اکنون تمام اشکال گوناگون دولت‌گرایی آزموده شده‌اند و همگی شکست خورده‌اند. در آغاز قرن بیستم، سرمایه‌داران، سیاست‌مداران و روشنفکران در سراسر جهان غرب به سوی نظامی تازه روی آوردند: نظامی از اقتصاد مختلط و حاکمیت دولت که قرار بود جایگزین بازار آزاد نسبتاً رها از مداخلهٔ دولت در قرن نوزدهم شود. اما همهٔ این نسخه‌های به ظاهر تازه و هیجان‌انگیز (از سوسیالیسم گرفته تا دولت شرکتی و دولت رفاه–جنگ) همگی به آزمون گذاشته شده‌اند و شکست خود را به‌روشنی نشان داده‌اند. امروز فراخوان به سوسیالیسم یا برنامه‌ریزی دولتی، در واقع دعوتی است به بازگشت به نظامی کهنه، خسته و شکست‌خورده. دیگر چه چیزی برای آزمودن باقی مانده است، جز آزادی؟

مورای روتبارد - اخلاق آزادی

البته، مارکسیسم و فاشیسم آن‌قدر به هم نزدیک‌اند که اکثر سوسیالیست‌های امروزی از فاش کردن این تبار سیاسی شرم‌آور اما واقعی طفره می‌روند. تعداد کمی از آن‌ها می‌خواهند درباره نقش هیتلر و موسولینی به عنوان برادران حبس کشیده خانواده سوسیالیست-سندیکالیست بحث کنند. این ترس فراگیر است. سوسیالیست‌ها، از ترس به میان آمدن حقیقت، هرگونه ارتباطی با فاشیسم را انکار کرده‌اند تا تقصیر تاریخی و ارتباط خود با یکی از منفورترین ایدئولوژی‌های شناخته‌شده برای بشر را پنهان کنند. از سندیکالیسم انقلابی و اصول اسطوره‌ساز ژرژ سورل، «کودتاگرایی» نخبه‌گرا و خشونت‌آمیز لوئی اگوست بلانکی، تا سوسیالیسم ملی‌گرایانه شارل پگی، فاشیسم تاریخی دربردارنده یک جمع‌گرایی اجتماعی-اقتصادی و متافیزیکی بود که تقریباً از تفکر چپ دولت‌گرای مدرن امروزی غیرقابل تشخیص است. در واقعیت، نوادگان شوروی‌گرایی روسی، فاشیسم ایتالیایی و ناسیونال سوسیالیسم آلمان، پسرعموهای نزدیکی هستند که می‌خواهند رابطه محارم‌آمیز خود را پنهان نگه دارند.