راهبرد دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، برای جلوگیری از درگیری با چین بر سر تایوان، بخشی از سند جدید راهبرد امنیت ملی ایالات متحده (NSS) است که اخیراً رونمایی شده است.
​این راهبرد، که اصل «اول آمریکا» (America First) در مرکز آن قرار دارد، بر بازدارندگی از طریق تقویت قدرت نظامی و اقتصادی، و همچنین افزایش چشمگیر سهم متحدان منطقه‌ای در دفاع جمعی، تأکید دارد.
​عناصر کلیدی این راهبرد برای جلوگیری از درگیری عبارتند از:
​۱. حفظ برتری نظامی برای بازدارندگی
​اولویت اصلی: این سند به‌صراحت اعلام می‌کند که «جلوگیری از درگیری بر سر تایوان، در حالت ایده‌آل با حفظ برتری نظامی، یک اولویت است.»
​تقویت قوای نظامی: ایالات متحده متعهد می‌شود ارتشی را توسعه دهد که «قادر به دفع تجاوز در هر نقطه» از زنجیره اولین جزایر (خط دفاعی دریایی امتداد یافته از ژاپن تا آسیای جنوب شرقی) باشد.
​پایگاه صنعتی دفاعی: راهبرد تأکید می‌کند که جلوگیری از درگیری نیازمند «یک پایگاه صنعتی دفاعی احیا شده» و سرمایه‌گذاری بیشتر نظامی توسط خود آمریکا و متحدانش است.
​۲. تأکید بر سیاست «وضع موجود» (Status Quo)
​برخلاف برخی گمانه‌زنی‌ها، این راهبرد بر حفظ خط مشی دیرینه آمریکا در قبال تایوان تأکید دارد:
​عدم حمایت از تغییر یکجانبه: واشنگتن اعلام کرده است که «از هیچ تغییر یکجانبه‌ای در وضع موجود در تنگه تایوان حمایت نمی‌کند.» این موضع به این معنی است که آمریکا نه از تهاجم چین حمایت می‌کند و نه از اعلام استقلال رسمی تایوان.
​۳. افزایش سهم متحدان (تقسیم مسئولیت)
​محور اصلی استراتژی ترامپ، واگذاری مسئولیت‌های بیشتر دفاعی به متحدان در منطقه هند-آرام است:
​بار سنگین‌تر بر دوش متحدان: در این سند آمده است که «ارتش آمریکا نمی‌تواند و نباید مجبور باشد این کار را به‌تنهایی انجام دهد. متحدان ما باید برای دفاع جمعی، هزینه و مهم‌تر از آن، اقدامات بسیار بیشتری انجام دهند.»
​افزایش دسترسی نظامی: آمریکا همچنین بر متحدان کلیدی خود در زنجیره اولین جزایر فشار خواهد آورد تا دسترسی بیشتری به بنادر و تأسیسات خود برای نظامیان آمریکایی فراهم کنند.
​۴. رقابت اقتصادی و تکنولوژیک
​تسلط بر فناوری‌های کلیدی: این سند همچنین رقابت اقتصادی و فناوری در درازمدت با چین را برای جلوگیری از درگیری ضروری می‌داند. بی‌ثباتی در نزدیکی تایوان به دلیل تسلط این جزیره بر تولید نیمه‌هادی‌ها (تراشه‌ها) و عبور سهم قابل توجهی از تجارت جهانی از آب‌های مجاور، یک خطر حیاتی برای آمریکا تلقی می‌شود.

@Iran_simorgh

سند امنیت ملی امریکا بر کاهش نقش اتحادیه اروپا صحه گذاشت؛ نقشی که با جنگ اوکراین، تغییر وابستگی انرژی از خطوط لوله روسی به ناوگان ال.ان.جی آمریکا و شکاف بر سر اتحادیه از توانش کاسته شده و با قدرت‌گیری احزاب راستگرا تسریع خواهد شد و ایده ‎#خودمختاری_راهبردی اروپا را به محاق می‌برد.

شکاف بر سر ماهیت اتحادیه باعث می‌شود که کشوری همچو لهستان خواهان نزدیکی خود با ‌ #ناتو⁩ باشد و در مقابل، فرانسه سودای ‌ #خودمختاری_راهبردی⁩ داشته باشد.

‏ولی اروپا به مثابه یک کل معنادار ناتوان از پیشبرد ‌ #خودمختاری_راهبردی⁩ به‌عنوان چارچوبی مشترک در رابطه با قدرت‌های بزرگ خواهد بود!
@Iran_simorgh

۵۱۵ سال پیش در روزی چون دیروز، ارتش ایران به فرماندهی ‌ شاه اسماعیل⁩ ازبکان را در ‌ نبرد مرو⁩ خُرد کرده و ‌ شیبک خان را کشتند.

