يك اصل مهم براي كساني كه درگير مصاحبه‌هاي مداوم در يك حوزه هستند
به دردتان خواهد خورد
👇👇👇👇

اين متن را نوشته‌ام براي كساني كه صرفاً كارشان مصاحبه‌هاي مداوم، آن‌هم در يك حوزه خاص است؛ نه در حوزه‌هاي مختلف.

✍️✍️✍️
حقيقت اين است كه وقتي مي‌خواهيد با كسي، يك مصاحبه يا مذاكره يا مفاهمه يا مشاجره و ... داشته باشيد، بايد كمي هم‌سطح طرف‌تان باشيد. درست مثل الاكلنگ مي‌ماند. نمي‌شود يك طرف سبك و طرف ديگر سنگين باشد. در اين صورت هميشه نيازمند طرف مقابل خواهيد بود و هميشه در امر مصاحبه، تحقير خواهيد شد؛ جسارتاً.


✍️✍️✍️
اما اين هم‌وزن شدن و هم‌وزن بودن چطور است؟
عرض مي‌كنم:
ـ شما بايد از حيث پول و پوشش و ظاهر هم‌وزن مصاحبه‌شونده بوده يا بالاتر باشيد. كه اين البته غالباً شدني نيست. چون غالب طرف‌هاي ما، وضع مالي و اجتماعي و اقتصادي بهتري نسبت به ما دارند. ديگر اين‌‌كه بابت يك مصاحبه مگر چقدر حق‌الزحمه مي‌دهند كه بخواهيم حالا چندصد هزار تومان هم خرج رستوران و كافه و پوشش و ... كنيم. البته اين‌ها به مفهوم اين نيست كه شبيه كارگرها ظاهر شويم؛ بايد حداقل‌هاي پوششي لازم را داشته باشيم. اما در نهايت اين حوزه، حوزه مناسبي براي هم‌وزن بودن نمي‌تواند باشد.
ـ زمين ديگري كه مي‌توانيد در آن بازي كنيد، زمين ارتباطات و شناخت‌هاست. يعني كه آدم‌هاي بيشتري را در حوزه خودتان بشناسيد و شبكه وسيع‌تري داشته باشيد. اين هم غالباً شدني نيست. به هر حال شما يك روزنامه‌چي هستيد و آن‌ها يك بازيگر و نقش‌آفرين و تهيه‌كننده و كارگردان و خواننده و ...؛ طبيعي است كه بيشتر درگير ارتباط‌ها باشند و ارتباط‌هاي عميق‌تر هم داشته باشند.
ـ حوزه ديگر هم، حوزه شهرت است. اين هم زمين مناسبي براي بازي و رقابت نيست. به نظرتان هست؟ البته ما روزنامه‌‌نگارهايي داريم مثل مسعود بهنود و محمد قوچاني و فريد زكريا و ... كه شناخته‌شده‌تر از بسياري از سوژه‌هاي خود هستند. اما اين يك قاعده كلي نيست؛ مخصوصاً براي كساني كه دارند كارشان را تازه شروع مي‌كنند. پس بي‌زحمت بي‌خيال اين زمين بازي هم بشويد.
ـ و اما حوزه باقيمانده آخر، حوزه آگاهي و سواد تخصصي است.

🎯🎯🎯🎯
بله، درست به خال زديد. اين، تنها حوزه‌اي است كه غالب ما مي‌توانيم در آن، دست برتر را داشته باشيم. اين‌كه كتاب بيشتر بخوانيم، مجلات تخصص بيشتر بخوانيم، تاريخ موسيقي و فيلم و فرهنگ و فلسفه هنر و ... بيشتر بدانيم؛ در جريان اخبار به‌روزتري باشيم. در يك كلام، نه تنها باسوادتر از سوژه‌هاي خودمان باشيم، كه بسيار بسيار باسوادتر از آن‌ها باشيم.


👨‍🎓👨‍🎓👨‍🎓👩‍🎓👩‍🎓👩‍🎓
اين باسوادتر بودن، زميني است كه به راحتي در آن مي‌توانيم عرض اندام كنيم. وقتي كه در آن تداوم و استمرار داشته باشيم، كم‌كم مي‌توانيم مقالات تخصصي، كتاب‌‌ها، برنامه‌هاي تخصصي و ... هم داشته باشيم. حتي مي‌توانيم به عنوان كارشناس‌مجري در برنامه‌هاي حضور داشته باشيم و كم‌كم در حوزه شهرت هم، هم‌وزن بشويم. ضمن اين‌كه موقع مصاحبه و صحبت كردن هم، اعتماد به نفس بسيار بالاتري خواهيد داشت؛ طوري كه طرف هم متوجه اعتماد به نفس و سواد بيشتر شما خواهد شد و احترام بيشتري به شما خواهد گذاشت. بخشي از مديربرنامه‌هاي چهره‌ها از اين طريق انتخاب شده‌اند. طرف ديده اين مصاحبه‌گر چقدر حرفه‌اي و كاردرست است، به او پيشنهاد همكاري داده‌اند.

🙏🙏🙏
ممنونم كه وقت گذاشتيد و نوشته مرا خوانديد.




@Journalism_Simple

#روز‌نامه‌نگاري_منطق

✍️✍️✍️
چند تا كتاب منطق توي قفسه‌هاي كتاب‌هايم دارم. يكي از آن‌ها را هم با خودم آورده‌ام و كنار كامپيوترم گذاشته‌ام؛ منطق كاربردي از سيد علي‌اصغر خندان.
البته كمتر وقت مي‌كنم بخوانم، اما چند باري آن را خوانده‌ام.
👤👤👤
به نظرم براي روزنامه‌چي‌ها، منطق ياد گرفتن، واجب‌تر از توئيتر و اينستاگرام و ضبط صوت و ... است.
اما چرا؟
❓❓❓
وقتي به موضع‌گيري بيشتر دوستان توجه مي‌كنم، مي‌بينم كه مغالطه‌هاي آشكاري در آن‌ها به چشم مي‌خورد؛ مغالطه‌هايي كه با مطالعه يك كتاب ساده منطقي رفع خواهد شد.

✍️✍️✍️
مثال:
در منطق، يكي از آشكارترين مغالطه‌ها، بحث «يا اين يا آن» است؛ دوقطبي‌سازي. در حالي كه تفكر خلاق مي‌گويد چرا راه سوم نه؟ و تفكر منطقي مي‌گويد از كجا معلوم هر دو اشتباه يا هر دو درست نباشند يا بخشي از هر كدام درست و بخشي نادرست نباشد؟
در تفكر منطقي اسلامي، اصل آگاهي بر دستور زبان، حالا چه عربي يا فارسي، فوق‌العاده‌ مهم است. چرا كه منطقيون و فلاسفه، معتقدند كه بيشتر مغالطات و ابهام‌هاي منطقي، از ابهام در لفظ و تعريف و تقسيم مي‌آيد.
تا جايي كه شخصي مثل ويتگنشتاين، فيلسوف بزرگ اتريشي، معتقد است كه بخش اعظم مجادلات فلسفي و فكري، ناشي از ابهام در زبان‌شناسي است.
حالا متوجه شديد كه چرا دانستن منطق اين‌قدر مهم است؟

😔😔😔
متأسفانه بيشتر نتيجه‌گيري‌ها و ادعاهاي دوستان روزنامه‌چي، شبيه مردم كوچه و بازار است؛ انگار كه بدون فكر دارند اين جور مباحث را مطرح مي‌كنند. اين در حالي است كه با دو، سه بار مطالعه آشكار مبحث مغالطات، متوجه آسيب‌شناسي روش تفكرشان خواهند شد.

