داستان #داپ

https://x.com/arashreisi/status/1880166196336816465?t=LCcNxiyDf5PdqvkHiL7UUQ&s=19

@Iran_simorgh

🔺ویژه‌نامه‌ی مانتره

🖇️شماره‌ی هشتم گاهنامه‌ی علمی-فرهنگی مانتره به صاحب‌امتیازی کانون ایران‌شناسی دانشگاه تهران با محوریت واکنش به سخنان معاون اول رئیس‌جمهور منتشر شد.

🔹«به نام تمرکززدایی، به کام نابودی ایران»

یادداشت ۱۵ استاد دانشگاه و پژوهشگر برجسته در واکنش به سخنان آقای محمدرضا عارف، معاون اول ریاست جمهوری درباره‌ی اختیارات استانداران و ایده‌ی فدرالیسم

🔸نویسندگان:
حمید احمدی
احسان هوشمند
اصغر دادبه
کوروش احمدی
مهدی ذاکریان
آرش رییسی‌نژاد
سید عبدالامیر نبوی
مهدی تدینی
حامد زارع
حسین(سالار) سیف‌الدینی
عارف مسعودی
محمدعلی بهمنی قاجار
محمدرضا پاسبان
احسان موحدیان
اشکان زارع

۲۵ دی‌ماه ۱۴۰۳
https://news.1rj.ru/str/iranshenasi_ut/635

نبرد ترافالگار در ۲۱ اکتبر ۱۸۰۵ در غرب دماغه ترافالگار در جنوب غرب اسپانیا رخ داد. در این جنگ سرنوشت ساز نیروی دریایی بريتانيا با ۲۷ کشتی جنگی بزرگ بر نیروی دریایی فرانسه و اسپانیا با ۳۳ کشتی جنگی بزرگ پیروز شد به گونه ای که فرانسه و اسپانیا ۲۲ کشتی را از دست دادند ولی بریتانیایی ها کشتی از دست ندادند. هر چند که فرمانده باهوش و توانمند خود را از دست دادند، دریاسالار نلسون.

هوريشيو نلسون پیش از این در نبرد ابوقیر نقشی کلیدی در پیروزی بریتانیا داشت. این اما نقشه متهورانه و فرماندهی شگفت انگیزش بود که به شکست پیر شارل ویلنوو دریا سالار فرانسوی و فدریکو گراوینا متحد اسپانیاییش و خرد شدن نیروی دریایی فرانسه انجامید؛ پیروزی که آغاز سقوط امپراتوری ناپلئون بناپارت شد و به چیرگی بی رقیب امپراتوری بریتانیا بر جهان شد تا آنکه در جنگ جهانی دوم آفتاب در امپراتوریش غروب کرد!

ای کاش که در کشورمان نیز قهرمانان تاریخی ایران زمین قدر بینند و بر صدر نشینند!


@Iran_simorgh

➖ تفرشی: کاش آرش رئیسی‌نژاد بازگردد

از میان نام‌های مختلف ایرانیان مقیم خارج از کشور آرش رئیسی‌نژاد نامی‌ست که مجید تفرشی، تحلیلگر سیاسی، به آن اشاره می‌کند و دوست دارد به ایران بازگردد. انصاف نیوز مصاحبه‌ای با آقای تفرشی درباره‌ی آن‌ها که باید بازگردند داشته است.

تفرشی در پاسخ به اینکه از گروه‌های مختلف مهاجرین ایرانی کدام اشخاص بهتر است و به نفع منافع ملی‌ست که به کشور بازگردند، گفت: به نظر من اگر شرایط امنیتی، سیاسی، اقتصادی و اجتماعی یعنی شئون آدم‌ها مساعد باشد، یعنی بدانند حریم امنی دارند در شرایطی که خلافی هم نکرده‌اند، دیگر اصلا نیازی به این قسم گفت‌وگوهای ما نیست! بسیاری‌شان خودشان به کشور بازخواهند گشت.

فکر می‌کنم اگر مطمئن شوند در اینجا هم فرصت برابر وجود دارد و می‌توانند پیشرفت کنند دیگر نیازی نیست که بگوییم چه کسی برگردد. منتهی اینکه انتظار داشته باشیم آن‌ها منافع خودشان را فدا کنند و برای منافع ملی به کشور بازگردند در مورد تمام مردم دنیا جواب نمی‌دهد!

مواردی که شما اسم بردید یا اشاره کردید با اسم یا بدون اسم بسیاری‌شان دوست ندارند در ایران پیر شوند. دوست دارند در کشور خودشان باشند.

