📻 چالش بیکاری فارغ‌التحصیلان دانشگاه در گفت‌وگوی زنده رادیو ایران

چالش بیکاری فارغ‌التحصیلان دانشگاهی از مرز هشدار گذشته.
طبق جدیدترین گزارش مرکز ملی آمار، نزدیک به پنجاه درصد دارندگان مدرک دانشگاهی بیکارند.

در گفتگوی زنده رادیو ایران به اتفاق آقایان دکتر منادی رییس کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس و دکتر باقرزاده معاون فرهنگی و پرورشی وزارت آموزش و پرورش در حدی که وقت اجازه داد، زوایایی از این موضوع را به طور کلی بررسی کردیم.

تأکید من در این گفتگو روی مهارت‌هایی بود که مدرسه نمی آموزد. مهارت هایی که سهم بسیار بالایی در بیکاری فارغ‌التحصیلان مدرسه و دانشگاه دارد. نسخه کامل این گفتگو به دلیل حجم و مدت زمان بالا در سایت ایران صدا قابل دریافت و شنیدن است.

این گفتگو ساعت ۱۳ شنبه ششم خرداد از شبکه سراسری رادیو ایران پخش شد.

فایل کامل این گفتگو را در پست‌های بعدی بشنوید

چکیده صحبت من در 👈 اینجا

🌏 تربیت و توسعه | مهارت‌های نرم
@IranHumanDevelopment2

📍چرا فارغ التحصیلان دانشگاه‌ها بیکارند؟ + صوت

چکیده دیدگاه دکتر مرتضی نظری در گفت‌وگوی زنده رادیو ایران

نبودن کدام مهارت‌ها در مدارس و دانشگاه‌ها از امکان کاریابی جوانان می‌کاهد؟

👈👈 اینجا ببینید و بشنوید

🌏تربیت و توسعه | فقر مهارتی
@iranhumandevelopment2

📍چرا فارغ التحصیلان دانشگاه‌ها بیکارند؟
فایل کامل گفتگوی رادیو ایران با:

▫️دکتر علیرضا منادی: رئیس کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس
▫️دکتر اصغر باقرزاده: معاون پرورشی وزارت آموزش و پرورش
▫️دکتر مرتضی نظری: مدرس مهارت‌های نرم و آموزش‌های کاربردی

👈👈 اینجا ببینید و بشنوید

🌏 تربیت و توسعه | چالش بیکاری
@iranhumandevelopment2

📖 برشی از کتاب آمرانگی و آموزش

تربیت، با دستور و فرمان نشاید و نباید!

لینک

🌏 تربیت و توسعه
@iranhumandevelopment2

📖 یک کتاب، یک نگاه _۲

گزیده‌خوانی از کتاب "آمرانگی و آموزش"

✍ انتخاب متن از محمدرضا نیک‌نژاد
     معلم، نویسنده و مترجم

▫️من معتقدم، میرایی مفهوم مدرسه و بروز نشانه‌های ناکارآمدی آن به دلیل ریل گذاری اشتباه ایجاد شده است. نقد اصلی بنده، اگر فرآیند آموزش را به قطار تشبیه کنیم، متوجه واگن آموزش نیست بلکه نقد من متوجه ریل، یعنی مبانی نظری و فلسفی است که واگن ها روی آن حرکت می کنند. چرا که با نظریه های قدیمی نمی توان مدرسه امروزی را اداره کرد. بنابراین مدرسه برای احیای خود باید به تغییرات پارادایمیک تن دهد. جریان تحولات مدرسه و آموزش در دو دهه اخیر در جهان به سمت رشد آموزش مهارت های ارتباطی و انسانی و نیز از بین رفتن متحدالشکل سازی ها و جداسازی ها پیش رفته و ما همچنان بر انواع جداسازی ها مانند دولتی غیردولتی عادی استثنایی تیزهوشان و ... اصرار داریم. مناسبات دولت با مدرسه نیز از تصدی‌گری فراگیر به سمت پشتیبانی از مدرسه پیش می‌رود. تحول در حال جریان در جهان آموزش این است که به جای اعمال ترجیحات یکسویه دولت ها، یادگیرنده عاملیت بیشتری پیدا کرده است اما آنها در مدرسه در کشور ما امکان خود یابی و خودشناسی را از دانش آموز گرفته و به همین دلیل، توان بازآفرینی و تولید مفهوم را از دست داده است.

