشین خانواده آموزش و پرورش هستند و میزبان را کوچک می‌شمرند.

#شورای_عالی_آموزش_وپرورش
#سازمان_پژوهش_و_برنامه_ریزی_آموزشی
#دانشگاه_فرهنگیان

https://news.1rj.ru/str/iranhumandevelopment2

✅ نگاه میهمان

آقای دکتر علیرضا صادقی، دانشیار دانشگاه علامه طباطبایی در نقد یادداشت من، مطلبی منتشر کردند. ضمن تشکر، نقد ایشان را از نظر می‌گذرانیم:

ضمن تشکر از دکتر نظری
دوست و همکار عزیز

یاداشت های خوب دکتر نظری را اغلب دنبال می کنم، ولی این نوشته را ( مهمانی که صاحبخانه را کوچک می شمرد) مستدل ندیدم. داشتن "نگاه صفر و یک" در اغلب موضوعات کارساز نیست. در اینجا منظورم از نگاه صفر و یک، "استاد دانشگاه بودن و تصدی یک مسیولیت در دستگاهی خارج از دانشگاه" است.

تا جایی که بنده اطلاع دارم، از دانشگاه دو نفر در مسیولیت های رده بالای وزارت آموزش و پرورش حضور دارند. در راس سازمان پژوهش؛ جناب دکتر ملکی و در راس معاونت آموزش ابتدایی؛ خانم دکتر حکیم زاده. اغلب ما هر دو را از نزدیک می شناسیم. افراد خوشنام و خوشفکری هستند.

اما فرض کنید به جای این دو فرد که هر کدام به نسبتی نزدیک به حاکمیت هستند، دکتر فتحی، دکتر موسی پور، دکتر باقری، از جوان ها بنده یا دکتر قادری در این مسیولیت ها به ویژه در راس سازمان پژوهش بودیم، آیا این اتفاقات رخ می داد؟ قطعا اتفاق نمی افتاد. نه کتاب ها ایدیولوژیک می شد، نه دچار جرح و تعدیل های نامناسب می گشت، ضمن اینکه احتمالا این بخش ها به سمت یک پویایی و چابکی هم پیش رفته بود.

همه این افرادی که اسم بردم همه استاد دانشگاه هستند، اما اگر میدان به اینگونه افراد داده می شد، حتما فضای کار به یک شیوه دیگر پیش رفته بود.
مثال بارزش شاید دکتر نجفی باشد. یک فرد دانشگاهی خارج از آموزش و پرورش بود، اما از میان همه وزیران از منظر بدنه آموزش و پرورش بهترین عملکرد را داشت.

پس می خواهم نتیجه بگیرم، لزوما استاد یا دانشگاهی بودن، موجب این کار نشده، بلکه به نسبت اینکه کدام استاد یا کدام دانشگاهی، انتخاب شود، مساله ها، رویکردها و عوامل اجرایی متفاوت می شوند. خیلی از استادان دانشگاه را داریم اهل تعاملند، اهل تبختر نیستند، در عین حال اهل تعظیم به افراد و نگاه های خاص هم نیستند. اما می توانند بهترین شیوه مدیریتی را هم اتخاذ کنند.

یک نکته دیگر را هم البته باید اضافه کرد و آن نقش فضای حاکم بر کشور است. فضای مدیریتی عالی کشور در مجموع ریاکارانه، غیر شفاف و محافظه کارانه است. وزارت آموزش و پرورش به عنوان یک سازمان محافظه کار از یک سو و نیز نقش بارتولیدی آن در اغلب حکومت های اقتدارگرا، چاره ای جز تمکین این وضعیت ندارد، لذا این ویژگی ها را هم باید به موارد قبلی اضافه کرد تا بتوان پیچیدگی مدیریت در فضای آموزش و پرورش را بهتر درک و تحلیل کرد.
نشانی کانال دکتر صادقی:
@cacpc

