من از آدمایی که وقتی ازشون میپرسم آخرین بار کی خوشحال بودی؟ در جواب میگن من که اصلا خوشحال نمیشم! یا میگن یادم نمیاد کی بود، دوری میکنم.
با همچین آدمایی ارتباط گرفتن روح منو خسته میکنه. دلم میخواد با کسایی که بلدن با تمام سختی‌ها هنوزم سرزنده زندگی کنن دوستی کنم.

منو پارتنرم در آینده:

شعرای استاد شهریار نجاتم دادن.

یه آرزوی کوچیک اما بزرگ دارم.
همیشه دلم میخواسته یه روز تو جمهوری آذربایجان زندگی کنم، توو اون طبیعت زیبا، بین مردم مهربون و تو فضای پر از موسیقی و شعرش غرق بشم.
انگار وطن من اونجاست، ولی حیف که ازش دورم.
آرزو دارم یه روز قدم تو خاکش بذارم و حس زندگی واقعی اونجا رو تجربه کنم.

خیلی ناراحتم که کل روز یه راه واسه رفع خستگی و کلافگیم پیدا نشد. باید ناناحت هفته جدیدو شروع کنم.

وای اصلا نباید همه تسکای رفع باگ رو بزارم برای یه روز انجام بدم.
سردردآور ترین روز ممکنو برای خودم چیدم اینطوری.

"دلخوشی"

حال میده توو این هوا به‌جای سرکار رفتن بری شمال.

سایتای افقی ترند امسالن. بنظرم واقعا بامزه‌ان.

این هرروز سرکار رفتن قراره چقدر ادامه داشته باشه؟

آدما خیلی وقتا ناامیدکننده‌‌ن.
واسه همین آدم ترجیح میده تنها باشه تا انرژی و علاقه‌شو الکی خرج نکنه.