👈صفحه ۴۶ و ۴۷ از کتاب "آمرانگی و آموزش"
نویسنده: مرتضی نظری
انتشارات: مشق شب

▫️منبع: کانال آموزش و اندیشه
https://news.1rj.ru/str/amoozeshvaandishe

🌏 تربیت و توسعه | آمرانگی و آموزش
@IranHumanDevelopment2

📖 یک کتاب، یک نگاه _۳

آمر و عامل

✍عبدالرسول عمادی
معاون پیشین آموزش متوسطه وزارت آموزش و پرورش

به مناسبت انتشار کتاب" آمرانگی و آموزش " نوشته آقای دکتر مرتضی نظری

در بین موجودات زنده انسان تنها موجودی است که نقش های آمریت و عاملیت یا آمریت و ماموریتش را می شود تفکیک‌ کرد، سایر موجودات مانند زنبورهای عسل اگر هم به تفکیک نقش ها می پردازند اما هیچ یک‌از نقش های آنان به آمریت مطلق فروکاسته نمی شود و هیچ‌مقامی از میان آنها شانه از عاملیت خالی نمی کند.
هر یک‌نقشی دارد که باید در آن عامل باشد و اگر عمل نکند کلیت کار گروهی فرو می پاشد اما در میان‌انسان ها برخی در مقام‌ آمر مطلق قرار می گیرند و اگر خودشان یا دیگران هبچ‌کاری نکنند هم به مقام آمریت آنان خللی وارد نمی شود.

گر جمله عاملان عمل ننمایند
در دامن آمریش ننشیند گرد

تفکیک‌مطلق میان‌نقش های آمریت و عاملیت نه تنها باعث از میان رفتن انسجام کار گروهی می شود که عملا کار را متوقف می کند.
می گویند مردی به مشاوری گفت من چه کاری کنم که زنم نماز خوان شود مشاور گفت از مزایای نماز و نیایش برایش بگو گفت گفته ام افاقه نکرده است گفت خوب چه می گوید گفت می گوید خودت بخوان تا من هم بخوانم!
آمر تا فقط امر می کند و دستی در عمل و پذیرش تبعات آن‌ندارد معمولا مرد هنرمندی است که از خطابه پردازی هنرمندانه اش تنها خودش خوشش می آید و خنده اش می گیرد.
بنابر این در یک‌نظام کار گروهی هیچ‌کس آمر مطلق و هیچ کس عامل مطلق نیست کلکم راع و‌کلکم مسئول عن رعیته
همه‌کس هم رعیت است و هم‌راعی و هر یک نقشی به فراخور توانایی هایش دارد که در قبال آن عامل است و مسئول و پاسخ گو.
در نظام کار گروهی مناسبات بر مبنای تقسیم کار است و در نظام آمریت مطلق مناسبات بر مبنای اعمال زور است، زور عریان یا زور پوشیده که آمر اعمال می کند و عامل مجبور به پذیرش آن است.
آمر مسئولیت ناپذیر است. او فقط دستور می دهد اگر کاری انجام نشود باز هم دستور می دهد و سر آخر هم‌می گوید من گفتم عمل نکردند 
عامل هم مسئولیت ناپذیر است و خود را مامور و معذور می داند و معلوم‌نیست در آخر کار مسئولیت با آمر است یا عامل؟ کی بود کی بود من نبودم.
بر همین‌مبنا و چون مسئولیت پذیری و پاسخگویی وجود ندارد دغدغه اخلاق یا قانون هم‌موضوعیت ندارد هم می شود پاسخ وجدان‌اخلاقی را داد و گریبان خود را از خود سنجی خلاص کرد و هم‌می توان با استناد به دستور مافوق عذر قانونی برای خود فراهم کرد، در حادثه عاشورا عاملان جنایت کربلا خود را مامور اجرای دستورات یزید می دانستند و یزید هم می گفت خدا عبیدالله زیاد را لعنت کند من نمی خواستم این طوری بشود!
آمریت یک امر تدریجی است. شخص آمر به مرور تنها به امر کردن عادت می کند و این‌که نتیجه این دستورات چیست التفاتی ندارد.
همین که دستور می دهد برایش رضایت روانی ایجاد می کند واعظ غیر متعظ و عامل بی عمل از این منظر شکل می گیرد.
عالم زمانی بی عمل است که به دلیل آگاهی بیشتری که دارد در موضع حکم رانی و حکم روایی نسبت به دیگران قرار می گیرد و آن دیگران موظف به اطاعت می شوند و به مرور فکر می کند که همین که چیزهایی می داند و آن ها را به دیگران می گوید کفایت می کند و خود وظیفه ای برای عمل به گفته هایش ندارد.
واعظ غیر متعظ هم همین‌است او چون در موضع آمریت قرار می گیرد به مرور لباس عاملیت از خود خلع می کند و فقط پند و اندرز می دهد و هزاران لباسی که از باید ها و نبایدها می دوزد یکی را به قامت خودش امتحان نمی کند.
نظام آمر و مأموری حتی نظام جنگل هم‌ نیست زیرا در جنگل هم قانون نانوشته ای هست که بر مبنای آن حیوانات هر یک در مقام خود ایفای نقش عاملیت می کنند. معمولا نظام های به هم ریخته و بی قانون مبتنی بر زور را به جنگل تشبیه می کنند اما به نظر من این اجحاف در حق ساکنان جنگل است زیرا حیوانات جنگل به نقش های عاملیت خود ملتزم و به آن پای بند هستند.

