دلم میخواد یه ایران رو بغل کنم.

نمیتونم از شوک دربیام.

کاش.

دلم میخواست داد بزنم بگم یعنی واقعا اون روز میرسه؟

تاحالا هر ترسی که توو زندگی داشتیم، به گرد پایِ ترس این روزهامونم نمیرسه.
همه چیز به معنای واقعی وحشتناکه، وحشتناک!

دست و دلم به هیچ کاری نمی‌ره. افتادم توی دام اخبار، منتظر اتفاقات مثبت، و مثل خیلی‌ها سرشار از احساسات متناقضی‌ام که شرایط این روزها بهم تحمیل می‌کنه.

من میخوام توو این شرایط منطقی بمونم، اما مغزم باهام راه نمیاد، انگار از کار افتاده. نه میزاره کاری بکنم نه حتی بخوابم.

نمیدونم کارفرمام چی توو سرشه که فکر میکنه با این شرایط بد روانی میتونیم فکر کنیم، کد بزنیم و دیباگ کنیم!
تعطیل کن مرد، اه.

هرشب، بدتر از شب قبل.

بعضی‌ها معتقدن ما بعد از مرگ در جای دیگه‌ای از جهان به دنیا میایم. امیدوارم درست باشه، چون من تو این زندگی عمرم صرف فکر کردن به وطن شد.

هر روز که بیدار می‌شم، یه چند دقیقه به زمان نیاز دارم تا باور کنم اینا خواب نبوده.

تلگرام نداشتن مثل این بود که از خانوادم دور شده باشم. وای!

معلوم نیست بعد از این روزا چه بلاهای بدتری قراره سرمون بیاد اما فقط امیدوارم روزای بهتری‌ام باشه.

واقعا آدم نمیدونه چی بگه!

دیگه حتی نمی‌شه حدس زد اینا روزای خوبمونه تازه، یا روزهای بدمون.

پس کی تجربه میکنیم اون احساس امنیت، آزادی ذهن و دقیقا همون زندگی دلخواهو.
چرا عوض بیچاره بودن‌هامون درنمیاد و تازه رفته رفته بدترم میشه.

معنی این جمله که"ادم از فردای خودش خبردار نیستو "وقتی فهمیدم که دو هفته پیش با دوستام برای همچین روزی برنامه سفر ریختیم و تنها دغدغمون این بود که کجاها بریم و چیکارا کنیم.
ولی الان مجبوریم هر دودقیقه یبار بهم پیام بدیم ببینیم هنوز زنده ایم یا ن!

اوضاع یه‌جوریه آدم دلش میخواد بخوابه دیگه بیدار نشه.