❓❓❓
اگر قرار باشد ما رسانه‌چي‌ها شبيه مردم كوچه و بازار استدلال كنيم، پس چه حقي نسبت به مردم داريم كه نماينده آن‌ها براي پيگيري امور باشيم؟ ما كه اساساً در يك طبقه فكري ايستاده‌ايم.
و اگر در يك طبقه فكري ايستاده باشيم، چطور مي‌توانيم مغالطات آشكار مسئولين و افراد ذينفوذ جامعه و دانشگاهيان و ... را كشف و افشا كنيم؟


@Journalism_Simple

#روزنامه‌نگار_كتاب

📚📚📚📚
همه ما روزنامه‌چي‌ها دنبال آدم‌‌هايي هستيم كه به شدت يا تقريباً با سوادند و اطلاعات خوبي از يك يا دو حوزه دارند.
اما سواد يعني چه؟
چرا ما مدام به سمت اين افراد بايد برويم و به تعبير نازيباتر،
چون كنه به آن‌ها بچسبيم؟
خيلي ساده:
آن‌ها اطلاعاتي دارند كه ما نداريم؛
آن‌ها چيزهايي دارند كه ما نداريم؛
و البته آن‌ها نگرش و روشي براي فكر كردن و بررسي گام به گام مسائل دارند كه ما نداريم؛
و باز هم البته آن‌ها يك حافظه قوي اطلاعاتي دارند كه اطلاعات جديد را به آن‌ها ارائه كرده و به نتايج جديد مي‌رسند.
....

📚📚📚📚
به تعبير منطقيون،
آن‌ها علم دارند؛
و علم يعني حركت از مجهولات به معلومات

اما ساده‌تر يعني چه؟
اين نقل قول را جايي ديدم و خيلي پسندم افتاد:
"علم انسان فقط به اندازۀ كتاب‌های اوست." از فردي به نام ايساك كمپنتون.

📚📚📚📚
واقعاً چقدر داريم كتاب مي‌خوانيم؟
بايد دست به يك رقابت بزنيم.
به جايي برسيم كه در حوزه ما، كسي بيشتر از ما كتاب نخواند؛ منظم و روشمند و روزانه.
در اين صورت است كه روزنامه‌چي‌ها تبديل به يك نيروي اثرگذار خواهند شد؛ در غير اين صورت مدام يك نيروي واكنش‌گرا به وقايع ايجاد شده توسط ديگر نيروها باقي خواهند ماند.

خداوكيلي قبول نداريد؟
از اين پس بدانيم كه علم ما، به اندازه كتاب‌هايي است كه خوانده‌ايم.
براي افزايش علم، كتاب‌هاي بيشتري در حوزه تخصصي‌مان و به روشي منظم و انتقادي بخوانيم.
همين.

@Journalism_Simple

#خود_علامه_پنداري

✍️✍️✍️
آيت‌الله جعفر سبحاني، از مدرسان به نام حوزه و از روحانيون معروف حال حاضر ايران، در جايي به طلبه‌ها توصيه مي‌كند مسئوليتي كه بر عهده علما گذاشته شده را از ياد نبرند.
اين مسئوليت چيست؟
هر جايي كه جواب چيزي را مي‌دانند، پاسخ بدهند. اما هر جايي هم پاسخ را نمي‌دانند، بگويند نمي‌دانم. مسئوليت آن‌ها، گفتن اين نمي‌دانم در وقت ندانستن است. اشاره هم كرده كه قرار نيست يك طلبه و عالم، از سير تا پياز همه چيز خبر داشته باشد.

👨‍🎓👨‍🎓👨‍🎓👩‍🎓👩‍🎓👩‍🎓
البته احساس مي‌كنم روزنامه‌نگاران از اين قاعده و مسئوليت استثنا شده‌اند؛
چون ماشاء الله هميشه و همه‌جا، درباره همه‌چيز، هم پاسخ‌ها را مي‌دانند و هم موضع‌گيري مي‌كنند. دور از جان همه شما، كمي شبيه سلبريتي‌ها شده‌اند...

@Journalism_Simple

نمي‌دانم اين را ديده‌ايد يا نه.
البته كمي قديمي است، ولي خالي از نكته‌هاي حقيقي و واقعي نيست.
به خواندنش مي‌‌ارزد.

@Journalism_Simple

👇👇👇👇👇

💥 بهترین و بدترین شغل های سال ۲۰۱۶ به گزارش "کریر کست"

نتیجه‌ی بررسی سالیانه "کریر کست" برای سومین سال پیاپی نشان داد که کار در رسانه‌های چاپی یکی از بدترین مشاغل جهان است و همراه با چشم‌اندازی ناروشن، استرس و ناامنی شغلی؛

روزنامه‌نگاری و گزارشگری برای خیلی‌ها حرفه‌ای جذاب و هیجان‌انگیز محسوب می‌شود. خیلی از نوجوانان و جوانان آرزو دارند وارد این حرفه شوند و به نظر خیلی‌ها محیط کاری دست‌اندرکاران رسانه سرشار از اتفاق‌های هیجان‌انگیز و به‌دور از روزمرگی‌های بیشتر شغل‌ها است.

اما نتیجه‌ی بررسی سال ۲۰۱۶ سایت "کریر کست" که هرسال محبوبیت مشاغل را بررسی می‌کند، نشان می‌دهد که اتفاقا گزارشگری در روزنامه‌ها یکی از بدترین مشاغل ممکن در جهان است.

"کریر کست" که مشاغل را بر مبنای شاخصه‌های مختلفی مانند محیط کار، تاثیر فیزیکی و روانی و عاطفی شغل بر فرد، دستمزد، امکان پیشرفت شغلی، آینده و ثبات و امنیت شغلی و خطرات احتمالی شغل بررسی می‌کند، برای سومین سال پیاپی اعلام کرد کار خبری به‌ویژه در روزنامه‌ها از بدترین مشاغل جهان است.

"کریر کست" اعلام کرد که طبق بررسی آن بنیاد، افول اقبال و بازار رسانه‌های چاپی، یکی از مهم‌ترین دلایلی است که کار در روزنامه را با ناامنی، بی‌‌ثباتی و نبود چشم‌اندازی روشن برای آینده همراه کرده است.

بنا به بررسی این وب‌سایت تا سال ۲۰۲۴ دست‌کم ۹ درصد مشاغل در روزنامه‌ها از بین خواهد رفت و هزاران نفر در نتیجه‌ی این تغییرات شغل خود را از دست خواهند داد.


◀️ آینده‌ای باز هم تاریک‌تر

این بررسی از قول کارشناسان رسانه به گزارشگران شاغل در رسانه‌های چاپی توصیه کرده است که به‌دنبال افزایش و تقویت مهارت‌های خود در حوزه‌ی کار خبری آنلاین، تولید پادکست یا "دیتا ژورنالیسم" بروند؛ چرا که در آینده نزدیک برای باقی ماندن در فضای ژورنالیسم ناچارند شغلی در این حوزه‌ها پیدا کنند.

همچنین استرس شغلی بالا، ساعات کار طولانی و نامشخص، دستمزد ناچیز و خطرات دیگر از جمله دلایلی است که ژورنالیسم در رسانه‌های چاپی را دشوارتر و این شغل را به حرفه‌ای نامطلوب تبدیل کرده است.

بنا به این بررسی فقط وضعیت "دی‌جی‌‌های موسیقی" شاغل در بارها و کلاب‌ها، پرسنل ارتش و کارگران شاغل در بخش کنترل آفات است که از کار روزنامه‌نگاران رسانه‌های چاپی بدتر است.

"کریر کست" اعلام کرد که "بهترین شغل" سال ۲۰۱۶ بنا به بررسی آن‌ها حرفه‌های مرتبط با ریاضیات از آموزش و معلمی ریاضی گرفته تا تحقیق در این حوزه است.

