اکنون تمام اشکال گوناگون دولت‌گرایی آزموده شده‌اند و همگی شکست خورده‌اند. در آغاز قرن بیستم، سرمایه‌داران، سیاست‌مداران و روشنفکران در سراسر جهان غرب به سوی نظامی تازه روی آوردند: نظامی از اقتصاد مختلط و حاکمیت دولت که قرار بود جایگزین بازار آزاد نسبتاً رها از مداخلهٔ دولت در قرن نوزدهم شود. اما همهٔ این نسخه‌های به ظاهر تازه و هیجان‌انگیز (از سوسیالیسم گرفته تا دولت شرکتی و دولت رفاه–جنگ) همگی به آزمون گذاشته شده‌اند و شکست خود را به‌روشنی نشان داده‌اند. امروز فراخوان به سوسیالیسم یا برنامه‌ریزی دولتی، در واقع دعوتی است به بازگشت به نظامی کهنه، خسته و شکست‌خورده. دیگر چه چیزی برای آزمودن باقی مانده است، جز آزادی؟

مورای روتبارد - اخلاق آزادی

البته، مارکسیسم و فاشیسم آن‌قدر به هم نزدیک‌اند که اکثر سوسیالیست‌های امروزی از فاش کردن این تبار سیاسی شرم‌آور اما واقعی طفره می‌روند. تعداد کمی از آن‌ها می‌خواهند درباره نقش هیتلر و موسولینی به عنوان برادران حبس کشیده خانواده سوسیالیست-سندیکالیست بحث کنند. این ترس فراگیر است. سوسیالیست‌ها، از ترس به میان آمدن حقیقت، هرگونه ارتباطی با فاشیسم را انکار کرده‌اند تا تقصیر تاریخی و ارتباط خود با یکی از منفورترین ایدئولوژی‌های شناخته‌شده برای بشر را پنهان کنند. از سندیکالیسم انقلابی و اصول اسطوره‌ساز ژرژ سورل، «کودتاگرایی» نخبه‌گرا و خشونت‌آمیز لوئی اگوست بلانکی، تا سوسیالیسم ملی‌گرایانه شارل پگی، فاشیسم تاریخی دربردارنده یک جمع‌گرایی اجتماعی-اقتصادی و متافیزیکی بود که تقریباً از تفکر چپ دولت‌گرای مدرن امروزی غیرقابل تشخیص است. در واقعیت، نوادگان شوروی‌گرایی روسی، فاشیسم ایتالیایی و ناسیونال سوسیالیسم آلمان، پسرعموهای نزدیکی هستند که می‌خواهند رابطه محارم‌آمیز خود را پنهان نگه دارند.

وقتی چپ‌گرایان اقتدارگرا معتقدند که اشتراک کمی با ایدئولوژی فاشیستی و نازی دارند، آزادانه درگیر پدیده روان‌شناختی اجتماعی موسوم به «خود-مجوزدهی» (self-licensing) می‌شوند. از طریق این فرآیند، آن‌ها به خود یک گواهی اخلاقی یا مجوزی ناخودآگاه اعطا می‌کنند که به راحتی می‌تواند احتمال اتخاذ تصمیمات کمتر مساوات‌طلبانه را در آینده افزایش دهد. این اثر «خود-مجوزدهی» ناشی از ادعای ضدفاشیست بودن، علی‌رغم داشتن دانش تاریخی اندک از آن، می‌تواند به یک فرد اجازه دهد تا گرایش‌های اقتدارگرایانه‌ای را بپذیرد که به شدت فاشیستی هستند.
این باور که شخص نمی‌تواند به هیچ شکل و صورتی فاشیست باشد، فرد را آزاد می‌گذارد تا هرچه ممکن است فاشیستی‌تر رفتار کند و به او توهم «قداست ضدفاشیستی» می‌بخشد — همانطور که در مورد سازمان‌های به شدت خشونت‌طلب و فاشیستی-مارکسیستی مانند جنبش «آنتیفا» (Antifa) مشاهده شده است. این باندهای نفرت‌پراکن متشکل از شبه‌نظامیان سوسیالیست انقلابی و آنارکو-دولت‌گرا متقاعد شده‌اند که هرگز قادر به حمل بار فاشیسم نیستند و بنابراین می‌توانند آزادانه از یک فاشیست معمولی، با خشونت بیشتری فاشیستی عمل کنند. با این تصور که از آلودگی فاشیستی-سوسیالیستی پاک هستند، به راحتی می‌توانند به همان چیزی تبدیل شوند که با آن مخالفند. اثر «خود-مجوزدهی» به گروه‌هایی مانند آنتیفا این فرصت را می‌دهد که خود را ذاتاً ضدفاشیست ببینند، اما با این وجود، درگیر همان فاشیسم پیراهن‌قهوه‌ای‌ها و پیراهن‌سیاه‌ها شوند که با صدای بلند با آن مخالفت می‌کنند. آن‌ها احمقانه به «فاشیست‌های ضدفاشیست» تبدیل شده‌اند، اتفاقی که پس از جنگ جهانی دوم نیز رخ داد، زمانی که بسیاری از پیراهن‌سیاه‌های سابق ایتالیایی در صفوف موسولینی به گروه‌های آنتیفا پیوستند، زیرا ایدئولوژی آن‌ها بسیار شبیه بود.

فرهنگ آلمان وایمار از احساسات غیرعقلانی حمایت می‌کرد. اقتصاد آن را ایجاب می‌کرد. اقتصاد شرایطی را فراهم آورد که به انسان‌ها هیچ شیوه‌ی دیگری برای عمل کردن نمی‌داد.