البته، مارکسیسم و فاشیسم آن‌قدر به هم نزدیک‌اند که اکثر سوسیالیست‌های امروزی از فاش کردن این تبار سیاسی شرم‌آور اما واقعی طفره می‌روند. تعداد کمی از آن‌ها می‌خواهند درباره نقش هیتلر و موسولینی به عنوان برادران حبس کشیده خانواده سوسیالیست-سندیکالیست بحث کنند. این ترس فراگیر است. سوسیالیست‌ها، از ترس به میان آمدن حقیقت، هرگونه ارتباطی با فاشیسم را انکار کرده‌اند تا تقصیر تاریخی و ارتباط خود با یکی از منفورترین ایدئولوژی‌های شناخته‌شده برای بشر را پنهان کنند. از سندیکالیسم انقلابی و اصول اسطوره‌ساز ژرژ سورل، «کودتاگرایی» نخبه‌گرا و خشونت‌آمیز لوئی اگوست بلانکی، تا سوسیالیسم ملی‌گرایانه شارل پگی، فاشیسم تاریخی دربردارنده یک جمع‌گرایی اجتماعی-اقتصادی و متافیزیکی بود که تقریباً از تفکر چپ دولت‌گرای مدرن امروزی غیرقابل تشخیص است. در واقعیت، نوادگان شوروی‌گرایی روسی، فاشیسم ایتالیایی و ناسیونال سوسیالیسم آلمان، پسرعموهای نزدیکی هستند که می‌خواهند رابطه محارم‌آمیز خود را پنهان نگه دارند.

وقتی چپ‌گرایان اقتدارگرا معتقدند که اشتراک کمی با ایدئولوژی فاشیستی و نازی دارند، آزادانه درگیر پدیده روان‌شناختی اجتماعی موسوم به «خود-مجوزدهی» (self-licensing) می‌شوند. از طریق این فرآیند، آن‌ها به خود یک گواهی اخلاقی یا مجوزی ناخودآگاه اعطا می‌کنند که به راحتی می‌تواند احتمال اتخاذ تصمیمات کمتر مساوات‌طلبانه را در آینده افزایش دهد. این اثر «خود-مجوزدهی» ناشی از ادعای ضدفاشیست بودن، علی‌رغم داشتن دانش تاریخی اندک از آن، می‌تواند به یک فرد اجازه دهد تا گرایش‌های اقتدارگرایانه‌ای را بپذیرد که به شدت فاشیستی هستند.
این باور که شخص نمی‌تواند به هیچ شکل و صورتی فاشیست باشد، فرد را آزاد می‌گذارد تا هرچه ممکن است فاشیستی‌تر رفتار کند و به او توهم «قداست ضدفاشیستی» می‌بخشد — همانطور که در مورد سازمان‌های به شدت خشونت‌طلب و فاشیستی-مارکسیستی مانند جنبش «آنتیفا» (Antifa) مشاهده شده است. این باندهای نفرت‌پراکن متشکل از شبه‌نظامیان سوسیالیست انقلابی و آنارکو-دولت‌گرا متقاعد شده‌اند که هرگز قادر به حمل بار فاشیسم نیستند و بنابراین می‌توانند آزادانه از یک فاشیست معمولی، با خشونت بیشتری فاشیستی عمل کنند. با این تصور که از آلودگی فاشیستی-سوسیالیستی پاک هستند، به راحتی می‌توانند به همان چیزی تبدیل شوند که با آن مخالفند. اثر «خود-مجوزدهی» به گروه‌هایی مانند آنتیفا این فرصت را می‌دهد که خود را ذاتاً ضدفاشیست ببینند، اما با این وجود، درگیر همان فاشیسم پیراهن‌قهوه‌ای‌ها و پیراهن‌سیاه‌ها شوند که با صدای بلند با آن مخالفت می‌کنند. آن‌ها احمقانه به «فاشیست‌های ضدفاشیست» تبدیل شده‌اند، اتفاقی که پس از جنگ جهانی دوم نیز رخ داد، زمانی که بسیاری از پیراهن‌سیاه‌های سابق ایتالیایی در صفوف موسولینی به گروه‌های آنتیفا پیوستند، زیرا ایدئولوژی آن‌ها بسیار شبیه بود.

فرهنگ آلمان وایمار از احساسات غیرعقلانی حمایت می‌کرد. اقتصاد آن را ایجاب می‌کرد. اقتصاد شرایطی را فراهم آورد که به انسان‌ها هیچ شیوه‌ی دیگری برای عمل کردن نمی‌داد.

دو کتاب «اخلاق آزادی» و «فردگرایی و فلسفه علوم اجتماعی» توسط مهران خسروزاده ترجمه شده‌اند‌.

طبقه متوسط آلمان از کمونیسم می‌ترسید — و مانند بقیه کشور، از تجارت‌های بزرگ بیزار بود. آلمانی‌ها که در شعارهای ضدسرمایه‌داری غرق بودند، هیچ تمایزی میان کسانی که از طریق دستاوردهای تولیدی ثروتمند شده بودند و کسانی که با نفوذ سیاسی به ثروت رسیده بودند، قائل نمی‌شدند. کشور شاهد گرسنگی میلیون‌ها نفر بود، در حالی که شرکت‌های خاصی به لطف قراردادهای جنگی دولتی، سودجویی از تورم، و دستمزدها، قیمت‌ها و یارانه‌هایی که با دیکته سیاسی تعیین می‌شد، ثروت‌های هنگفتی به هم می‌زدند. آلمانی‌ها به این نتیجه نرسیدند که مداخله دولت عامل این بی‌عدالتی است. آن‌ها با تلخی می‌گفتند: ثروتمندان، ثروتمندان فی‌نفسه، دشمن هستند.

نسخه EPUB مناسب کتاب خوان های الکترونیکی

وقتی بنیتو موسولینی پسر بچه بود، پدرش شب‌ها بخش‌هایی از «کاپیتال» کارل مارکس را با صدای بلند برای تمام خانواده می‌خواند

Toler, The Everything Guide to Understanding Socialism, p. 179.