پژوهشگران و کارشناسان در حوزه‌ی تحلیل داده‌ها نیز دیگر گروه خوشبختی‌ هستند که بهترین و باثبات‌ترین شغل‌ها را دارند.
منبع: دویچه وله


📚 ایستارتاپس
https://news.1rj.ru/str/joinchat/AAAAADzj7BxmzJIuEBtAXg

#روزنامه‌نگار_حرفه‌اي_كيست

✍️✍️✍️
اين روزها هر كسي مي‌تواند خودش را روزنامه‌نگار و مدير رسانه بخواند. چيز عجيبي نيست. اما يك روزنامه‌نگار حرفه‌اي چگونه از يك عنصر غيرحرفه‌اي رسانه، حالا هر مدرك و سمت و خط و ربطي كه داشته باشد، جدا مي‌شود؟

👇👇👇
برداشت شخصي من اين است:
كسي يك روزنامه‌نگار حرفه‌اي است كه،
- يا در هر چند قالب مرسوم روزنامه‌نگاري مثل مصاحبه، گزارش، خبرنويسي و مقاله‌نويسي سرآمد باشد؛ به يك اندازه.
- يا نانش از اين راه در بيايد؛ منظم و مكرر.
حالا آقاي #محمد_قوچاني هم معتقد است كه بايد روزنامه‌نگار در اين كار ارضاي حرفه‌اي هم بشود؛ كه قصه خودش را دارد.
جدا از اين‌ها، كسي را نمي‌شود يك روزنامه‌نگار حرفه‌اي دانست. حالا فرقي نمي‌كند، دكتر باشد، هيئت علمي باشد، از طرف كسي يا سازماني (حتي يك سازمان مطبوعاتي) مأمور شده باشد، از طرف كسي سفارش شده باشد، پول داشته باشد يا ...
يادتان باشد، به قول بيزينس‌من‌ها، در معادله نهايي، فردي كه مأموريت دارد، بر فردي كه پول دارد غلبه خواهد كرد.

✍️✍️✍️
من هم مي‌‌گويم در نهايت، فردي كه مأموريت دارد، بر فردي كه غيرروزنامه‌نگار است و از طرف كسي يا سازماني توصيه شده يا پول داشته يا رابطه داشته يا آقازاده بوده يا هر چيزي ديگري، برتري خواهد داشت.
پس زياد خودتان را جلوي اين غيرروزنامه‌نگارها ذليل نكنيد.

@Journalism_Simple

فرصتي دست داد و با يكي از بزرگواران دكترا خوانده در علامه گپي مي‌زديم؛ به رسم رفاقت ديرينه.
ديدم چقدر وضع آموزش روزنامه‌نويسي خراب است.
ديگر گفتن ندارد.

@Journalism_Simple

چگونه با يك مصاحبه 15 دقيقه، يك صفحه يك روزنامه را ببنديم؟

👇👇👇👇👇

چگونه با يك ربع مصاحبه، يك صفحه روزنامه، با ظرفيت سه هزار كلمه را پر كنيم؟
باور كنيد شوخي نكردم؛ كاملاً جدي است.
گفتم شايد تجربه‌ام به درد شما هم بخورد.
چون براي من پيش آمده كه بارها اين كار را كرده‌ام.
✍️✍️✍️

راه‌حل‌هايي كه خود من دارم و شايد كمي هم ناجوانمردانه باشد، چنين است، اميدوارم كه بهره ببريد:
1. روي ادبيات سئوال‌هايي كه مي‌پرسيد حسابي حساب باز كنيد. شما مي‌توانيد سئوال‌هاي خودتان را كامل‌تر و با مثال همراه كنيد تا كلمات بيشتري را شامل بشود.
2. مصاحبه شونده شما به احتمال قريب به يقين، يادش نمانده كه چه جزئياتي گفته. اما كلياتي را كه گفته يادش هست؛ البته اگر سرش شلوغ نباشد. پس اگر يك جمله ساده گفته و شما آن را بسط بدهيد، طوري كه جمله اوليه نقض نشود، واقعاً به جايي بر نمي‌خورد و تازه قدردان شما هم خواهد بود.
3. سعي كنيد دو تا ستون هم براي مصاحبه خودتان دست و پا كنيد. يكي از ستون‌ها مي‌تواند از دل مصاحبه باشد، همان‌طور كه عرض كردم ان را پر و بال بدهيد. دومي هم از بيوگرافي مصاحبه‌شونده و با قلم بازنويسي شده خودتان. يا هر موضوع مرتبط با مصاحبه و مصاحبه شونده.
4. الزامي نيست كه صفحه شما كاملاً با مصاحبه بسته شود. يك ستون سراسري با پانصد، ششصد كلمه به يك موضوع مرتبط با موضوع كلي، ولي غيرمرتبط با مصاحبه و مصاحبه شونده را داشته باشيد.
5. خدايا ما را ببخش؛ تا مي‌توانيد مقدمه را پر و پيمان بنويسيد. من حتي سابقه داشته چهارصد كلمه هم مقدمه نوشته‌ام، در حالي كه مرسوم و معمول نيست. اما وقتي كه چاره‌اي نداشته باشيد، چاره‌اي هم نيست ديگر.
6. دست‌آخر اين‌كه همه اين موارد براي وقتي است كه شما مصاحبه‌‌اي مابين ده تا پانزده دقيقه داشته باشيد. يعني واقعاً دست‌تان به جايي بند نباشد. اين چيزهايي كه گفتم، نقش خاك را دارد در نبود آب؛ براي تيمم به جاي وضو.
✌️✌️✌️


كانال روزنامه‌نگاري به زبان آدميزاد
@Journalism_Simple

10 فرمان مافيا؛ و شايد هم 10 فرمان روزنامه‌نگاري

سال‌ها پيش پليس ايتاليا، سندي دال بر ده فرمان مافيا را از خانه رئيس اين باند معروف كشف كرد. در نوع خودش نكته‌هاي جالبي داشت. اين نكته‌ها چنين بودند:

1️⃣هیچ‌کس نمی‌تواند خود را مستقیماً به ما یا دوستان ما معرفی کند، این کار را همیشه باید شخص ثالث انجام دهد (کسی که هر دو طرف را بشناسد).
2️⃣به زنِ دوستتان نگاه (طمع) نکنید.
3️⃣با پلیس دیده نشوید.
4️⃣زیاد به بارها و کلوپ‌ها نروید.
5️⃣همواره در دسترس بودن یک وظیفه‌ است، حتی اگر همسرتان در حال وضع حمل است.
6️⃣به قرارهای ملاقات احترام بگذارید.
7️⃣با همسرتان همواره با احترام برخورد کنید.
8️⃣وقتی از سوی مافیا سؤالی پرسیده می‌شود، حتماً حقیقت را بگویید.
9️⃣ثروت اگر متعلق به خانواده دیگری است به آن چشم ندوزید.
🔟این افراد نمی‌توانند عضو کوزا نوسترا شوند: کلیه کسانی که خویشاوندی نزدیک در تشکیلات پلیس دارند، کلیه کسانی که خویشاوندی خائن در خانواده دارند، کلیه کسانی که بدرفتاری می‌کنند و به ارزش‌های اخلاقی پای‌بند نیستند.

⬇️⬇️⬇️
يك‌بار و تفريحي، همين‌طور با خودم داشتم فكر مي‌كردم
ديدم چقدر مي‌توان اين قواعد را، براي روزنامه‌نگاري هم تدوين كرد
البته بيشتر، نظرم روي همان نكته اول بود؛ چرا كه از زاويه خيلي گزيده شده بودم. يعني افراد زيادي خودشان را پرزنت كرده بودند براي كار و كلي تعريف و تمجيد و انرژي و انگيزه،‌ ولي غالباً مشخص مي‌شد كه اين‌كاره نيستند و فقط حرف‌اند.
خلاصه اين‌كه در نتيجه تفكرات خودم
به اين چند قانون رسيدم، شايد بدك نباشد.