پیش از این، ازبکان به رهبری ابوالخیر خان از نوادگان چنگیز از شمال قزاقستان امروزی به فرارود آمده و خوارزم را تسخیر کردند تا اینکه محمدشاه بخت خان یا شیبک، فرزندان سلطان حسین میرزا بایقرا، امیر هنر دوست تیموری، را در جنگ بادغیس شکست داده و بر کل خراسان تا گرگان چیره گشت.

همزمان، شاه اسماعیل صفوی پرچم وحدت ایران زمین را در تبریز برافراشته و از غرب تا ارزروم و فرات و در شرق تا به دامغان و کرمان زیر نگین خود درآورده بود. تلاش برای چیرگی بر فلات ایران تنش را عیان ساخته بود و جنگ، ناگزیر!

در آغاز اما شاه اسماعیل فرستاده‌ای همراه با هدایایی گران‌بها به نزد شیبک روانه ساخته و پیام داد که پیوندی پدرانه و پسرانه میان آنان برپا شود:
«درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد
نهال دشمنی برکن که رنج بی‌شمار آرد»

شیبک‌خان اما در پاسخ نوشت که ادعای پادشاهی تو استوار نیست؛ چرا که هر کس را باید پیشه پدر دنبال کند و کس نمی‌تواند از جانب مادر دعوی سلطنت نماید. امروز که من «سلطان‌زاده سلطان» هستم، تو را نسزد که از سوی مادر داعیه سلطنت کنی. چنان‌که در مثل گفته‌اند: «پسر کار پدر کند و دختر کار مادر»:
«امور مملکت و مُلک خسروان دانند
گدای گوشه‌نشینی تو حافظا مخروش»

شیبک‌خان مغرور، عصا و کشکولی را نیز به‌عنوان تحفه برای شاه فرستاد و هشدار داد که اگر پای در وادی سلطنت بگذاری، باید از سر خویش بیم داشته باشی:
«عروس مُلک کسی در کنار گیرد تنگ
که بوسه بر دم شمشیر آبدار زند»

شاه هم در پاسخ می‌گوید که قصد زیارت حرم علی بن موسی الرضا را دارد و در سر راه با او دیدار خواهد کرد!

القصه، چون شاه بیدرنگ از سلطانیه به ری رسید و ره بسوی مشهد‌الرضا نمود، شیبک خان از هرات گریخت و در دژ مرو پناه جست و به خان‌های چنگیزی نامه درخواست کمک گسیل کرد. شاه که دست خان را خوانده بود، آواز بازگشت به تبریز برای خواباندن شورشی سر داد. شیبک از دژ برون آمد و اندک طلایه‌داران ایرانی حساب‌شده از پیش پایش گریختند. سپاه ازبک اما در محمود آباد مرو در دام ارتش ایران افتاد و کار به جنگ کشید.

دلاوری ایرانیان جنگ را یکسره ساخت و شیبک در حین فرار گرفتار قزلباشان بیباک گشته و به امر شاه ایران سر از تنش جدای گشت و پوست سرش را پر از کاه کردند و آن را برای متحدش بایزید دوم عثمانی که مشوق هجوم ویرانگر ازبکان به ایران زمین بود فرستادند.

بدین ترتیب، مرز خاوری ایران دگربار به آموی (جیحون) رسید!⁩
@Iran_simorgh

‏در ۲۰۰ سال گذشته، تنها سه لحظه است که ایران توانست خاک از دست رفته را دگربار بازپس گیرد: آذربایجان در ۲۱ آذر ۱۳۲۵، بازپسگیری جزایر سه گانه خلیج فارس در ۹ آذر ۱۳۵۰ و خرمشهر در ۳ خرداد ۱۳۶۱؛ لحظاتی «استثنایی» برای کشوری که همواره زیر ضرب بوده! ورای همه اختلافات، این سه روز را ارج نهیم چرا که چیزی ورای حفظ ایران نیست و نخواهد بود!⁩

#نجات_آذربایجان⁩⁩⁩⁩

@Iran_simorgh

گفت‌وگویی کوتاه در مورد پروژه جنسیس (Genesis Misson) و نقش هوش مصنوعی در اقتصاد و سیاست جهانی بهمراه دانش‌آموخته مدرسه حکمرانی کندی دانشگاه هاروارد، حمید داهویی!

@Iran_simorgh

‏در میانه رقابت ‎#تکنو_ژئوپلتیک آنکه زودتر به آستانهٔ اَبَرهوش برسد بازی را برده است. چه بسا منطق رقابت واشنگتن-پکن اینگونه گردد. وقتی «رسیدن» مهم‌تر از «نظم» شود، نفوذ، سرقت، خرابکاری و حتی حمله به مراکز داده و جنگ پیشگیرانه توجیه خواهد شد.