https://news.1rj.ru/str/iranhumandevelopment2

🔸 نگاه مخاطب

پیام دریافتی از کارشناس ستادی

✍ نام محفوظ

با سلام و ادب
با تشکر از پرداختن به مسایل بنیادی آموزش و پرورش، لطفا توضیح من را در خصوص یادداشت دکتر صادقی از اساتید دانشگاه را منتشر کنید:
آقای صادقی موضوع اصلی استادان دانشگاهی که پست های مدیریتی ستاد وزارت آموزش و پرورش را می گیرند صرفاً به دو نفر (معاون ابتدایی و رییس سازمان پژوهش) تقلیل دادند که صحیح نیست.
بعنوان کارشناس حوزه ستادی به شخصه در هجده سال گذشته حدود ۲۵ استاد و عضو هیأت علمی را به یاد دارم که سمت های مدیریتی وزارتخانه را در دست داشتند و در حال حاضر هم اشاره نویسنده محترم [دکتر علیرضا صادقی] به دو عضو هیأت علمی باز هم صحیح نیست چون در همین دوران بیش از ۱۰ پست کلیدی وزارتخانه در اختیار اعضای هیأت علمی قرار دارد که نیروی موسسات یا دانشگاه هایی خارج از مجموعه وزارت آموزش و پرورش هستند که برخی از آن‌ها عبارتند از: .......

[ اسامی محفوظ است]

پایان پیام

🌏 تربیت و توسعه | گفت‌و‌گو کنیم
@IranHumanDevelopment2

🔻 بازخوردها پیرامون یک یادداشت

یادداشت «در نقد مهمانی که صاحبخانه را کوچک می‌شمرد» به قلم اینجانب که بازخوردهای متنوعی از سوی مدیران و کارشناسان و اساتید ارجمند و دوستان عزیزی از سازمان پژوهش و دیگر بخش‌های وزارت آموزش و پرورش به همراه داشت، ضمن تشکر از توجه مخاطبان، اشاره به مسأله اصلی و محوری یادداشت دیروز را ضروری می دانم.
یکم: مساله اصلی یادداشت درباره نقد عملکرد برخی از دانشگاهیانی بود که؛
_ تمایزی میان میدان اجرا با کلاس دانشگاه قائل نیستند،
_ کارکنان و مدیران میانی سازمان را به مثابه دانشجویان سر کلاس می بینند،
_ از کارشناسان زیرمجموعه خود مشورت نمی گیرند،
_ نقد عملکرد خود را خوش نمی دارند،
_ سبک مدیریتی آمرانه و گاه متکبرانه دارند،
_ سطح آموزش و پرورش را پایین و نازل تر از دانشگاه می دانند و
_ حاصل جمع مدیریت آنها به توانمندسازی و ارتقای بدنه کارشناسی کارکنان شاغل در سازمان آموزش و پرورش منجر نشده است.
برای موارد فوق، شواهد و تجارب متعدد در دست کم دو دهه گذشته وجود دارد و یقیناً همه مدیریت های تجربه شده دانشگاهیان شکست خورده نبوده و استثناهایی وجود دارد.
دوم: همان‌طور که در یادداشت مذکور به صراحت اشاره شد به منزله نفی ارتباط آموزش و پرورش با دانشگاه یا تعریض به شأن اساتید علوم تربیتی و صاحبنظران و پژوهشگران مستقل دانشگاه ها و مجامع علمی نبوده و نیست چنانکه صراحتاً آوردم که:
" به قطع، مدیریت و اجرا بدون آگاهی از آخرین یافته های تحقیقی و مشورت با جامعه علمی، بیراهه رفتن است. این یادداشت هرگز قدرناشناسی از خدمات سترگ اساتید و فرهیختگان نیست و طبق تجربه تأکید می کنم که آموزش و پرورش برای تحول، باید مستمر و بی وقفه از پژوهشگران و خردمندان علوم تربیتی و آموزشی مشورت بگیرد."

آموزش و پرورش برای بهبود وضعیت خود، به شکل‌گیری گفت‌وگوهای جدّی بر سر مسأله‌های خود نیاز دارد.
با احترام /
مرتضی نظری

🌏 تربیت و توسعه | گفتارهای انتقادی
@IranHumanDevelopment2

📍تلنگر به وزیر آینده

لطفا و حتماً در برنامه ها؛
#مدارس_استثنایی، دانش آموزانِ #با_نیاز_ویژه و دارای #معلولیت (ذهنی و جسمی و حرکتی) #دانش_آموزان_مرزی، #تلفیقی و #لازم_التوجه را فراموش نکنید.
صدای دانش آموزان معلول و با نیاز ویژه و معلمانشان باشیم.

🌏 تربیت و توسعه | مدارس استثنایی
@IranHumanDevelopment2