1️⃣هیچ‌کس نمی‌تواند خود را مستقیماً به ما یا دوستان ما (به رسانه ما) معرفی کند، این کار را همیشه باید شخص ثالث انجام دهد (کسی که هر دو طرف را بشناسد)
2️⃣به سوژه‌ها و حوزه كاري همكارتان طمع نکنید.
3️⃣با پلیس (مقامات دولتي و رسمي، نهادها و سازمان‌هاي رسمي، آقازاده‌ها، مايه‌دارها، شركت‌هاي بزرگ و افراد ذينفع در جامعه و ...) دیده نشوید.
4️⃣زیاد به بارها و کلوپ‌ها نروید (سلامت اخلاقي شما، مي‌تواند حرفه‌اي‌گري شما را تحت تأثير قرار دهد).
5️⃣همواره در دسترس بودن یک وظیفه‌ است، حتی اگر همسرتان در حال وضع حمل باشد (روزنامه‌نگاراني كه كارمندي به قضيه نگاه مي‌كنند، روزنامه‌نگار نيستند؛ كارمند تولد محتوايند).
6️⃣به قرارهای ملاقات احترام بگذارید (كه همان موعد تحويل گزارش‌ها و گفتگو با سوژه‌ها و ... مي‌تواند باشد).
7️⃣با همسرتان همواره با احترام برخورد کنید (حرفه‌اي‌گري و جديت شما، نبايد روي زندگي خانوادگي شما اثر بگذارد؛ وقتي ذهن شما در خانواده درگيري بدي داشته باشد، در كارتان هم گند خواهيد زد؛ بايد از ناحيه خانواده آسوده‌‌خاطر باشيد).
8️⃣وقتی از سوی مافیا سؤالی پرسیده می‌شود، حتماً حقیقت را بگویید (عدم رياكاري با رسانه).
9️⃣ثروت اگر متعلق به خانواده دیگری است به آن چشم ندوزید (مي‌شود همان سوژه‌ها و حوزه‌هاي كاري و ارتباطات و خبرنگاران رسانه‌هاي ديگر).
🔟این افراد نمی‌توانند عضو کوزا نوسترا شوند: کلیه کسانی که خویشاوندی نزدیک در تشکیلات پلیس دارند، کلیه کسانی که خویشاوندی خائن در خانواده دارند، کلیه کسانی که بدرفتاری می‌کنند و به ارزش‌های اخلاقی پای‌بند نیستند (يعني به قدرت رسمي نبايد زياد نزديك باشيم، نبايد نسبت به حرفه خودمان و به نفع قدرت رسمي خيانت كرده باشيم و بدرفتاري هم كه نداشته باشيم).


✅✅✅✅✅
پ.ن:
البته اين حرف‌هايي كه مي‌زنم قطعاً چند پيش‌شرط دارد
اول اين‌كه رسانه‌اي مستقل و حرفه‌اي داشته باشيد
دوم اين‌‌كه سردبيران و متوليان رسانه شما، نتيجه انتخاب از يك فرآيند رقابتي سالم و مبتني بر كارآمدي از دل تحريريه باشند
سوم اين‌كه بخواهيد واقعاً تيمي درست و حسابي بسازيد و روزنامه‌نگاري، عشق اول و آخرتان باشد

غير از اين‌ها اگر باشد، تكليف كه روشن است.


كانال روزنامه‌نگاري به زبان آدميزاد
@Journalism_Simple

#روزنامه‌نگاري_تخصصي؛ تنها راه باقيمانده


✍️✍️✍️
مطالعه كتاب روزنامه‌نگاري تخصصي مرحوم حسين قندي بر هر روزنامه‌نگاري يك فريضه است؛ امري مثل نفس كشيدن.
نكته‌هاي كليدي جالبي دارد.
به واقع تنها مزيت نسبي باقيمانده و تنها راه گريز براي روزنامه‌نگاران امروز ما
روزنامه‌نگاري تخصصي است


✍️✍️✍️
مرحوم قندي در بخش‌هايي از اين كتاب، اشاره مي‌كند كه:
• يك روزنامه‌نگار تخصصي، همه رويدادها و فرآيندهاي حوزه خودش را دنبال كرده و ثبت مي‌كند.
• او به واسطه وسعت اطلاعات و تجربه‌ها، به جايي رسيده كه چند كتاب در حوزه خودش تأليف كرده.
• او شخصيت‌هاي اثرگذار حوزه خودش را مي‌شناسد.
• كتاب‌هاي اثرگذار حوزه خودش را از قديمي‌ترين تا جديدترين، جمع‌آوري و مطالعه كرده.
• كليه نشريات و رسانه‌هاي تخصصي حوزه خودش را دنبال مي‌كند.
• آرشيو كاملي از رويدادها دارد.
• و ...

✳️✳️✳️
شايد نكته جالبي نباشد، اما اين نكته را هم از گوبلز، وزير تبليغات هيتلر به ياد دارم. او يك دستورالعمل براي كساني كه مي‌خواستند به نفع نازي‌ها كار تبليغاتي و رسانه‌اي بكنند داشت.
يكي از اين ايده‌ها خيلي جالب بود:
يك فعال تبليغاتي و رسانه‌اي، نبايد به نسخه‌ها و متن‌ها و رفرنس‌هاي دست دوم دسترسي داشته باشد؛ بلكه بايد مستقيم برود و منابع دست اول را خودش مطالعه كند، نه اين‌كه معرفي و نقد آن‌ها توسط ديگران را مطالعه كند.

بله، به روزگار سختي رسيده‌ايم كه رسانه‌‌هاي مكتوب ديگر حرفي براي گفتن ندارد. تنها راه گريز، روزنامه‌نگاري تخصصي است. آن‌هم در حد بالاي خودش. در حدي كه
✍️✍️✍️✍️
روزنامه‌نگاران متخصص، چند كتاب نوشته باشژند و همه تاريخ حوزه خودشان را بلعيده باشند و رويدادها و فرآيندها را به خوبي بشناسند. نه اين‌كه صرفاً چون ده، پانزده سال در يك حوزه كار مي‌كنند حالا اسم‌شان را بگذارند روزنامه‌نگار متخصص. در حدي كه به قول يكي از پژوهشگران كسب و كار خارجي، محتوا و نوشته شما هفت، هشت ده برابر بهتر و پربارتر از نوشته‌ها و توليدات ديگران باشد.
...


@Journalism_Simple✍️✍️✍️✍️✍️

به نظر شما کدامیک از چهر‌ه‌های زیر حایز دریافت عنوان #روزنامه_نگار_سال هستند. لطفا به گزینه‌ای که مد نظر دارید رای بدهید و دوستان خود را نیز باخبر کنید در این نظر سنجی شرکت کنند. این نظر سنجی تا ۱۵ فروردین‌ماه برقرار است.
public poll

۵- یاشار سلطانی – 529
👍👍👍👍👍👍👍 24%

۸- جواد دلیری – 486
👍👍👍👍👍👍 22%

۱- حامد هادیان – 484
👍👍👍👍👍👍 22%

۳- الناز محمدی – 227
👍👍👍 10%

۴- محمد قوچانی – 104
👍 5%

۶- ژیلا بنی‌یعقوب – 103
👍 5%

۹- فاطمه علی اصغر – 75
👍 3%

۷- مسعود فروغی – 69
👍 3%

۱۰- عباس عبدی – 55
👍 3%

۲- متین غفاریان – 44
👍 2%

👥 2176 people voted so far.

انتخاب شخصی من حامد هادیان است
در ضمن جواد دلیری استعفا داده
هر کسی دوست داشتید رأی بهید

چند نكته درباره انتخاب #روزنامه‌نگار_سال

✍️✍️✍️
توسط #كانال_باشگاه_روزنامه‌نگاران
يك. يكي، دو تن از دوستان هيئت داوران، عزيزان دل ما هستند و باسابقه و كاردرست. اما باقي رفقا سابقه بيشتري نسبت به ديگر روزنامه‌نگاران ندارند. چه بسا كه درباره سطح كيفي آن‌ها و قدرت انتخاب‌شان بحث باشد. راه‌حل اين بود كه در هيئت داوران، از بزرگاني چون دكتر نمكدوست و صديقي و ... هم استفاده مي‌كرديد. اين‌جوري دست‌كم فاصله ذكر شده پر مي‌شد و احترام بيشتري براي انتخاب دوستان قائل مي‌شديم. ضمن اين‌كه بار فني بودن بر بارهاي ديگر مي‌چربيد.

✍️✍️✍️
دو. نام‌هاي بزرگي چون #محمد_قوچاني، بدون هيچ كار خاصي در سال گذشته در اين ليست گنجانده شده بودند. البته تعلق خاطر دوستان قابل درك است،‌ اما در اين جور موارد بهتر است رفاقت‌ها كنار گذاشته شود.