▫️منبع: کانال تلگرامی هفت‌جوش
@haftjoosh

🌏 تربیت و توسعه | آمرانگی و آموزش
@IranHumanDevelopment2

📖 برشی از کتاب آمرانگی و آموزش

تعریف کلاسیک هوش و تیزهوشی که تمام ظرفیت فرد را در IQ خلاصه می‌کند نه تنها کافی و پاسخگو نیست بلکه مأموریت اصیل مدرسه و نهاد خانواده را به آشفتگی دچار ساخته.
جداسازی محل تحصیل افراد بر اساس هر تعریف و خوانشی از هوش، هم نادرست و هم دربردارنده آثار سوء فرهنگی، روانی و اجتماعی است و اتفاقاً خسارت وارده بر روح و روان فارغ‌التحصیلان مدارس دستچین شده (سمپاد) کمتر از بازماندگان و بازندگان آزمون ورودی این مدارس نیست.

لینک 👈 #آمرانگی_و_آموزش

👈 اینستاگرام

🌏 تربیت و توسعه | عواطف درخشان
@Iranhumandevelopment2

📍کپشن مهم: همه کنار هم و برای هم

✍#مرتضی_نظری

شهر اختصاصی #معلولان نداریم و نمی‌توانیم داشته باشیم. برای #تیزهوشان هم به همین ترتیب. همه باید از کودکی درک متقابل و با هم زیستن را یاد بگیرند. در این صورت نه تیزهوشان نیاز به توجه ویژه‌تر دارند و نه افراد با نیاز ویژه نیاز به ترحم. چون همه خود را نسبت به دیگری مسؤل می‌دانند.
مضرات جداسازی بچه‌ها به هر بهانه و دلیلی از منافعش بیشتر است.

