همراه با حنجره‌ای جر خورده*

به اندازه‌ی یه رودخونه با این اشک ریختم.

مرگ بر اصلاحات

گروهی از زنان افغانستان با برقع، بند ناشناخته‌ی ایندی‌راکی تشکیل دادند و قطعه‌ای اعتراضی به نام «برقع آبی» را در سال ۲۰۰۳ اجرا کردند.

چپ‌های محورمقاومتی که روزانه با چفیه خودارضایی می‌کنن و با اموجی هندونه در فضای مجازی ژست “مقاومت” می‌گیرن تنها در راستای ایدئولوژی کثیفشون هرکاری که بتونن می‌کنن، حتی اگر شده چشمشون رو روی قتل‌عام، سلاخی، اعدام و تجاوز به هموطناشون می‌بندن اما به قول خودشون اصول اخلاقی و “پرنسیب‌”شون رو دور نمی‌ندازن.
جالب اینجاست که فقط بلدن برای درد دیگران فریادها بزنن و حنجره‌ها پاره کنن اما درد هموطن خودشون رو هرروز بیشتر و بیشتر تقلیل می‌دن و یا حتی به تمسخر می‌گیرن تا فقط در فرقه‌ا‌ی که به تازگی ساخته شده جایی برای خودشون باز کنن.
اما مهمترین چیز شرافته که مشتی خودفروخته امثال این‌ها به مقدار ناچیزی فروختنش و قرار نیست بعد از این هم به دستش بیارن.

از خون جوشیده‌ی تن
بر خاک مکتوب شد وطن

تقلیل «آزادی» به خوردن نان و داشتن سرپناه، ماهیتش را خوار می‌کند.

«توپ تانک مسلسل دیگر اثر ندارد، به مادرم بگویید دیگر پسر ندارد.»