من هنوز ایستاده‌ام.
هنوز جایی ایستاده‌ام که دیگران در گذشته‌ی نزدیکی ترکش کرده‌اند.
هنوز جایی ایستاده‌ام که از منظره‌اش بیزارم؛ منظره‌ای که همیشه‌ی خدا رنگ خاکستری به رخسارش گرفته.
از ایستادن خسته‌ و منتظر شروعم؛ شروعی که پایانش در دیدگانم مبهم نیست.
پاهایم نای ایستادن ندارند و راه را گم‌کرده‌ام.
می‌دانم که راه در همین نزدیکی‌ست، اما نمی‌دانم که همسفرم کجا کز کرده و مرا در این برزخ چطور برانداز می‌کند.

شاید نوشتن التیام می‌ده.

The things I touch are made of stone
Falling through this night alone.

Love, don’t go away…

In the Mood for Love
Dir. Wong Kar-Wai

من محکوم به رها کردنم؛ چون مردی که کبوترش را از قفسی پر می‌دهد و چون زنی که دولاب دلش را برای فرار از دلتنگی می‌گشاید.

Here I am, alone again.

Your distance was killing me.

وانتهت مرحلة الجمر
وها أنا أعود إلى نافذتي العتيقة
أتكوم داخل جسدي العتيق
أرقب الخريف يزحف إلى الحديقة
وفي دمي صهيل أحصنة لا تتعب
تحمل إلى باستمرار
أفراح الربيع المقبل وفارسه ..

«مرحله‌ی اخگر به پایان رسید،
و هان اینک من به پنجره‌ی کهنم باز می‌گردم
و درون جسم کهنم خود را جمع می‌کنم
و مراقب پاییز می‌شوم که به سوی باغچه می‌خزد
در حالی که در خون من، شیهه‌ی اسبانی‌ست نستوه
که بر زین‌های خود،
شادی‌های بهار آینده و سوارانش را
حمل می‌کنند…»

از «روزگاران میان اخگر و خاکستر»
غاده‌ السمان

Gentle flow,
Scent of growth that opens me.

I choose now
I refuse now

مخیله‌ام درگیر همان هاله‌ی کثافتی‌ست که دیوارهای شهر را کدر کرده.
روانم آسمان خاکستری‌ست؛ بی‌رنگ، بی‌حیات.
خستگی کهنه‌ای از بیداری درونم خوابیده، اما من نمی‌خوابم، از خواب عمیق می‌ترسم.