- Het gele huis
Vincent van Gogh

و راهی برای فرار وجود ندارد.

La Columna Rota,
Frida Kahlo

چقدر تصور آینده لذت بخشه؛
آینده‌ای که فقط توی ذهنت پدیدار شده و هیچ سنخیتی با واقعیت نداره.
مایوس کننده‌ست.

چهل ساله بود؛ نیمی از حیاتش گذشته بود.
در به در به دنبال کسی می‌گشت که تکیه‌گاهش باشد، یا شاید خود به او تکیه کند.
از همه چیز واهمه داشت.
حسرت، چیزی بود که هر ثانیه بجای نفس می‌کشید.
عشق برایش تابو بود.
حتی از چهره‌ی خودش در آینه هم فراری بود.
کاش این‌قدر طرد نمی‌شد.

روزی که من بعد از نوشتن افکار درونم اینجا از قضاوت شما بترسم، دیگه نوشته‌ی بیوی اینجا هیچ معنایی نداره.

او گفت، «یک جای دنیا پلی شکسته، و نمی‌گذارد هیچکس به مقصد دلخواهش برسد.»

The Victory of Faith,
Saint George Hare

«پیروزی ایمان»
این اثر در زمان خلق شدن به عنوان دو خواهر شهید مسیحی خفته معرفی شده.
دست زن اتیوپیایی روی ران پای زن قفقازی نشان دهنده آن احساسیست که بین این دو زن بوده.
نقاش به خوبی توانسته احساس میان این دو زن را نمایان کنه و به اثر روح ببخشه.

اگر چهل دقیقه از آخر زندگیم مونده بود، نزدیک‌ترین انسان به خودم رو یک دل سیر در آغوش می‌گرفتم.
به نوای غم‌زده‌ی ویولن گوش می‌سپردم، ویولن همیشه بهم حس لحظات آخر زندگیو می‌ده، اون تنش و آرامش همزمانی رو حس می‌کنم.
شاید می‌خوام با بدنی برهنه بین بازوهای کسی که عمیقا دوستش دارم منتظر فرا رسیدن مرگم بشم.
ترکیب شهوت و اندوه در لحظات آخر و سپس، خاموشی ابدی.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
یه جمله ای هست برای نیروی دریایی فرانسه
قبل از اینکه برای آخرین بار ایستگاه تلگرافشونو تعطیل کنن
اینو تلگراف کردن:
Calling all. This is our last cry before our eternal silence.

چندروزی بود با خودم درگیر بودم که چرا این‌قدر به این صفحه‌ی سیاه دستم وابسته شدم.
امروز بعد از هم‌صحبتی با انسان‌هایی که تحملشون طاقت فرساست، متوجه شدم که من یک دنیای نو با افرادی که دوستشون دارم توی همین صفحه‌ی سیاه ساختم.
راستش امشب فهمیدم ممکنه دنیای اینجارو بیشتر دوست داشته باشم، ولی در نهایت باید برای ساختن دنیای واقعی هم تلاش کنم.
انسانهای نازنین در واقعیت شیرین‌تر هستن و زندگی رو از خاکستری بودن نجات میدن.

ولی هیچ چیز بیرون از اینجا شبیه اینجا نیست.

It’ll pass.

این جمله کوتاه منو خیلی توی خودم فرو برد.
تمام خاطرات منو به یادم آورد،
تمام زجرهایی که کشیدم،
تمام وقت هایی که با خودم گفتم،
«آیا واقعا تموم می‌شه؟»
گذشت.
درسته که همه اونها به فراموشی سپرده شد، اما اون فراموشی مطلق نیست، کوتاه مدته.
جای خالیش توی قلبت همیشه باقی می‌مونه.
انگار که تکه‌ای از پازل دلتو گم کردی و اون تکه هیچوقت قرار نیست پیدا شه!
تنها چیزی که می‌گذره زمانه.
پشیمونی‌ها و خاطرات میخکوب شدن.
بعضی احساسات و وقایع هم هیچوقت کاملا فراموش نمی‌شن، فقط دیر به دیر نمایان می‌شن و زود محو می‌شن.
مثل اولین باری که واقعا دوست داشته شدی.
مثل اولین بوسه.
مثل اولین باری که دلت پر از پروانه شد.
مثل همون موقع که تمامی اون پروانه هارو بالا آوردی.
مثل اولین باری که درک شدی.
همه‌ی این اتفاقات حتی اگر اتفاق افتادنشون یک اشتباه هم بوده باشه،
بازم گوشه‌ای از خاطرات این زندگی پرمشقتت رو می‌گیرن.
تو فقط احساس دلتنگی می‌کنی، و به یاد میاری که ممکنه دیگه هیچوقت اون حس رو رو تجربه نکنی.
احساس پوچی میکنی،
و احساس تنهایی،
و ناامیدی،
و درموندگی،
و خستگی،
و…

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
این جمله که میگن میگذره تا یه جایی بهم حس امید و خوب میداد ولی از یه جایی نه
انگار بهم میگه آره میگذره و تو هم باهاش میگذری
تو هم تموم میشی
تو دیگه ذوق قبل رو نداری
تو دیگه انرژی قبل رو نداری
و تو دیگه مثل دفعه اول عاشق نمیشی
بوسه ات به گرمی دفعه اول نیست

اون چیزا گذشته ولی تو موندی و یه عالمه چیز که باید هندلشون کنی یه عالمه گره
که احتمال اینکه نتونی همه اون گره ها رو باز کنی کم نیست

اینم میگذره برام دیگه مثل قبل حس خوب نداره حتی اغراق هم نکردم اگه بگم حس بدی بهم میده

افکارش گردابی آشوبناک از ترس و تاسف بود.

جمعه‌ها همیشه ″فرهاد مهراد Written by″ هستند.

امشب یاد خاله‌ی مامانم افتادم.
نامش «بتول» بود.
شاید از مادربزرگ خودم بیش‌تر دوستش داشتم.
دلتنگ اون گرمای آغوشش و بوی شیرینی که می‌داد شدم.
می‌شد تا ساعت‌ها توی بغلش بخوابی و نوازشت کنه.
هنوز باورم نمیشه که دیگه بینمون نیست.
گاهی حس می‌کنم بینمون حضور داره، مخصوصا لبخندش.