✍️✍️✍️
سه. روزنامه‌نگاري،‌ برابر با افشاگري نيست؛ هرچند افشاگري بخش مهمي از روزنامه‌نگاري است. متأسفانه اين اصل به خوبي رعايت نشده. ياشار سلطاني، صرفاً در حال افشاگري است؛ ظاهراً بدون هيچ رسانه‌اي. آن‌هم افشاگري‌هاي يك‌طرفه به نفع يك گرايش؛ كه به شدت شائبه‌ ايجاد مي‌كند. اين‌كه شما وصل باشيد به جايي و اطلاعات بگيريد براي كوبيدن طرف مقابل، نامش روزنامه‌نگاري نيست؛ مي‌تواند نامش پرونده‌سازي باشد، كاري كه شايد گاهاً در رسانه‌هايي چون كيهان و فارس مي‌بينيم. روزنامه‌نگار با تلاش خود بايد اطلاعات كسب كند؛ نه با وصل بودن خود. رويكردهاي ديگر روزنامه‌نگاري را بايد آموزش، سرگرم‌سازي، انتقال فرهنگ و ... بدانيم. چرا اين رويكردها در انتخاب دوستان ديده نشده است؟

✍️✍️✍️
چهار. مطبوعات، در تعريف درست و حرفه‌اي خود، شامل سايت‌ها و فضاي مجازي و البته شبكه‌هاي راديو و تلويزيون هم مي‌شوند. شما در ليست اوليه، خبري از حضور سردبيران موفق سايت‌هاي خبري ديديد؟‌ به شدت كم بود اين حضور. عملاً چنين اتفاقي، باعث يك خودتحويل‌گيري مطبوعاتي و مكتوب شود.

✍️✍️✍️
پنج. بهترين ايده اين بود كه هيئت داوران، به واسطه وسعت اطلاعات و تجربه و احاطه بر اين حوزه، نام‌هايي را انتخاب مي‌كردند. متأسفانه بخشي از همكاران خود اين عزيزان از اين رقابت بي‌اطلاع بودند. نام‌هاي بيرون مانده از اين ليست، عملاً باعث مي‌شوند تا گزينه‌هاي نهايي ضمن احترام‌برانگيز بودن، چندان عام و درست و فراگير نباشند.


@Journalism_Simple

تفاوت میثاقی و فردوسی پور در مصاحبه (بخش 1)

✍🏼عيسي محمدي

این روزها در حوزه روزنامه‌نگاری، دو اتفاق افتاده که بهانه و سبب نگارش این مطلب است. اتفاق اول، بازتاب گفتگوی محمدحسين میثاقی گزارشگر و مجری ورزشی تلویزیون با مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال است.

دومین فایل هم، سئوال پرسیدن یک خبرنگار از یک کارگردان بوده است؛ آن‌جا که خبرنگار از مثلث عشقی صحبت می‌کند و وقتی کارگردان می‌پرسد دقیقاً کجا؟ خبرنگار پاسخی برای گفتن نداشته و می‌گوید نمي‌دانم.

این دو اتفاق، بهانه‌ای شد تا بار دیگر، درباره چند اصل مهم در ژانر مصاحبه و گفتگوهای رسانه‌ای صحبت کنیم؛ اصولی که به صورت نکته‌وار به آن‌ها اشاره می‌کنیم.

1. مهم‌ترین اصل در گفتگو و مصاحبه، اصل نیروی ذخیره است. این اصل را اولین بار دیل کارنگی در کتاب اصول سخنرانی خودش مطرح کرد؛ که بعدتر به همه جا سرایت کرد.

او اشاره می‌کند وقتی سخنران قرار است پنج دقیقه سخنرانی کند، اگر اطلاعات و دانشی که درباره موضوع سخنرانی دارد، صرفاً مناسب پنج دقیقه باشد، در این صورت نیروی ذخیره او صفر است. یعنی با کوچکترین اتفاقی، سخنرانی را خواهد باخت. در نتیجه اعتماد به نفس او به شدت پایین خواهد بود.

کارنگی اشاره می‌کند وقتی شما صفر تا صد یک موضوع را به طور کامل دانسته و رویه‌ها و ارزش‌های یک کار یا حوزه یا علم یا هر چیز دیگری را به خوبی بلد باشید، در این صورت نیرویی مقاومت‌پذیر در شما ایجاد می‌شود. همان نیرویی که متخصصان دارند. در این صورت مقاومت‌ناپذیر شده و کسی در برابر شما نمی‌تواند مقاومت کند.

در نمونه میثاقی و تاج، نیروی ذخیره میثاقی چقدر بود؟ قطعاً او با فوتبال و رویه‌های آن آشناست اما نه بیشتر از مهدی تاج ولی نیروی ذخیره عادل فردوسی‌پور، به قدری بالا بود که همین حالا هم، فردی مثل تاج به آن اشاره می‌کند و همه هم به آن معترف هستند.

فردوسی‌پور به قدری در کار خودش غرق بود که روایت خودش، حتی خواب‌هایش هم فوتبال بود و به روایت میثاقی ، حتی وقتی که برای تماشای یک فیلم سینمایی به دعوت یک کارگردان رفته بود، سریع از فرصت پیش آمده استفاده کرده و به راهرو رفته و فوتبالی را که در جریان بود، دنبال می‌کرد.

در کلیپ منتشر شده از خبرنگار محترمی که از کارگردان سئوال می‌پرسد، این نیروی ذخیره عملاً صفر است. یعنی به محض کوچکترین سئوال کارگردان، او اعتماد به نفس خودش را از دست داده و فرو می‌پاشد.

چندی پیش گفتگویی از پرویز پرستویی منتشر شد. او اشاره می‌کند که روزگاری در انتظار چاپ مجلاتی چون فیلم و دنیای تصویر و ... بود تا آن‌ها را بخرد. برای این‌که بازخورد نقش‌آفرینی و فعالیت سینمایی خودش را در آن‌ها ببیند و اصلاحات لازم را انجام بدهد. اما چرا؟

به دلیل نیروی ذخیره عظیمی که در این مجلات و منتقدان آن‌ها وجود داشت. این نیروی ذخیره، اعتماد به نفس و یک حس مقاومت‌پذیر در مقابل آن‌ها ایجاد می‌کرد. اما چنین نیرویی در یک مجله عمومی‌تر و یک سایت عمومی‌تر به شدت پایین است؛ به طوری که برای همان مصاحبه باید هفته‌ها و ماه‌ها دوندگی و پیگیری داشته باشند.

پس مهمترین بخش مصاحبه، نیروی ذخیره آن است. شاید بد نباشد جمله‌ای از فرزاد جمشیدی، مجری سابق تلویزیون مطرح کنیم که اصل کلام ما را به شدت بیان می‌کند.

او اشاره می‌کند برای یک دقیقه پلاتوخوانی و نوشتن آن، یک ساعت مطالعه می‌کرده و گاهی برای یک پلاتوی پنج دقیقه‌ای، سه، چهار تا کتاب را مرور می‌کرد.

دکتر اکبر عالمی، منتقد و مجری خوشنام تلویزیونی نیز چنین ایده‌ای را در گفتگوهایش مطرح کرده. این‌که چون در زمان اجراهای خود بر موضوعاتی که موضوع فیلم‌های مورد بررسی‌اش بوده احاطه نداشته، می‌رفته و کتاب‌های زیادی درباره موضوع آن‌ها فیلم‌ها می‌خوانده؛ طوری که دیگران فکر می‌کردند او متخصص آن حوزه هم بوده است. نیروی ذخیره، چنین چیزی است.


@NewJournalism روزنامه نگاری جدید

تفاوت میثاقی و فردوسی پور در مصاحبه (بخش 2)

✍🏼عيسي محمدي

2. مساله دوم، مسأله‌ای فنی است. گفتگو و مصاحبه رسانه‌ای، آیین خاص خودش را دارد. در گفتگو، شما باید نقشه مشخصی داشته و دست از آن برندارید و درک کنید که طرف مقابل شما ممکن است که با واکنش‌های خود، بخواهد شما و حواس‌تان را پرت کند.

