واقعا ما از آدم‌هایی که جنگ‌های درونیشون رو نمی‌بینیم، توقعات زیادی داریم.

شما دنبال کالکشنای ادایی پاییز میگردین که بخرین بپوشین خوشگل کنید بعد خوشحالم هستید که داره هوا خنک میشه، منم دنبال کاپشن و شال کلاه ضخیم زمستونی که صرفا گرم باشه و بدن درد نگیرم از سرما. چون اینجا مستقیم از وسط شهریور وارد دی میشیم! اه.

بگو تو آذربایجان زندگی میکنی بدون اینکه بگی:

دوچرخه سواری واقعا بانمکه.
هم زودتر میرسم هم از مسیر لذت میبرم.

من از آدمایی که وقتی ازشون میپرسم آخرین بار کی خوشحال بودی؟ در جواب میگن من که اصلا خوشحال نمیشم! یا میگن یادم نمیاد کی بود، دوری میکنم.
با همچین آدمایی ارتباط گرفتن روح منو خسته میکنه. دلم میخواد با کسایی که بلدن با تمام سختی‌ها هنوزم سرزنده زندگی کنن دوستی کنم.

منو پارتنرم در آینده:

شعرای استاد شهریار نجاتم دادن.

یه آرزوی کوچیک اما بزرگ دارم.
همیشه دلم میخواسته یه روز تو جمهوری آذربایجان زندگی کنم، توو اون طبیعت زیبا، بین مردم مهربون و تو فضای پر از موسیقی و شعرش غرق بشم.
انگار وطن من اونجاست، ولی حیف که ازش دورم.
آرزو دارم یه روز قدم تو خاکش بذارم و حس زندگی واقعی اونجا رو تجربه کنم.

خیلی ناراحتم که کل روز یه راه واسه رفع خستگی و کلافگیم پیدا نشد. باید ناناحت هفته جدیدو شروع کنم.

وای اصلا نباید همه تسکای رفع باگ رو بزارم برای یه روز انجام بدم.
سردردآور ترین روز ممکنو برای خودم چیدم اینطوری.

"دلخوشی"

حال میده توو این هوا به‌جای سرکار رفتن بری شمال.