«و روزها گذشتند،
و سال‌ها ما را از هم دور کردند،
و زمستان، حروف نامه را محو کرد.»

در تاریخ بنویسید ما چه کشیدیم، بنویسید که مردم ایران را در خیابان به رگبار می‌بستند، در هوای منفی ۶ درجه روی معترضان آب سرد می‌پاشیدند، با باتوم و قمه آنها را سلاخی می‌کردند، با گاز اشک آور آنها را کور می‌کردند، جسد‌های آنها را می‌دزدیدند و در سوله‌های دولتی روی هم انباشته می‌کردند، بسیاری از اجساد را با ماشین زباله شهرداری در مکان‌های نامعلوم دفن می‌کردند، بسیاری از اجساد را بدون اطلاع خانواده‌ در قبرهای دسته جمعی دفن می‌کردند، بنویسید که برای تحویل پیکر بی جان معترضان از خانواده‌ها بابت هر گلوله‌ای که به آنها شليک کرده بودند میلیون‌ها و حتی میلیاردها پول می‌گرفتند، بنویسید معترضان آزادی خواه را با نام بسیجی و شهید در راه حکومت جمهوری اسلامی قبر می‌کردند، خانواده‌هایشان را مجبور می‌کردند تا سند بسیجی بودن فرزندان معترضانشان را امضا کنند، بنویسید که به معترضان لقب تروریست می‌دادند، در کدامین تاریخ مردم را می‌کشتند و آنها را به نام دشمنان‌ جا می‌زدند؟، بنویسید که به جسد زنان معترض رحم نمی‌کردند، به آنها تجاوز می‌کردند، به اندام تناسلی آنها شلیک می‌کردند و در نهایت رحم آنها را بیرون می‌آوردند تا سند جنایات خود را قایم کنند، بنویسید به نوزادی که هنوز یک ساله نشده بود شلیک کردند، با سقط جنین مخالف بودند اما به زنان باردار شلیک می‌کردند، بگویید ملینای ۳ ساله را با شلیک گلوله کشتند و او را قربانی رژیم صهیونیستی خواندند، بنویسید آنیلای ۸ ساله را با شلیک گلوله کشتند و همکلاسی‌های ۸ ساله‌ی او را تهدید کردند تا نامی از او نبرند، بنویسید از خانواده‌ی کشته شدگان اعتراف اجباری می‌گرفتند، فرزندانشان را می‌کشتند و سپس آنها را وادار می‌کردند بیایند جلوی دوربین و بگویند "فرزند ما بسیجی بود"، آنها را مجبور می‌کردند فرزندانشان را جزوی از قاتلان فرزندانشان معرفی کنند، بنویسید به جوانانی که حتی معنای محاربه را نمی‌دانستند حکم محاربه می‌دادند، بنویسید برای پایین آوردن آمار کشته شدگان جسد آنها را انباشته می‌کردند تا بعدا اگر جنگ شد آنها را قربانیان حمله‌ی نظامی آمریکا و اسرائیل معرفی کنند، بنویسید معترضان بازداشت شده را گروهی و دور از چشم بقیه اعدام می‌کردند تا از جسد آنها برای پیاده کردن ایدئولوژی‌های کثیف خودشان استفاده کنند، بنویسید معترضانی را که برای درمان به بیمارستان می‌رفتند در بیمارستان با تیر خلاص به قتل می‌رساندند و جسد آنها را به خانواده‌هایشان تحویل می‌دادند، بنویسید دکترانی را که بابت درمان مردم قسم خورده‌اند بخاطر کمک به معترضان بازداشت می‌کردند و به آنها هم حکم اعدام می‌دادند، بنویسید معترضان مجروح شده را با همان وضع به زندان منتقل می‌کردند و به آنها اجازه‌ی مداوا شدن نمی‌دادند تا زجرکش شوند، بنویسید در زندان‌ها به معترضان تعرض می‌کردند و به بدنشان کلرید پتاسیم تزریق می‌کردند تا پس از آزاد شدن بمیرند، بنویسید از گرفتن مراسم ختم برای معترضان جلوگیری می‌کردند و حتی شمع‌های دانشجویان که به نشانه‌ی سوگواری روشن شده بودند خاموش می‌کردند و می‌دزدیدند، در کدامین تاریخ یک حکومت از ۴ تا شمع روشن شده وحشت کرده بود؟، بنویسید دیانا بهادر، معترض موتورسوار را کشتند و فردای روز بعد اعلام کردند موتورسواری برای زنان منعی ندارد، بنویسید به شوهر جاویدنام زهرا نجفی که گفته بود من را هم بکشید گفتند "تو را زنده می‌ذاریم تا هر روز بمیری"، از جنایات بی پایان جمهوری اسلامی بنویسید که جگر میلیون‌ها ایرانی را به مدت ۴۷ سال خون کرده است.

بیشتر از همیشه، عاشق این خاکم. بیشتر از همیشه ریشه‌ام رو در این خاک احساس می‌کنم. ریشه داشتن در این خاک.

«فرزند ایران و جان‌فدای میهن؛
مونا اسمی، سی‌وهشت‌ساله،
هجده دی، رشت عزیز.
پسرش گفته چرا اسم مادر منو نمی‌خونید..»

به اندازه‌ی یه رودخونه با این اشک ریختم.

گروهی از زنان افغانستان با برقع، بند ناشناخته‌ی ایندی‌راکی تشکیل دادند و قطعه‌ای اعتراضی به نام «برقع آبی» را در سال ۲۰۰۳ اجرا کردند.

چپ‌های محورمقاومتی که روزانه با چفیه خودارضایی می‌کنن و با اموجی هندونه در فضای مجازی ژست “مقاومت” می‌گیرن تنها در راستای ایدئولوژی کثیفشون هرکاری که بتونن می‌کنن، حتی اگر شده چشمشون رو روی قتل‌عام، سلاخی، اعدام و تجاوز به هموطناشون می‌بندن اما به قول خودشون اصول اخلاقی و “پرنسیب‌”شون رو دور نمی‌ندازن.
جالب اینجاست که فقط بلدن برای درد دیگران فریادها بزنن و حنجره‌ها پاره کنن اما درد هموطن خودشون رو هرروز بیشتر و بیشتر تقلیل می‌دن و یا حتی به تمسخر می‌گیرن تا فقط در فرقه‌ا‌ی که به تازگی ساخته شده جایی برای خودشون باز کنن.
اما مهمترین چیز شرافته که مشتی خودفروخته امثال این‌ها به مقدار ناچیزی فروختنش و قرار نیست بعد از این هم به دستش بیارن.

از خون جوشیده‌ی تن
بر خاک مکتوب شد وطن

تقلیل «آزادی» به خوردن نان و داشتن سرپناه، ماهیتش را خوار می‌کند.

«توپ تانک مسلسل دیگر اثر ندارد، به مادرم بگویید دیگر پسر ندارد.»