در این صورت خونسردی و پافشاری،‌ دستور کار اول و آخر شما براي همیشه خواهد بود. ضمن این‌که نحوه سئوال و جواب و مدیریت آن‌ها نیز به شدت مهم است. پس طراحي نقشه و آشنايي با انواع مصاحبه‌‌هاي رسانه‌اي و نحوه چيدمان سئوال‌ها و پيش‌بيني اتفاقات لازم، جزو بايدهاي هميشگي اين كار است.

3. نكته سوم هم در نوع خودش خيلي مهم است. ضمن این‌که هر کسی شخصیت خاصی دارد و باید جریان مصاحبه را مطابق با خودشناسی حاصل از این شخصیت پیش ببرد.

شاید سبک چالشی فردوسی‌پور، تنها متناسب با شخصیت برون‌گرا و حقيقت‌جو و خاص خود او باشد. شاید این سبک برای فردی چون میثاقیان مناسب نباشد و او بهتر باشد که دنبال یک سبک خاص‌تر دیگر باشد. قرار نیست همگان گفتگوهایی شبیه به فردوسی‌پور و فرزاد حسنی و ... انجام بدهند. ما به مصاحبه‌های همدلانه و دوستانه و راحت‌تر دیگر هم نیاز داریم که می‌تواند متناسب با روحیات مجریان و روزنامه‌نگاران خودشان پیش ببرند.

4. نكته به شدت مهم بعدي هم، برندسازي شخصي مصاحبه‌گران است. يكي از انتقادات جدي كه به برنامه‌اي ‌چون دورهمي و حتي خندوانه مطرح است، آن است كه غالباً سطح مهمانان، پايين‌تر از مصاحبه‌گر است؛ طوري كه دعوت‌شوندگان از خداخواسته،‌ به اين مصاحبه‌ها مي‌شتابند.

در اين صورت برند مصاحبه‌گر به خوبي خرج و مديريت نشده و در حال سوخت شدن است. در برنامه‌‌هاي ميثاقيان، اين اتفاق به صورت برعكس مي‌افتد. او البته نيرويي به شدت مستعد و آينده‌دار مي‌تواند باشد اما نكته اين‌جاست كه هنوز به جايگاه مورد نظر خودش نرسيده است؛ جايگاهي كه در آن دست‌كم برابر و حتي برتر از مهمانان خاص خودش باشد.

چنين جايگاهي را مي‌شد براي فردي چون فردوسي‌پور قائل شد. فردوسي‌پور كسي بود كه در ويژه‌نامه نوروزي سال 1390 همشهري جوان، در رقابت با مهران مديري،‌ از سوي اين نشريه معتبر حوزه سرگرمي و جوانان(البته در آن دوره)، چهره دهه هشتاد شمسي اين مجله شده بود.

پس فردي چون ميثاقي ، بايد متوجه اين مسير و فرآيند طي شده و جايگاه اجتماعي و عوامل بيرون استوديو هم باشد. چنين است كه جايگاه امروز او، نمي‌تواند به وي اجازه يك گفتگوي متعادل و پاياپاي را با مصاحبه‌شونده بدهد.


در اين‌باره، بد نيست يك‌بار ديگر حرف معروف حسنين هيكل، معروفترين روزنامه‌نگار خاورميانه را يادآوري كنيم. او مي‌گفت يك روزنامه‌نگار بايد به سطحي از شهرت و اطلاعات و دانش و ... برسد، كه عملاً اين ديگران (البته بيشتر منظورش هم سياستمداران بود) باشند كه به او نيازمند باشند؛ نه او به ديگران.

بله، يك گفتگوي تلويزيوني اطلاعات‌محور و نسبتاً بهانه‌محور كه در ژانر روزنامه‌نگاري قرار مي‌گيرد، به همين سادگي تبديل به يك اتفاق مهم نمي‌شود. گاهي بايد اين مسير را آرام‌آرام و فرآيندي طي كرد تا به نتيجه و اعتبار و دستاورد لازم رسيد.


@NewJournalism روزنامه نگاری جدید

ضعف‌هاي بزرگ اجتماعي‌نويسي در رسانه های ايران

✍عیسی محمدی
روزنامه‌نگار

🔹روزي، روزگاري، سيامك رحماني، از روزنامه‌نگاران باسابقه ايراني، تعريف جالبي از سرويس اجتماعي همشهري جوان كرده بود. شايد اين نقل قول به سال 84 يا 85 برگردد. آن موقع نوشته بود كه سرويس اجتماعي اين مجله، چيزي شبيه ميليشياست. منظورش اين بود كه رفت و آمد به آن زياد است و مثل سرويس‌هاي ديگر، بنيان و بنيه ثابتي نداشت.

🔹متأسفانه اين حرف به طرز عجيبي درست است. سرويس‌هاي اجتماعي روزنامه‌ها و مجلات و خبرگزاري‌ها و سايت‌هاي خبري و ...، به طرز عجيبي پرتردد هستند. و باز هم به طرز عجيب‌تري، نيروهاي ثابتي در اين سرويس‌ها به چشم نمي‌خورند. ثابت، به معناي كار تخصصي. كار تخصصي هم، آن‌طور كه مرحوم حسين قندي مي‌نويسد، به اين معنا كه،
ـ كتاب يا كتاب‌هاي اثرگذاري در حوزه تخصصي خودش نگاشته باشد.
ـ در جريان آخرين كتاب‌ها و نگاته‌ها و تحقيقات حوزه خودش باشد.
ـ آخرين تحولات و نظرات مطرح شده توسط افراد اثرگذار حوزه خودش را بشناسد.
ـ جريان‌هاي مربوط به حوزه خودش را بشناسد.
ـ و ...

🔹اما مشكلات عمده سرويس‌هاي اجتماعي رسانه‌هاي ما از كجا ناشي مي‌شود؟ به عنوان كسي كه از ابتداي كار حرفه‌اي خود، غالباً در حوزه‌هاي اجتماعي درگير كار بوده است، مي‌توانم نكات زير را به عنوان مشكلات رايج اين بخش ليست كنم.

1. بزرگترين اشكال اين است كه سرويس‌هاي اجتماعي، نيروهاي ثابتي كه به واسطه كار دنباله‌دار در اين حوزه، تبديل به نيروهايي با تخصص بالا در حوزه‌هاي اجتماعي شوند، ندارند.
2. سرويس‌هاي اجتماعي بيش از حد جامعه‌شناس‌محور شده‌اند.

3. سرويس‌هاي اجتماعي كمترين توجه را به پايان‌نامه‌هاي دانشكده‌هاي اجتماعي و مرتبط و كتاب‌هاي نگاشته شده در اين حوزه و ... دارند. حتي به نشست‌هاي تخصصي حوزه‌هاي اجتماعي.

4. سرويس‌هاي اجتماعي غالباً به واسطه پربازخورد بودن، درگير سوژه‌هاي سياه مي‌شوند. البته سوژه‌هاي سياه، كه بيشتر در حوزه فقر و آسيب‌ اجتماعي و حاشيه‌نشيني و جرائم و ... مطرح مي‌شوند، بخشي از كار اجتماعي ما هستند. ولي همه كار ما نيستند. ضمن اين‌كه مزيت نسبي يك سرويس اجتماعي، صرفاً نمي‌تواند در اين حوزه‌ها تبيين شود. بحث بعدي هم اثرگذاري رواني تخريب‌گرانه اين سوژه‌ها هم بر روزنامه‌نگاران و هم شهروندان است. به همين دليل است كه سوژه‌هاي سياه، بايد در يك هماهنگي كامل با سوژه‌هاي ديگر تبيين و تعريف شوند.

5. سرويس‌هاي اجتماعي آمارخوان‌هاي خوبي نيستند. عددخوان‌هاي خوبي نيستند. شايد هم عددفهم‌هاي خوبي نيستند. به همين دليل نمي‌توانند يا كمتر مي‌توانند براي عددها، كه بخش قابل توجهي از مباحث اجتماعي هستند، جذابيت عمومي ايجاد كنند.

6. سرويس‌هاي اجتماعي با آخرين نظريات اجتماعي و فرهنگي و ... آشنا نيستند. به همين دليل است كه تعميم، به عنوان يك فرض ابتدايي در حوزه كار اجتماعي، به شدت در اين حوزه ديده مي‌شود.