اما در مورد نسل جوان و موثر داریم صحبت می‌کنیم. آن‌ها اگر بدانند که ایران تیتر یک اخبار منفی جهان نیست و سقف آرزوهای اقتصادی، علمی و فرهنگی قابل تحقق است آنوقت دیگر نیازی به این حرف‌ها نیست.

او در مورد اینکه آیا اسم خاصی بین جمعیت دیاسپورای ایرانی را در خاطر دارد نیز گفت: «آرش رئیسی‌نژاد. اگر منظورتان آن دو اسم است من اسمی از آن‌ها نمی‌برم! احقاق حق اگر شود همین فردا به ایران بازمی‌گردد. بهترین استاد روابط بین‌الملل ایرانی‌ست.»

تفرشی درمورد بازگشت افراد سرشناس‌تر میان عموم مردم مانند خوانندگان ‌و هنرمندانی که خارج از کشور فعالیت دارند نیز گفت: در مورد هنرمندان و خوانندگان بسیاری از آن‌ها که خارج از کشور هستند وضعشان چه به لحاظ مالی و چه به لحاظ سبک زندگی یا حتی محتوای تولیداتشان خیلی بدتر از همکارانشان در داخل ایران نیست. بسیاری‌شان منزه‌تر از آدم‌های داخل ایرانند.

مسئله‌ی ما مسئله‌ی انقلاب ایدئولوژیک داخل ایران بوده که حالا دیگر عملا دورانش گذشته است. منتهی چون آن نسل اول فرهنگی سیاسی سرکارند هنوز بر این مسئله پافشاری می‌کنند. این مسئله به زودی خود به خود حل و تبدیل به یک خاطره خواهد شد.

معین و ستار و بهروز وثوق خب تعدادی شاکی خصوصی از ایدئولوژیک‌های اول انقلاب دارند و نمی‌گذارند. به نظرم این سد بلاخره شکسته خواهد شد.

جالب است بدانید که سال ۲۰۰۴ پروژه‌ی داخل این بود که ایرانیان خارج و داخل کشور به هم نزدیک نشوند. یکی از سردمداران این موضوع هم شخص آقای لاریجانی در جریان کنفرانس برلین بود. آن زمان ایشان رئیس صدا و سیمای ملی بود. این پروژه سال‌هاست که شکست خورده است.

تندروهای داخلی و براندازان خارجی خیلی دوست دارند این وضعیت ادامه پیدا کند اما ممکن نیست. من یکی از اتهاماتم در خارج از ایران این بود که به من می‌گفتند که تو اگر خیلی آدم خوب و سالمی هستی چرا تا به حال تو را در ایران نگرفته‌اند؟! چرا زندان نرفته‌ای؟! این تندروی‌ها زمانی سکه‌ی رایج و غالب بوده اما الآن اینطور نیست.

اکثریت مردم ایران دیگر توجهی به این مسائل ندارند. اما اینکه زورشان نمی‌رسد معین را به کشور برگردانند دو وجه دارد یکی اینکه هنوز در حاکمیت کسانی هستند که فکر می‌کنند بازگشت معین یعنی پایان انقلاب اسلامی و عده‌ای فکر می‌کنند اگر امثال معین بیایند دنبال اموالشان خواهند بود و این باب می‌شود و خطرناک خواهد بود.

زمانی ارتباط ایرانی‌های داخل با ایرانیان خارج از کشور در حد کاست قاچاقی میدان انقلاب بوده اما الآن بلیط آنتالیا و دبی می‌گیرند و دو ساعت بعد کنسرت معین‌اند. بنابراین این ارتباط برقرار است و بیشتر هم خواهد شد.

این هم نکته‌ی جالبی‌ست که باید به آن توجه کنید معین اگر بخواهد به ایران بیاید شماتت سنگینی از جانب خارجی‌ها متوجه اوست که «تو داری می‌روی خودت را به جمهوری اسلامی بفروشی!» این کم‌اثرتر از فشار داخلی بر او نخواهد بود.