#خیر_مشترک
#همزیستی
#همکاری
#یادگیری
#کودک
#توسعه

👈 اینستاگرام

🌏 تربیت و توسعه | خیر مشترک
@IranHumanDevelopment2

📙کتاب

آموزش و پرورش فنلاندی در عمل
(چیستی، چرایی و چگونگی) از سوی انتشارات عابد منتشر شد

فصل های شش گانه کتاب:
۱- اساس و بنیاد آموزش در فنلاند
۲- برنامه درسی ملی جدید فنلاند
۳- پشتیبانی آموزشی
۴- رهبری آموزشی
۵- آموزش در دوران کودکی به عنوان پایه یادگیری مادام العمر
۶- آگاهی والدین در مورد یادگیری فرزند
سفارش ارسال کتاب ۰۹۱۲۶۷۲۰۶۷۷

🌏 تربیت و توسعه
@IranHumanDevelopment2

📍یک کتاب از فنلاند و یک تلنگر به وزیر تازه از حج برگشته

✍ مرتضی نظری

در هفته‌ای که گذشت آقای دکتر حمیدرضا کفاش، معاون پیشین وزارت آموزش و پرورش کتاب تازه ترجمه و منتشر شده «آموزش وپرورش فنلاندی در عمل» را به رسم یادبود برایم هدیه فرستادند. ضمن تشکر از ایشان و تلاش ارزشمند دختر دانشگاهی‌‌شان خانم دکتر حمیده کفاش در معرفی این کتاب برای ترجمه در ایران، به علاقمندان به ویژه به مدیران آموزش و پرورش مطالعه مستقل این کتاب را پیشنهاد می کنم.‌

اما مایلم مطالعه این کتاب را به طور ویژه‌تر به آقای دکتر صحرایی وزیر محترم آموزش و پرورش سفارش کنم که قبل از نوروز امسال در سالن اجتماعات دانشگاه فرهنگیان (یک ماه قبل از وزیر شدنشان) به این مضمون اشاره کردند که؛ «بعضی‌ها مدام سنگ فنلاند را به سینه می‌زنند، فنلاند اندازه کرج است و از نظر آموزشی چیزی مثل منطقه سه آموزش و پرورش تهران است، مگر می‌شود منطقه ۳ تهران را به کل آموزش و پرورش ایران تعمیم داد؟»

به عنوان یک دانشجوی علاقمند که تا حدودی روی نظام‌های آموزشی اسکاندیناوی از جمله فنلاند مطالعه دارم این تعبیر و تعابیری شبیه اظهارات آقای صحرایی را در این سالها از زبان هر دو طیف آموزش و پرورش شنیده و می شنوم.
قطعاً نه شبیه‌سازی نظام آموزشی فنلاند با آموزش و پرورش ایران درست است و نه کسی از محققان این حوزه را می‌شناسم که دنبال چنین شبیه سازی بوده باشند اما اینکه با توسل به چنین جملات به ظاهر منطقی، سر خودمان را برای ندیدن موفقیت‌های غیرقابل کتمان نظام‌های آموزشی نوظهوری چون فنلاند که ظرف کمتر از سه دهه به درخشش جهانی در شاخص مهم کیفیت آموزش نائل شدند، گرم کنیم نوعی آدرس غلط دادن و کتمان واقعیت است.
جهان را باید شناخت، با تجارب مثبت بشری باید با احترام برخورد کرد و صد البته با درنظر گرفتن ارزشها و تفاوت‌های بومی، فرهنگی و اقلیمی به نوسازی پرداخت.
همانطور که ندیدن و دست کم گرفتن موفقیت‌های ارزشمند رویکردی و روشی معلمان و مدیران آگاه و تحول‌خواه مدارس ایران در همین سالیان اخیر از انصاف به دور است، قطعاً جزم‌اندیشی، تعصب و ندیدن موفقیت‌های آموزشی کشورهای پیشرو هم راه علاج نیست.

ما باید کتاب بخوانیم و با هم گفتگو کنیم. چه وزیر و چه دبیر بدون خوگرفتن همزمان به این دو عادت سازنده یعنی خواندن و گفت‌وگو کردن راه به جایی نمی‌برند.
حتی برای رد یک فرد یا دیدگاه هم باید ابتدا او و آثارش را خواند. بدون خواندن، نه دفاع و نه ردیه ما فاقد ارزش و اعتبار است.
باید یاد بگیریم تحت تاثیر شایعه و استنادهای شفاهی و کم زحمت مثل «میگن» و «میگه» یا گزارش‌های بی سند، اثبات نشده و دارای سوگیری، نه دفاع کنیم و نه رد.
ما راهی جز خواندن و مواجهه مستقل با دیدگاه افراد نداریم.
باید در برخورد با مسایل فکری و علمی و دیدگاه‌ها، مستقل، نقاد و منصف بود حتی در بررسی کتابی که از سوی یک دوست هدیه گرفته باشید.

