آزادی یه نفس تو ریه‌ی زمونه‌ست
زبونم آینه‌ی کینه‌ی درونم
می‌شکافه تو آسمون سینه‌ی کبوتر
آزادی رو درخت حیاط میوه‌ی ممنوعه‌ست

به خودم قول می‌دم که با طلوع آفتاب روزی که از زیر یوغ ستم رها شدیم، سرود «ای ایران» با صدای استاد بنان رو اینجا بذارم.

جاوید ایران

مام میهن مارا فرا می‌خواند.

«سوم می ۱۸۰۸»
اثری از فرانسیسکو گویا

«هیجدهم دی ۱۴۰۴»

«قیام» اثری از اونوره دومیه

If we make it,
we can all sit back and laugh
but I fear tomorrow I'll be crying…

توی این شب‌های تاریک تنها چیزی که التیام می‌داد نوشتن بود

و من نوشتم

اشک ریختم و نوشتم

از هم پاشیدم و نوشتم

و هر واژه تکه‌های تنم رو به هم می‌دوخت

در روز‌های واپسین دی‌
از میان خاموشی می‌نویسم
دیگر زمستانی دراز به انتظار ننشسته
این را ریح بهاری به هنگام وزیدن سرود
بر شانه‌ام نشست
در گوشم زمزمه کرد که دگرگونی با تو آشناست
انقلاب با خاک خو می‌گیرد
دیگر سردم نیست
ظلمت این روزها رفتنی‌ست…

نوشته‌ی بیست‌و‌چهارم دی سال چهار

رها

یکی از کلمات موردعلاقه‌ام

همیشه وقتی چنلش رو چک می‌کردم، با خودم می‌گفتم مگه می‌شه کسی انقدر دیوانه‌وار عاشق زندگی کردن باشه

انگار که هرچیز رو وقتی رها توصیف می‌کرد از نظرم جالب میومد