این خاک و این مردم پاره‌ای از تن منن.

انگار داره قد می‌کشه تو قلبمون کینه
این تازه رقص ماست ببین جنگمون چیه
عمق حماقت بشر رو می‌بینم توی جمعیت
بعد تکبیر وقتی خامنه‌ای دست تکون می‌ده
قتلای ناموسی، زن‌کشی قانونِ آبادی
تیغ غیرت می‌بره سر یه عاشق رو
کثافت اسلام رو می‌شوره بارونِ آزادی
شعله بالا می‌ره می‌گیره یقه‌ی خالق رو

آزادی یه نفس تو ریه‌ی زمونه‌ست
زبونم آینه‌ی کینه‌ی درونم
می‌شکافه تو آسمون سینه‌ی کبوتر
آزادی رو درخت حیاط میوه‌ی ممنوعه‌ست

به خودم قول می‌دم که با طلوع آفتاب روزی که از زیر یوغ ستم رها شدیم، سرود «ای ایران» با صدای استاد بنان رو اینجا بذارم.

جاوید ایران

مام میهن مارا فرا می‌خواند.

«سوم می ۱۸۰۸»
اثری از فرانسیسکو گویا

«هیجدهم دی ۱۴۰۴»

«قیام» اثری از اونوره دومیه

If we make it,
we can all sit back and laugh
but I fear tomorrow I'll be crying…

توی این شب‌های تاریک تنها چیزی که التیام می‌داد نوشتن بود

و من نوشتم

اشک ریختم و نوشتم

از هم پاشیدم و نوشتم

و هر واژه تکه‌های تنم رو به هم می‌دوخت

در روز‌های واپسین دی‌
از میان خاموشی می‌نویسم
دیگر زمستانی دراز به انتظار ننشسته
این را ریح بهاری به هنگام وزیدن سرود
بر شانه‌ام نشست
در گوشم زمزمه کرد که دگرگونی با تو آشناست
انقلاب با خاک خو می‌گیرد
دیگر سردم نیست
ظلمت این روزها رفتنی‌ست…

نوشته‌ی بیست‌و‌چهارم دی سال چهار

رها