🌏 تربیت و توسعه | خواندن و گفت‌وگو
@IranHumanDevelopment2

📚 رویداد

کتاب «عاملیت انسان: رویکردی دینی و فلسفی» تالیف دکتر خسرو باقری به عنوان اثر برگزیده چهاردهمین جشنواره بین‌المللی فارابی در حوزه علوم تربیتی، روان‌شناسی، علوم رفتاری و تربیت بدنی معرفی شد.

🌏 تربیت و توسعه | عاملیت انسان
@IranHumanDevelopment2

به نام خداوند جان و خرد

«تربیت، برآیند انسان‌های عامل هست»

انتخاب کتاب «عاملیت انسان: رویکردی دینی و فلسفی» تالیف دکتر خسرو باقری به عنوان اثر برگزیده چهاردهمین جشنواره بین‌المللی فارابی در حوزه علوم تربیتی، روان‌شناسی، علوم رفتاری و تربیت بدنی را به استاد گرانقدر جناب آقای دکتر باقری شادباش عرض نموده و به بهانه این رخداد ارزشمند امیدواریم فرصت مطالعه این اثر ارزشمند برای همه کنشگران عرصه آموزش و تربیت فراهم آید.
با نهایت ادب و احترام
مرتضی نظری

🌏 تربیت و توسعه | عاملیت انسان
@IranHumanDevelopment2

📍گزارش صبح نو پیرامون ورود متقلبانه تعدادی به دانشگاه و استفساریه مجلس

مرتضی نظری و احمد حسین فلاحی سخنگوی کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس

👈 لینک خبر

اینستاگرام 👇
https://instagram.com/mortezanazari_edu

🌏 تربیت و توسعه | چالشِ سنجش
@IranHumanDevelopment2

📍لطفاً از ارتفاع خود بکاهید...

✍مرتضی نظری

معلمان، مربیان یا والدین اگر از ارتفاع بالا و بزرگسالانه با بچه‌ها ارتباط بگیرند، شاید در نهایت بتوانند اطلاعاتی را به آنها منتقل کنند اما یادگیری چندان عمیقی در کار نخواهد بود چون جریان یادگیری یک جریان دوسویه و مبتنی بر ذوق و شوق و مشارکت یادگیرنده است.

برای آنکه بچه ها از مدرسه و آموزش منزجر نشوند تلاش کنید تا؛
به دنیای آنها نزدیک بشوید،
با زبان خودشان با آنها ارتباط بگیرید
و از ارتفاع بزرگسالانه و آمرانگی خود بکاهید.

📸 عکس، مربوط به سال ۹۸ است که افتخار همکاری با مربیان و کارشناسان کم نظیر و دوست داشتنی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استان تهران را داشتم و اینجا روز نهایی جشنواره قصه گویی اعضای کانون است و به احتمال زیاد عکاس هم باید یونس بنامولایی عزیز باشد.
یک روز از آن ۳۶۵روز به یادماندنی در کنار مربیان خوب کانون که از نزدیک شاهد شوق و علاقه در دانش آموزان بودم."شوق و علاقه" دو چیز خط خورده از اکثر مدارس ماست و شاید نبودن همین‌ها از جمله دلایل دوست نداشتن مدرسه در میان نسل جدید باشد.

