دلم میگه پیشی خوابالومو قورت بدم.

امسال هزار و شونصدتا روز دختر داشتیم و هرربارش رو ای بابا.

اولین پروژه طراحی تمپلیت با فریمر رو قراره شروع کنم. امیدوارم فروشش خوب باشه.

خستم، چشمام میسوزن و بوس میخوام.

محیط کار خیلی تاثیر گذار و مهمه.
مخصوصا اگه کارفرمای خوبی داشته باشی میتونی پیشرفت کنی توو کارت.

کانورس سدری میخوام.

میگم چرا از صبح دلم یجوریه و همش میخواستم اینو گوش بدم، نگو رامیز صبح فوت کرده...
اه خیلی ناراحتم.

چقدر احتمال داره توی یه شهر بزرگ، موقع رفتن و موقع برگشتن، یه نفر رو توی اتوبوس ببینی؟ هردو باهم، توی یه ساعت، توی یه اتوبوس؟ همون.

بالاخره یه‌روزی این دووم آوردن تموم میشه.

وای انقدر حوصله ندارم که کاش یه کلبه چوبی بالای درخت داشتم می‌رفتم یه مدت اونجا زندگی می‌کردم.

استرس ددلاین این پروژه جدیده داره پدرمو درمیاره.

امروز فقط خوابیدم که سرماخوردگیم خوب شه. حالا هم استرس فردارو دارم که چطور وقتی هنوز بی‌حالم باید کار کنم! هوف غمگینم.

قدم‌های کوچیک و قابل اجرا که در راستای عملی کردن ایده‌هات برمی‌داری، به مرور معجزه میکنن‌؛ صبر داشته باش.

بعضی وقتا دیگه واقعا از این حال پی‌ام‌اسی خسته می‌شم.

امروز به قدری سخت گذشت که الان باورم نمیشه بالاخره دراز کشیدم رو تختم.