7. سرويس‌هاي اجتماعي، نگاهي ضعيف و دگرگون شده به گزارش‌هاي ميداني دارند. مثلاً نظر ده نفر را درباره يك قضيه جويا مي‌شوند و يك گزارش شكل مي‌گيرد. در حالي كه اين گزارش، نه مي‌تواند درست باشد، نه قابل استناد، نه ماندگار. طبيعي‌تر آن است كه از روش‌هاي پژوهش اجتماعي استفاده شود و نتايج، به زبان ساده و جذاب مطرح شود.

8. سرويس‌هاي اجتماعي بيشتر واكنش‌گر به سوژه‌ها و وقايع و پديده‌هاي اجتماعي هستند؛ تا اين‌كه خود توليدگر سوژه و تبيين كننده پديده‌ها و وقايع جديد اجتماعي باشند. اين‌ كه بتوانيد توليدگر سوژه‌ها و تبيين كننده جديد پديده‌هاي خاص باشد، به نگرش و نگاه و تخصص شما باز مي‌گردد.

9. و در نهايت اين‌كه، سرويس‌هاي اجتماعي به واسطه عدم ثبات و رفت و آمدهاي زياد و خستگي گاه و بيگاه خود خبرنگاران و مسئولان اين بخش‌ها، صرفاً مصرف‌كننده اخبار و تحليل‌ها هستند. در حالي كه بايد به واسطه دانش و تجربه و تخصص انباشته شده به واسطه دوره كاري طولاني مدت، تبديل به مرجع خبري شوند؛ مرجعي كه مورد توجه سازمان‌ها و نهادهاي اجتماعي، جامعه‌شناسان و پژوهشگران اين حوزه باشند. نه اين‌كه مدام دنبال اين جامعه‌شناس و آن مسئول و ... باشند كه حالا چهار تا آمار درست بدهد يا ندهد.

حقيقت امر، سرويس‌هاي اجتماعي از نگاه من، دو حالت بيشتر ندارند:
ـ يا مي‌توانند مهمترين بخش يك رسانه شوند؛ چرا كه هر واقعه و خبر و اتفاق و رويدادي، يك پيوست و نگرش و تحليل جامعه‌شناسانه هم دارد.
ـ يا مي‌توانند صرفاً يك سرويس معمولي باشند؛ براي خالي نبودن عريضه.

متأسفانه جديتي كه در سرويس‌ها و حوزه‌هاي ديگر ديده مي‌شود، در اين سرويس‌ها كمتر ديده مي‌شود و همه مشكل، از همين عدم جديت است. و شايد، به همين دليل است كه اين حوزه‌ها در رسانه‌ها، نمي‌توانند اثربخش ظاهر شوند؛ جز در موارد انگشت‌شمار.


@NewJournalism روزنامه‌نگاری جدید

30 نکته برای یک سوژه‌یابی خوب

عيسي محمدي
روزنامه‌نگار

روزنامه‌نگاري، اين روزها رقباي زيادي دارد. به قول گرنت كاردون، براي ماندگار شدن، بايد نسبت به رقباي خودتان 10 برابر بهتر باشيد؛ حتي مقداري بهتر بودن هم كفايت نمي‌كند.

يك مدير رسانه يا روزنامه‌نگار نيز بايد اين اصل را رعايت كند، تا بتواند زنده بماند. یکی از جنبه‌هایی که رسانه‌نگاران می‌توانند در آن مزیت نسبی خود را به رخ بکشند، سوژه‌یابی است. بسیار دیده شده که یک سوژه کشف یا به خوبی پرداخت شده توسط رسانه، باعث شده تا این رسانه و خبرنگارانش، توسط رسانه‌های دیگر و مردم و سياستمداران و سلبريتي‌ها بازنشر شده و به شهرتی افزون‌تر برسند. اما چطور می‌توانیم در سوژه‌یابی بدرخشیم؟ این 30 نکته، ماحصل تجربه‌های شخصی و مطالعات کتاب‌های مرتبط آموزی است، شاید بتواند در این حوزه کمک‌تان کند:

1. پیگیری دنباله‌دار سوژه‌های رسانه‌های دیگر
2. پیگیری مجدد سوژه‌ها؛ پس از فروکش آستانه تحریک خبری این سوژه‌ها و فراموش شدن آن‌ها
3. شنونده بودن به جای صحبت کردن؛ در برخورد و رفتارهای اجتماعی
4. توجه دقیق به اطراف و تغییراتی که صورت گرفته
5. همیشه مسلح بودن به کلمه چرا؛ چرا این چنین شده و آن‌طور نشده؟
6. توجه به غرولندها و گلایه‌ها و شکایت‌های مردم؛ کاری که برندهای جهانی به خوبی استاد آن هستند
7. ثبت مداوم سوژه‌ها و نکات جالب در دفترچه یا گوشی همراه
8. توجه به رنج‌هایی که می‌بریم و می‌برند و این‌که آیا طبیعی یا غیرطبیعی است
9. مسلح بودن به کلمه چگونه؛ چگونه می‌توان این فرآیند را تسریع کرد یا از فلان واقعه جلوگیری کرد یا چگونه می‌شد...
10. مقایسه جامعه خود با جوامع استانداردتر
11. مقایسه شخصیت‌های حاضر و اثرگذار در جامعه با شخصیت‌های استانداردتر جهانی و تاریخی
12. مقایسه برندها و نهادها و سازمان‌های عمومی و غیرعمومی کشور و جامعه خود با برندها و نهادها و سازمان‌های استاندارد
13. پیگیری مداوم عملکرد نهادها و سازمان‌ها و برندهای معروف و عمومی و غیرعمومی و ... مثلاً روند تولید دوغ فلان برند چقدر بهداشتی است؟
14. حضور مداوم در شبکه‌های اجتماعی و اطلاع از سوژه‌های یکه دیگران می‌دهند
15. پیگیری شبکه‌های اجتماعی چهره‌ها و سلبریتی‌ها و اینفلوئنسرها
16. حضور میدانی در جاهایی که اتفاقات مختلف افتاده یا احتمال افتادنش می‌افتد؛ در این صورت سوژه‌هایی به دست می‌آید که مابه ازای رسانه‌ای ندارد و بدیع است
17. بازخوانی روزشمارها و مناسبت‌ها و ... و تولید محتوای جدید به این بهانه
18. پیدا کردن اطلاعات و سندهای دیده نشده یا کمتر دیده شده از وقایعی که خیلی عادی‌اند؛ مثلاً افشای یک سند کمتر دیده شده درباره واقعه کودتای 28 مرداد. در کل، هر اطلاع جدید از وقایع عادی یا قدیمی
19. سلام به روزنامه‌نگاری تخصصی؛ این کار باعث می‌شود تا به رویه‌ها و تغییرات آن‌ها و دیگر موارد حوزه خودتان بیشتر از افراد و رسانه‌نگاران عادی آگاه شوید
20. استفاده از دانش خلاقیت و نقشه‌های ذهنی؛ این امر باعث می‌شود تا به رویکردهای ترکیبی و بدیعی از سوژه‌های معمولی و نخ‌نما شده دست یابید
21. ایجاد کانال و مسیری برای این‌که دیگران از ساده‌ترین راه ممکن سوژه‌های خوب را به شما برسانند
22. قدم زدن بی‌هدف چند ساعته در بخش‌های مختلف شهر و حتی شهرهای دیگر؛ این امر بهترین روش برای دیدن چیزهایی است که کمتر دیده‌اید
23. ارتباط مستمر با منابع خبری محلی؛ مثل شورایارها و بزرگان و ریش‌سفیدها و ... .
24. مرور مداوم حوزه‌های خبری؛ طوری که شناخته شوید و به شما اعتماد کنند
25. توجه دقیق به کامنت‌هایی که پای مطالب و پست‌های مختلف گذاشته می‌شود
26. توجه به تفکر نشانه‌ای؛ هر چیزی نشانه و سرنخی از خودش به جا می‌گذارد. پس نشانه‌ها و سرنخ‌ها را دنبال کنید؛ به معناي چه چیزی می‌توانند باشند؟
27. توجه دقیق به پایان‌نامه‌ها و پژوهش‌های جدید صورت گرفته
28. شرکت در انجمن‌های تخصصی و نشست‌های تخصصی و گروه‌های مجازی تخصصی و رویدادهای مرتبط با حوزه کاری‌مان یا هر حوزه‌ای که علاقه‌مند به تولید سوژه در آن هستیم
29. به شدت در حوزه خودتان اهل مطالعه باشيد؛ به شدت. مطالعه شديد، باعث مي‌شود تا به جنبه‌هاي عميق‌تري از وقايع اتفاق افتاده در حوزه خودتان برسيد. نگاه كسي كه اصول جامعه‌شناسي را خوب مي‌شناسد به يك سوژه، كامل‌تر و قابل اعتناتر خواهد بود تا كسي كه صرفاً دنبال يك سوژه اجتماعي است.
30. و در پايان اين‌كه، وقتي با يك سوژه عالي در رسانه‌اي ديگر كه كار شده روبه‌رو شديد، بايد حرص بخوريد، خيلي حرص بخوريد: چرا من اين سوژه را كشف نكردم؟ به قول فرگوسن، هميشه بايد بازنده بدي باشيد، طاقت باخت نداشته باشيد... .