🌏 تربیت و توسعه | شوق یادگیری👉
@IranHumanDevelopment2

📺 محدوده مسؤلیت و تصدی‌گری دولت در آموزش‌ و‌ پرورش تا کجاست؟

▫️عنوان نشست: مسیر وارونه
▫️میزبان: دانشگاه باقرالعلوم+مرکز آینده‌سازان
▫️میهمانان:
مرتضی نظری(تحلیل‌گر مسایل آموزش‌وپرورش)
علی قربانی (پژوهشگر دانشگاه امام صادق)
▫️زمان و مکان: قم، ۱۴۰۱
▫️👈لینک

🌏 تربیت و توسعه | دولت و آموزش
@IranHumanDevelopment2

📖 یک کتاب، یک نگاه _ ۴

آموزش و جدال مستمر با آمرانگی

✍ مجید علیپور
مدیر مدرسه

«آمرانگی و آموزش» آخرین اثر «مرتضی نظری» از معلمان و دانشگاهیان فرهنگی است که به تازگی از سوی انتشارات «مشق شب» برای علاقمندان به حوزه آموزش و پرورش و معلمی ارایه شده است. نظری که علاوه بر سوابق تدریس در کلاس های درس، مدیریت های میانی و ارشد در حوزه تعلیم و تربیت را هم در سوابق خود دارد، همانگونه که در عنوان فرعی کتابش آورده، برخی از تحلیل های حاصل از مطالعات و پژوهش های خود و به ویژه تجربه زیسته اش در این حوزه را به خوانندگان تقدیم کرده است.

از نقاط قوت بیان و قلم «نظری» ساده و همه فهم نویسی و دوری از فخرفروشی های کلامی است. در سخنرانی ها، مقالات و کتاب های او کمتر سراغ داریم که (جز به ضرورت) کلمات و اصطلاحات تخصصی را به کار گیرد و به تعبیر عامیانه، پشت کلمات و تعابیر قلمبه و سلمبه پنهان شود. سبک نویسنده در بیان و نوشتار همانند شخصیت خود نویسنده، ساده، صمیمی و آسان فهم است؛ از همین رو می تواند به خوبی با معلمان و مدیران مدارس به عنوان اصلی ترین ارکان نهاد مدرسه ارتباط برقرار کند. در حالی که مهم ترین معضلی که این روزها در آثار پژوهشگران و متخصصان  دیده می شود آنست که ظاهرا صرفا برای پژوهشگران و متخصصان همتراز خود می گویند و می نویسند و گویی به دور از شان خود می دانند که با معلمان، دیالوگ برقرار کنند!

▫️«آمرانگی و آموزش» در پی تشریح رابطه نابرابر آمرانگی (نهاد قدرت) با نهاد آموزش است. تلاشی برای تشریح این نکته که به همان اندازه که نهاد قدرت خواستار مداخله و اعمال کنترل بر نهاد آموزش و در انتظار خروج سربازانی گوش به فرمان و مطیع نسبت به نظم سیاسی و ارزش های اخلاقی موجود است؛ آموزش در ذات خود میل به آمرانگی زدایی دارد و به افراد برای چیرگی بر چالش ها و ارتقا از موقعیت اکنونی شان یاری می رساند. از همین رو فهم چیستی رابطه میان این دو نهاد و چگونگی فعالیت در این وضعیت متناقض، موضوعی ضروری برای فعالان  حوزه  آموزش و پرورش  است.

▫️از دیگر مزایای کتاب یاد شده آن است که به هیچ رو در بند بیان مبانی نظری و کلیات فلسفی آموزش و پرورش نمانده و به نقادی صریح و شجاعانه ساختار تعلیم و تربیت در ایران امروز و وضعیت اداره آن در سطوح مختلف پرداخته است. اشارات «نظری» به میان مایگی و فروکاست توان راهبردی مدیریت های خرد و کلان، لابی گری ها، سالوسی و رفتارهای باندی رایج در ادارات به ویژه در وزارتخانه آموزش و پرورش، دخالت های گسترده و نابجای نهادهای دیگر به ویژه نمایندگان مجلس در عزل  و نصب ها صرفا  از آن جهت که به آموزش و پرورش به عنوان «سازمان رای» و «محلی برای تقسیم پست های مدیریتی برای فعالان ستاد انتخاباتی» می نگرند و از این رو «به رغم ژست های روشنفکری و تحول طلبی، بعضا مشغول اعمال فشار برای کاشتن و گماشتن نابلدترین و ناتوان ترین افراد در جایگاههای حساسی چون مدیریت های مناطق و شهرستان ها هستند.»، موضوع تعارض منافع مدیرانی که خود صاحب یا مرتبط و بهره مند از منافع بنگاهها و موسسات تست و کنکور و... هستند ولی در عین حال از تصمیم سازان و سیاست گذاران اصلی نظام تعلیم و تربیت هم به شمار می آیند و ... برای کسانی که کمترین دغدغه ای در حوزه آموزش و پرورش ایران دارند؛ حکایتی تلخ اما آشناست.

