چقدر احتمال داره توی یه شهر بزرگ، موقع رفتن و موقع برگشتن، یه نفر رو توی اتوبوس ببینی؟ هردو باهم، توی یه ساعت، توی یه اتوبوس؟ همون.

بالاخره یه‌روزی این دووم آوردن تموم میشه.

وای انقدر حوصله ندارم که کاش یه کلبه چوبی بالای درخت داشتم می‌رفتم یه مدت اونجا زندگی می‌کردم.

استرس ددلاین این پروژه جدیده داره پدرمو درمیاره.

امروز فقط خوابیدم که سرماخوردگیم خوب شه. حالا هم استرس فردارو دارم که چطور وقتی هنوز بی‌حالم باید کار کنم! هوف غمگینم.

قدم‌های کوچیک و قابل اجرا که در راستای عملی کردن ایده‌هات برمی‌داری، به مرور معجزه میکنن‌؛ صبر داشته باش.

بعضی وقتا دیگه واقعا از این حال پی‌ام‌اسی خسته می‌شم.

امروز به قدری سخت گذشت که الان باورم نمیشه بالاخره دراز کشیدم رو تختم.

حوصلمون سر رفت پس کو اون اتفاقات هیجان انگیز.

تنها جایی که صدمو میزارم و پشیمون نمیشم، کارمه.

بعضی اتفاقا خودشون درد دارن، اما بدترش اینه که بعضیا فقط حواشیشو میبینن نه حال آدمو.

دیزاینر طرحشو میفرسته توی توضیحاتشم یه کلام میگه اینجا‌ها لود شدنی انیمیشنش خوشگل باشه، نمیدونه منه دولوپر سه روزه درگیره همین خوشگلم.

دلم برای طبیعت تنگ شده.

همبرگرم خیلی خره.

نصف بیشتر زیبایی آدما برمی‌گرده به اعتماد به نفس و نگاهی که خودشون به خودشون دارن.

آخه چرا من هی بغل میخوام؟