یه همچین مودی.

اینهمه که حوصلم سر میره اصلا عادی نیست.

شخصیت مستقل اینطوری نیست که از کسی کمک نگیری و هیچکاری رو از بقیه نخوای. اینه که بلد باشی گلیمتو از آب بکشی بیرون و کمک گرفتنت از آدم اون چیز و به صورت حداقل کافی باشه. یعنی بلد باشی دستت رو بذاری رو زانوت و تنها بگی یا علی.

"بپوش بریم طهران"

طراحی سایتای بیوتی رو واقعا دوس دارم.

جدیداً حس می‌کنم مسئول سرنوشتی‌ام که از راه نرسیده؛ اما از همین الآن حواسش به قدم‌هامه و من نباید ازش غافل بشم.

آرامش من مهم‌ترین دارایی منه. من یاد گرفتم وقتی چیزی یا کسی صدامو خاموش میکنه ازش فاصله بگیرم.
من برای خودم مهمم، برای احساساتم، برای آرامشی که با سختی ساختم. هرچیزی که ذهنمو آروم‌تر کنه میمونه. و هرچیزی که آرامشم رو بگیره میره.

فردا نگین نیستم اگه پر‌انرژی نباشم. دیگه کافیه کلافگی. بس‌.

یه وقتایی باید بدونی چیو از کی بخوای. اینم وقتی ممکنه که بفهمی چی از کی برمیاد.

آی. اینقدر هوا سرده نمیتونم از زیر پتو دربیام.

همینطور که سعی دارم موزیک موردعلاقمو با پیانو بزنم به این فکر کردم که چرا اصلا نرم آموزش ببینم که راحت و قشنگتر بزنم وقتی باعث میشه ریلکس باشم و به چیزی فکر نکنم!

آخه میدونی کاش هرکی واقعا دلش میخواد پیگیر باشه و یه سازی یاد بگیره. خیلی حال آدم بهتر میشه

فرض کن برای آدمایی که دوسشون داری ساز بزنی و اونا لذت ببرن.

یا توو خلوت خودت باشی و همزمان باهاش بخونی و حال کنی.

منمم دلم میخواد یاد بگیرم اما وقت ندارم ))):

سختش نکنین دیگه. فقط روزی نیم‌ساعت.