▫️همچنین کتاب «آمرانگی و آموزش» را می توان نمونه موفقی از ژورنالیسم علمی در حوزه آموزش و پرورش دانست. افت کیفی فعالیت های ژورنالیستی به ویژه در دوره ای که سهولت دسترسی به رسانه بیش از هر زمان دیگری شده است، موضوعی قابل انکار نیست. در دورانی که عده زیادی از به ظاهر ژورنالیست ها و فعالان رسانه ای، شان رسانه ای خود را به  جلب توجه صاحبان مناصب، لابی گری، عقده گشایی و تسویه حساب با رقبا و ... تقلیل داده اند و یا نهایتا به چشم یک فرصت شغلی و موقتی به آن می نگرند، فعالیت کسانی که در کنار دانش تخصصی و تجربه زیسته، صاحب قلم و بیانی هستند که قادرند دانسته ها و تحلیل های علمی و پژوهشی خود را در قالب جستارهایی عامه پسند به مخاطبان و علاقمندان ارایه می کنند فرصت مغتنمی است که باید قدر دانست و در رساندن صدای آنها به سایر دغدغه مندان نظام تعلیم و تربیت کوشید.

🌏 تربیت و توسعه | آمرانگی و آموزش
@IranHumanDevelopment2

📍چگونه مدرسه می‌تواند دوست داشتنی‌تر از این باشد؟

۷ پرسش برای بازآفرینی اعتبار مدرسه

✍ دکتر مرتضی نظری
  نویسنده و مدرس مهارت‌های نرم

مدرسه علیرغم محبوبیت نوستالژیک و دیرینه خاطره‌ انگیزش، جایگاه اجتماعی گذشته را ندارد و خانواده‌ها به ویژه طبقات متوسط شهری، اعتماد خود را به کارآمدی و اثربخشی مدرسه از دست داده‌اند.
در دو سه دهه اخیر، علیرغم تحولات گسترده در نهاد خانواده و تغییر سبک زندگی نسل نو اما نظام رسمی آموزش و پرورش، واکنش معناداری به این تغییر و تحولات نشان نداده و فاصله میان آنچه شاگردان در مدرسه می‌بینند با آنچه در واقعیت زندگی تجربه می‌کنند، زیاد است.
مدارس همچنان انضباطی، نمره‌محور، رقابتی و به قصد تربیت انسان مطیع اداره می‌شوند. رابطه نظام رسمی آموزشی با معلم و دانش‌آموز، آمرانه و اغلب اداری است تا انسانی.
البته همه مدارس کم توفیق نیستند اما رتبه آموزش و پرورش ایران در ارزیابی‌های جهانی نگران کننده است. از جمله رتبه بسیار پایین مدارس در سواد خواندن و نوشتن و ریاضی و علوم و همچنین وضعیت نگران‌کننده‌تر در شاخص‌های کیفی مانند همکاری و کار تیمی، رفتار اجتماعی مناسب و مهارت‌های زندگی و کارآفرینی.
مطالبه جامعه از نظام رسمی آموزش و پرورش، کیفیت است. با رشد آگاهی‌های عمومی جامعه، خانواده‌ها متوجه زائد بودن بسیاری از دروس و آسیب‌زا بودن برخی روش‌های تربیتی و آموزشی مدرسه شده‌اند.