اما من فکر می‌کنم به طور کلی این مسئله‌ی زمان است. تا حدی حل شده و بیشتر هم خواهد شد.

https://ensafnews.com/574054
@ensafnews

ادعای آمریکا بر ‎#گرینلند و ‎#کانال_پاناما و پیش از این، هجوم روسیه به ‎#اوکراین همگی نشان‌دهنده تضعیف بیش از پیش اصل پیش از این پذیرفته شده ‎#تمامیت_ارضی است؛ اصلی مندرج در بند ۴ ماده ۲ منشور حقوق بین‌الملل. آیا گام‌های بعدی در دریای چین جنوبی، قفقاز و با شاید خلیج‌فارس خواهد بود؟

https://x.com/arashreisi/status/1884581652543783348?t=CtQzZM9fEyYFbXYKFWks7Q&s=19

@Iran_simorgh

۱۷۷ سال پیش در چنین روزی مکزیک مجبور به امضای معاهده  «گوادالوپه هیدالگو» پس از شکست در جنگ (۱۸۴۶-۱۸۴۸) شد و نیمی از خاک خود را از دست داد.

ریشه اصلی جنگ به تلاش جمهوری خودخوانده تگزاس برای پیوستن به ایالات متحده در ۴ ژوئیه ۱۸۴۵ بازمی‌گشت. از سوی دیگر نیز مکزیک معاهده خفت بار ولاسکو و پذیرش دوفاکتو استقلال تگزاس در ۱۸۳۵ را به رسمیت نمی‌شناخت.

در آمریکا نیز سیاستمداران عمدتا شمالی مخالف الحاق تگزاس به آمریکا بودند چرا که پیوستن این ایالت برده‌دار به ایالات متحده توازن قدرت میان ایالات آزاد شمالی و ایالات برده‌دار جنوبی را بر هم می‌زد.

اما با پیروزی جیمز پولکِ هوادار گسترش قلمرو آمریکا در انتخابات ریاست جمهوری ۱۸۴۴ هواداری برای الحاق تگزاس در میان آمریکاییان پررنگ شد؛ امری که سرانجام در در ۱۸۴۵ رقم خورد. جالب اینکه سناتور جوانی بود که در میان اندک مخالفین جنگ بود: آبراهام لینکلن!

الحاق یک سویه تگزاس اما باعث تحریک مکزیک شد؛ مکزیکی که بتازگی از اسپانیا در ۱۸۲۳ مستقل شده بود. جنگ سرانجام در ۲۵ آوریل ۱۸۴۶ شعله ور شد.

روند جنگ اما برای مکزیک فاجعه‌آمیز پیش رفت؛ ارتش آمریکا پیشدستی کرده و با شتاب نیروهای مکزیکی در شمال رودخانه ریوگرانده (مرز کنونی آمریکا-مکزیک) را درهم‌کوبیده و همزمان نیروی دریایی آمریکا در اقیانوس آرام در طول کرانه کالیفرنیا و شبه جزیره پیش راند. سپس، ارتش آمریکا به فرماندهی سرلشکر وینفیلد اسکات به سرزمین اصلی مکزیک رسوخ کرده تا آنکه در ۱۷ سپتامبر ۱۸۴۷ مکزیکوسیتی را به تصرف درآورد و چند ماه بعد در ۲ فوریه ۱۸۴۸ معاهده گوادالوپ هیدالگو رسماً تحت عنوان «معاهده صلح، دوستی، حدود و توافق بین ایالات متحده و جمهوری مکزیک» میان دو کشور به امضا رسید.

آمریکا بخش‌های وسیعی از سرزمین مکزیک را گرفت؛ سرزمین‌هایی که امروزه دربردارنده ایالت‌های تگزاس، کالیفرنیا، نوادا، یوتا و بخشی از نیومکزیکو، آریزونا، کلرادو و وایومینگ است. در عوض، مبلغ ۱۸ میلیون دلار اعتبار برای مکزیک در نظر گرفت و ۳ میلیون دلار بدهی آنان را بخشید.

بسیاری از افسران آمریکایی که در این جنگ بودند و عمدتا در مرکز آموزشی وست پویینت آموزش می‌دیدند، یک دهه بعدتر همدیگر را در جنگ داخلی آمریکا کشتند. چه پیامد ناخواسته‌ای!

امروز اما تنش در مرز شمالی آمریکا با کانادا کلید خورده است.

سیاست بین‌الملل را در «انباشت پیامدهای ناخواسته تصمیمات و کنش‌ها» ببینید!

پی‌نوشت:
عکس ۱: قلمرو آمریکا و مکزیک پیش از بحران تگزاس
عکس ۲: گسترش سرزمینی آمریکا (بخش نارنجی در غرب و جنوب غرب پس از جنگ با مکزیک ملحق شد)

https://x.com/arashreisi/status/1886074543032193398?t=chh7WUHYk7nG8u1bZtW4dA&s=19

@iran_simorgh