شعرای استاد شهریار نجاتم دادن.

یه آرزوی کوچیک اما بزرگ دارم.
همیشه دلم میخواسته یه روز تو جمهوری آذربایجان زندگی کنم، توو اون طبیعت زیبا، بین مردم مهربون و تو فضای پر از موسیقی و شعرش غرق بشم.
انگار وطن من اونجاست، ولی حیف که ازش دورم.
آرزو دارم یه روز قدم تو خاکش بذارم و حس زندگی واقعی اونجا رو تجربه کنم.

خیلی ناراحتم که کل روز یه راه واسه رفع خستگی و کلافگیم پیدا نشد. باید ناناحت هفته جدیدو شروع کنم.

وای اصلا نباید همه تسکای رفع باگ رو بزارم برای یه روز انجام بدم.
سردردآور ترین روز ممکنو برای خودم چیدم اینطوری.

"دلخوشی"

حال میده توو این هوا به‌جای سرکار رفتن بری شمال.

سایتای افقی ترند امسالن. بنظرم واقعا بامزه‌ان.

این هرروز سرکار رفتن قراره چقدر ادامه داشته باشه؟

آدما خیلی وقتا ناامیدکننده‌‌ن.
واسه همین آدم ترجیح میده تنها باشه تا انرژی و علاقه‌شو الکی خرج نکنه.

اگه از من بپرسن قدرت یعنی چی؟
در جواب میگم قدرت یعنی زن بودن. زن بودن یعنی قوی موندن توی دنیایی که مدام داره امتحانت میکنه.
زن‌ها بیشتر درد رو تحمل میکنن، فشارهای اجتماعی بیشتری رو تحمل میکنن، با قلبی پر از احساسات هنوز سرپا میمونن.
قدرت واقعی رو باید توی چشم‌های زنی دید که بعد از هزار بار شکستن هنوز از نو میسازه.

تا اینجا بهترین مشتری‌ای که دیدم، فرانسوی بوده. قربونش برم اصلا انقدر که باشعوره.

اصلا لطافت رفتارو شما ببین(((:

خیلی وقتا توو سختی‌ها همه انتظار دارن آدم بهم بریزه اما اگه خونسرد بمونی نه تنها خودت آروم‌تر میشی بلکه به بقیه هم حس امنیت میدی.

زندگی امیدوارم تو دیگه سر این صبر و تحملی که دارم خرجت می‌کنم نااُمیدم نکنی.

یجور ددلاین گذاشتی یهو واسه اینم استرس گرفتم.