اما، ما چگونه می‌توانیم به مدرسه یاری برسانیم که توان خودترمیمی و اثربخشی‌اش را بازیابد و برای ذینفعان اصلی‌اش _کودکان و نوجوانان_ دوست‌داشتنی‌تر ظاهر شود؟

از همه علاقه‌مندان و فعالان عرصه آموزش از آنان که در سیاست‌گذاری کلان مدارس ایران نقش دارند گرفته تا معلمان، کارشناسان و کنشگران آموزشی دعوت می‌کنم تا روی ۷ پرسش زیر با هدف کمک به بازیابی اعتبار و جایگاه از دست رفته مدرسه و در یک عبارت "برای دوست داشتنی‌تر شدن مدرسه" تأمل نمایند و دیدگاه خود را با مخاطبان به اشتراک بگذارند:

۱. مدرسه فضایی باشد برای شبیه بزرگسالان شدنِ بچه‌ها یا دوره‌ای برای کشف خود و ابراز وجود؟

۲. آموزش، اول یک فعالیت دوست داشتنی باشد یا یک اجبار قانونی؟

۳. طراحی آموزشی مدرسه، پویشی شاد بر مدار شوق، انتخاب و استعداد کودک و نوجوان باشد یا تکلیفی برای گذراندن دروس از پیش فرض شده؟

۴. کدام ارزش سازنده‌تر است: تربیت شهروند مفید یا سرباز مطیع؟ تربیت حقوق‌بگیران آینده یا مردان و زنان کارآفرین؟
مدرسه، مجالی برای تمرینِ "با هم رسیدن" باشد یا مسابقه‌ای برای "زودتر رسیدن"؟ مأموریت مدرسه کسب مهارت‌های زندگی باشد یا ۱۲ سال رقابت، نمره، نخبگی و برتری؟

۵. مدرسه، فعالیت شورانگیزی بر پایه به رسمیت شناختن دنیای متنوع و متفاوت کودکان و نوجوانان باشد یا برنامه مهندسی شده‌ای بر مبنای غربال و جداسازی بچه‌ها بر پایه طبقه اقتصادی، فرهنگی، ارزشی و بهره هوشی؟

۶. مدرسه و آموزش، فضا و فرصتی برای یادگیری متوازن مهارت‌های نرم در کنار مهارت‌های سخت باشد یا رقابت اضطراب‌آوری برای رشد یک بعد هوش؟

۷. حرفه معلمی و انتخاب مدیر از دبیر تا وزیر باید بر مبنای شایستگی و اصول حرفه‌ای باشد یا بر اساس انتصاب‌‌های سفارشی و دخالت‌های غیرحرفه‌ای خارج از آموزش و پرورش در کار حساس مدرسه؟

▫️منبع: عصر ایران

🌏 تربیت و توسعه | بازآفرینی مدرسه
@IranHumanDevelopment2

📍طبقاتی شدن مدارس، ریشه بی‌عدالتی آموزشی است

مرتضی نظری، نویسنده و فعال حوزه آموزش و پرورش:

یکی از ریشه‌های اصلی بروز بی‌عدالتی و طبقاتی شدن مدارس کشور، طرز فکر نادرست درباره سنجش هوش و استعداد است.

با تکیه به تعریف نارسا از تیزهوشی، مأموريت و هدف اصلی و ذاتی مدرسه را به بیراهه کشاندیم. مدارس کشور را به صحنه بی‌رحمانه جنگ برای زودتر رسیدن به جای با هم رسیدن تبدیل کردیم

امروز در میان نظام‌های آموزشی موفق حتی یک کشور را نمی‌توانید پیدا کنید که ۲۳ نوع مدرسه از جمله مدارس‌ ویژه برای گروهی تحت عنوان تیزهوشان داشته باشند، چون متوجه مضرات این سبک مدرسه‌داری شده‌اند.

مشروح #گفتگو در لینک زیر👇
khabarfoori.com/fa/tiny/news-3032893

🌏 تربیت و توسعه | بازآفرینی مدرسه
@IranHumanDevelopment2