کنترل کردن یا کنترل شدن، مسئله این است!

رقابت ‎#تکنو_ژئوپلتیک تنها در سیلیکون‌ولی و پکن نمی‌ماند؛ بلکه خلیج فارسِ غنی از انرژی و سرمایه فراوان بدل به میدان داده و زیرساخت می‌شود. آنجا که نفت، گاز، دیتاسنتر، فیبر نوری و امنیت سایبری در هم می‌پیچد. آنکه خلیج فارس را به پلتفرم قدرت تبدیل کند، چه بسا برندهٔ این رقابت گردد!

@Iran_simorgh

در سند استراتژی امنیت ملی دولت ترامپ (نسخه ۲۰۲۵)، برتری در فناوری‌های نوظهور به عنوان قلب تپنده قدرت ملی و امنیت ایالات متحده تعریف شده است. این سند تأکید می‌کند که رهبری آمریکا در این حوزه‌ها نه تنها برای اقتصاد، بلکه برای حفظ برتری نظامی در برابر رقبا (به‌ویژه چین) حیاتی است.
​فناوری‌های کلیدی ذکر شده در این استراتژی عبارتند از:
​۱. هوش مصنوعی (AI)
​هوش مصنوعی اولویت ردیف اول این سند است. دولت ترامپ بر استفاده از هوش مصنوعی برای کشفیات علمی (طرح ماموریت جنسیس) و همچنین یکپارچه‌سازی آن در سامانه‌های دفاعی، پهپادها و تحلیل‌های اطلاعاتی تأکید دارد. هدف این است که آمریکا استاندارد جهانی هوش مصنوعی را تعیین کند.
​۲. محاسبات و علوم اطلاعات کوانتومی
​کوانتوم به عنوان یک «منفعت حیاتی» ذکر شده است. تمرکز بر دو حوزه است:
​رایانش کوانتومی: برای شکستن رمزنگاری‌های فعلی و انجام محاسبات پیچیده.
​رمزنگاری پساکوانتومی (PQC): برای محافظت از زیرساخت‌های مالی و نظامی آمریکا در برابر حملات کوانتومی.
​۳. نیمه‌هادی‌ها و میکروالکترونیک پیشرفته
​سند بر خودکفایی در تولید تراشه‌ها تأکید ویژه‌ای دارد. برتری در طراحی و ساخت پیشرفته‌ترین تراشه‌ها (مانند محصولات انویدیا و ای‌ام‌دی) به عنوان ابزاری برای کنترل زنجیره تأمین جهانی و محروم کردن رقبا از فناوری‌های کلیدی دیده شده است.
​۴. فناوری‌های فضایی و دیتاسنترهای مداری
​در این استراتژی، فضا به عنوان یک «عرصه رقابت اقتصادی» جدید دیده می‌شود. فناوری‌های مربوط به:
​مدیریت ترافیک فضایی.
​دیتاسنترهای مستقر در مدار
​تسهیل استخراج منابع فضایی.
​۵. زیست‌فناوری (Biotechnology)
​سند بر پیشتازی در مهندسی ژنتیک، بیولوژی ترکیبی و ساخت داروهای نسل جدید تأکید دارد. هدف این است که آمریکا در مقابله با تهدیدات بیولوژیک و همچنین در بازار جهانی سلامت، حرف اول را بزند.
​۶. انرژی‌های نوین و تسلط بر انرژی (Energy Dominance)
​اگرچه ترامپ بر سوخت‌های فسیلی تأکید دارد، اما در این سند برتری در فناوری‌های گداخت هسته‌ای (Fusion) و نسل جدید رآکتورهای اتمی کوچک (SMR) به عنوان راهکاری برای تأمین برق پایدار دیتاسنترهای عظیم هوش مصنوعی ذکر شده است.
​۷. ارزهای دیجیتال و دارایی‌های رمزارز (Crypto)
​برای اولین بار، در برخی پیوست‌ها و سخنرانی‌های مرتبط با این استراتژی، برتری در استخراج بیت‌کوین و فناوری بلاک‌چین به عنوان ابزاری برای حفظ برتری دلار و سیستم مالی آمریکا در برابر ارزهای دیجیتال بانک مرکزی چین (e-CNY) مطرح شده است.
​نکته مشترک: در تمام این موارد، استراتژی آمریکا از حالت «همکاری بین‌المللی» به حالت «سلطه یک‌جانبه» تغییر یافته است؛ یعنی هدف فقط پیشرفت نیست، بلکه اطمینان از این است که شکاف تکنولوژیک آمریکا با سایر کشورها به قدری زیاد شود که هیچ رقیبی نتواند آن را جبران کند.

@Iran_simorgh