هرشب، بدتر از شب قبل.

بعضی‌ها معتقدن ما بعد از مرگ در جای دیگه‌ای از جهان به دنیا میایم. امیدوارم درست باشه، چون من تو این زندگی عمرم صرف فکر کردن به وطن شد.

هر روز که بیدار می‌شم، یه چند دقیقه به زمان نیاز دارم تا باور کنم اینا خواب نبوده.

تلگرام نداشتن مثل این بود که از خانوادم دور شده باشم. وای!

معلوم نیست بعد از این روزا چه بلاهای بدتری قراره سرمون بیاد اما فقط امیدوارم روزای بهتری‌ام باشه.

واقعا آدم نمیدونه چی بگه!

دیگه حتی نمی‌شه حدس زد اینا روزای خوبمونه تازه، یا روزهای بدمون.

پس کی تجربه میکنیم اون احساس امنیت، آزادی ذهن و دقیقا همون زندگی دلخواهو.
چرا عوض بیچاره بودن‌هامون درنمیاد و تازه رفته رفته بدترم میشه.

معنی این جمله که"ادم از فردای خودش خبردار نیستو "وقتی فهمیدم که دو هفته پیش با دوستام برای همچین روزی برنامه سفر ریختیم و تنها دغدغمون این بود که کجاها بریم و چیکارا کنیم.
ولی الان مجبوریم هر دودقیقه یبار بهم پیام بدیم ببینیم هنوز زنده ایم یا ن!

اوضاع یه‌جوریه آدم دلش میخواد بخوابه دیگه بیدار نشه.

من میگم می‌خوابم ولی میرم سرمو میذارم رو بالشت، ساعت‌ها افکارمو مرور می‌کنم!

کاش گل داشتم و با ذوق بو کردنش از خواب پامیشدم.

یه وقتایی فقط دلت رفتن می‌خواد که بری و رها باشی. آروم، دور از همه چی.
یه جای خلوت، که بشه نفس کشید.

ذهنم شلوغه، دلم خسته‌ست و بنظرم یه چیزایی اونجوری که باید باشه نیست.
اما با همه‌ی اینا نمیتونم ولش کنم چون برای رسیدن به یه ذره آرامش خیلی جنگیدم خیلی دووم آوردم.
سخته‌ ولی دلم نمیخواد جا بزنم. میخوام ادامه بدم، اون‌قدر که بالاخره یه روز برسم به همون آرامشی که حقمه.

من ناامید نمی‌شم، چون یاد گرفتم بجنگم، خیلی بجنگم. بیش‌تر اون خستگی طاقت‌فرساست. متوجه منظورم می‌شی؟ یعنی ترجیح می‌دم نیهیلیست باشم اما فعال باشم و بجنگم

یه سری احساس‌ها رو هیچ‌وقت تجربه نکردم.
نه کسی بهم داد، نه شرایطش بود.
برای همین تصمیم گرفتم اون احساسی که دلم میخواست رو خودم به خودم بدم. خودم رو بغل کردم، باور کردم و انقدر قوی شدم که بشم پناه خودم.‌ سرسخت‌تر و محکم‌تر، چون فهمیدم اگه من برای خودم نباشم هیچ‌کس نیست.

نمیدونم چمه فقط میدونم یچیزیم هست چون اینهمه غصه خوردن عادی نیست.