🔸او که خود را «سایهٔ هیچ» می‌داند؛ یعنی حضوری وابسته به غیب، موجودیتی برآمده از محال است. «هیچ» سایه نمی‌پذیرد، اما او خویشتن را همان محال می‌خواند تا نشان دهد که جایش در دفتر اشیا نیست. در این انکار، نوعی اثبات است: شاعر بودن یعنی بیرون‌بودن از شمارِ موجودات، یعنی تواناییِ هویت یافتن در عدم. خاقانی یکی از نخستین اعلامِ پوچی کنندگان شاعرانه در شعر پارسی‌ست:
«بودن» ِ او چیزی جز «نبودن» ِ شاعرانه نیست.

#عطار نیشابوری
بیان الارشاد، در بیان و شرف علم فرماید

رازِ ساده‌ایست؛ آنچه ما شکست می‌پنداریم،
شاید نگاه‌داشته در حفاظی پنهان است.
هر سقوطی، الزاماً فروپاشی نیست؛ و هر سلامت، حاصل تدبیر ما نیست.

#فاضل

#سعدی

#نظیری_نیشابوری

#سعدی

مارسل پروست
در جستجوی زمان از دست رفته
سدوم و عموره، ترجمه‌ی سحابی

💔

#صائب_تبریزی

#وحشی_بافقی

من آن مرغم که افکندم به دامِ صد بَلا خود را
به یک پروازِ بی‌هنگام کردم مبتلا خود را

نه دستی داشتم بَر سر، نه پایی داشتم در گِل
به دستِ خویش کردم اینچنین بی‌دست‌و‌پا خود را

چنان از طرحِ وضعِ ناپسندِ خود گریزانم
که‌گر دستم دهد از خویش هم سازم جدا خود را

گَر این وضع است می‌ترسم که با چندین وفاداری
شود لازم که پیشت وانمایم بی‌وفا خود را

چو از اظهارِ عشقم، خویش را بیگانه می‌داری
نمی‌بایست کرد اول به این حرف آشنا خود را

ببین وحشی که در خونابِ حسرت مانْد پا در گِل
کسی کو بگذراندی تشنه از آب بَقا خود را

دیوان #عطار نیشابوری، قصاید
به کوشش بدیع‌الزمان فروزانفر

#مولوی، مثنوی معنوی، دفتر دوم

🔸هرچه در جان بکاری، همان در جهان خویش درو می‌کنی.

مولوی، کینه را «جزئی از دوزخ» می‌خواند. چرا که کینه، نیرویی است برخلاف جان؛ آتشی است که نخستین قربانی‌اش، خودِ کینه‌ورز است. حقیقت آدمی نه در خون است و نه در گوشت، که در اندیشه‌ای است که می‌پرورد. این کلام یادآور حکمت شرق است:
«ذهن، بنیاد همه‌چیز است؛ آن‌چه می‌اندیشی، آن می‌شوی.» مولوی نیز همین را در زبانی آتشین می‌سراید:

اندیشه‌ات آن‌جا رود
وانگَه تو را آن‌جا کشد

پس هرکه در گودالِ کینه بماند، گورِ خویش را در جوار آتش یافته. و هرکه اندیشهٔ خویش را بپرورد، خویشتن را در گلستانی بی‌پایان می‌یابد.

محمد مهدی #خانمحمدی

غزل سپهر بایگان استاد #شهریار

#حسین_پناهی
نمی‌دانم‌ها، سومّی، چشم چپ سگ ۷

“Satan, The Divine Comedy”
By Alberto Zardo (1912-1988)