@NewJournalism روزنامه‌نگاری جدید

جديت در روزنامه‌نگاري؛ كالايي كه كمتر يافت مي‌شود

✍عیسی محمدی
روزنامه‌نگار

یکی از بهترین فرمول‌های روزنامه‌نگاری که تا به حال آموخته‌ام و توی دفترچه‌هایم ثبت کرده‌ام و البته ارتباطی هم به تکنیک‌های روزنامه‌نگاری ندارد، یک نگرش روزنامه‌نگارانه است. این را هم از سیدفرید قاسمی آموخته‌ام؛ که ده، پانزده سال پیش گمانم در مصاحبه با جام‌جم اشاره کرده بود. جایی که مصاحبه‌شونده از او می‌پرسد یک فرمول در دنیای روزنامه‌نگاری؟ و او هم پاسخ می‌دهد که: از میزان کسانی که در روزنامه‌نگاری جدی کار می‌کنند، کم می‌شود.

در واقع یک نمودار است. یعنی هرچقدر عدد جدیت در کار بالاتر می‌رود، به همان نسبت عدد فعالانی که با این جدیت کار می‌کنند، کم می‌شود. شايد نود درصد فعالان روزنامه‌نگاری، نزدیک به ده، بیست درصد در کارشان جدی باشند. همین‌طور این عدد جلوتر می‌رود. در نهایت کسانی که هشتاد یا نود درصد در کارشان جدی هستند، تعدادشان کمتر می‌شود، ده درصد یا کمتر. و حتی بالاتر از این، کسانی که نود یا نود و پنج درصد در کارشان جدی هستند، دیگر انگشت‌شمار می‌شوند.

بد نیست در این میانه، جمله‌ای از اندرو کارنگی، میلیاردر بزرگ چند دهه گذشته آمریکا و جهان را مرور کنیم. در جایی گفته بود که بیشتر آدم‌ها مقداری از وجودشان یا زندگی‌شان را برای کارشان می‌گذارند. اما عده‌ای دیگر نیمی از وجودشان را برای کار می‌گذارند و باید به آن‌ها احترام گذاشت. اما گروهی دیگر هستند که همه وجود و زندگی‌شان را برای کارشان می‌گذارند و دنیا باید به افتخار این‌ها، بایستد و کلاه از سر بردارد.

برگردیم به ماجرای اصلی. امروزه روزنامه‌نگاران و کارمندان رسانه زیادی را داریم که سرگرم تولید خبر و محتوای خبری و رسانه‌ای هستند؛ حالا در هر ژانر و قالبی که می‌خواهد باشد. واقعاً چند درصد این افراد، بالای نود درصد در کارشان جدیت دارند؟ اما وقتی که از جدیت صحبت می‌کنیم، یعنی چه؟ محسن چاوشی روزگاری در یکی از مصاحبه‌های خود، ماجرای خواندن آهنگ علی سنتوری را ذکر کرده بود. او می‌گفت که به قدری وضعیت مالی بدی داشت که حتی پول نداشت تا ازگل، محل اقامت داریوش مهرجویی برود. او حتی استودیویی هم نداشت، در نهایت یک پتو داخل دیوارهای یکی از اتاق‌هایش کشیده و یک پتو هم بیرون در و دیوار، تا حالت عایق ایجاد شود. حتی گاهی می‌رفت زیر پتویی که روی خودش و ادوات موسیقی‌اش کشیده بود، شروع به تمرین می‌کرد؛ هم برای این‌که صدا بیرون نرود و همسایه‌ها شاکی نشوند و هم برای این‌که کیفیت بهتری داشته باشد. جدیت، یعنی چنین چیزی. چقدر ما حاضریم با این وضعیت کار کنیم؟

بیشتر نقل قول‌ها و گفته‌هایی که از روزنامه‌نگاران شاغل می‌شنویم، حاکی از این است که اگر در بخشی دیگر، کاری بهتر پیدا کنند با موقعیت شغلی بهتر، حتماً خواهند رفت. حتی بخشی از بدنه روزنامه‌نگاری، اساساً به این‌جا آمده است تا راه را برای یک کار کارمندی و روابط عمومی و مشاوری و کار در جایی دیگر باز کند. در واقع برای آن‌ها، روزنامه‌نگاری یک غایت نیست؛ یک مسیر است. آن‌ها نمی‌خواهند روزنامه‌نگار بمانند و روزنامه‌نگار بمیرند؛ آن‌ها از پله‌ای به نام روزنامه‌نگاری می‌خواهند بالا بروند به سمت مقصد دلخواه‌شان.

یکی از دوستان، نقل قول جالبی از یکی از اعضای تیم محمد قوچانی نقل می‌کرد. البته این نقل قول برای ده، دوازده سال پیش بود. می‌گفت وقتی قوچانی از زندان آزاد شد، پیش ما آمد و گفت روزنامه بعدی را کی بزنیم؟ به او گفتیم شما همین امروز از زندان آمده‌ای، چند روزی صبر کن. قوچانی هم جواب داده بود که ما روزنامه‌نگاریم، اگر هم نگذارند کارمان را بکنیم، حتی اگر شده با یک روزنامه دیواری هم باید کارمان را پیش ببریم.

روزنامه‌نگار جدی از نظر من یعنی کسی که به روایت قوچانی، در این شغل از حیث مالی و فرهنگی و ذهنی به رضایت کامل برسد. نه این‌که هنوز بخشی از ذهنش پیش دنیای سینما و موسیقی و سلبریتی‌ها و سیاست و دولت و ... باشد. نه اين‌كه به قول برخي از هنرمندان، روزنامه‌نگاري آكنده از هنرمنداني شكست‌خورده و عقيم مانده باشد كه عقده‌هاي فروخورده‌اي دارند. او همه ذهن و روانش در این کار لبریز شده و به ارضای کامل حرفه‌ای و فرهنگی و ذهنی می‌رسد. دیگر نیاز به تجربه‌ای در حوزه‌ای دیگر نداشته و ندارد.

یک روزنامه‌نگار جدی، در یک روزنامه یا مجله یا شبکه تلویزیونی یا سایت کار می‌کند. اگر نشد، در یک سایت یا حساب شبکه مجازی اجتماعی. اگر نشد به صورت ناشناس کارش را پیش می‌برد. اگر باز هم نشد، به ارسال سوژه و مطالعه و تمرین ادامه می‌دهد تا فرصت مناسب برسد.

او یا روزنامه‌نگاری می‌کند، یا وقتی روزنامه‌نگاری نمی‌کند درباره‌اش حرف می‌زند. یا وقتی که هیچ کدام را انجام نمی‌دهد درباره‌اش فکر می‌کند.

واقعاً فکر می‌کنید چند درصد روزنامه‌نگارانی چنین جدی داریم؟‌


@NewJournalism روزنامه‌نگاری جدید