منتظری بلاخره یک چیزی نجاتت بده و زهی خیال باطل! آدمیزاده کوچولو و بی‌چاره.

تنها راه‌حلم برای بی‌حوصلگی این بود که مرخصی بگیرم و حداقل کنار اینهمه غم، فکر تسکامو نکنم.

بابا مگه آسونه؟

کاش یه درخت کریسمس داشتم بهش جینگیلی‌های اکلیلی آویزون میکردم.

یسری چیز ها وقتی قشنگن که بدون درخواست انجام بشن نه وقتی خودت میگی.

حیف این روزای بارونی که بدون دوسپسر داره میگذره.

چون واکنشی نشون ندادم دلیلش این نیست که اون موضوع دردناک نبوده
من فقط خوب یاد گرفتم چطوری رها کنم.

الان همین‌جوریه، اشکالی نداره.

دلم می‌خواد پرت شم وسط یک عالمه چیز جدیدی که نه می‌دونم چی‌ان و نه برام آشنان. فقط من باشم و لذت کشف کردن اونها. لذت یک منِ دیگه بودن. وقتی هیچ‌کسی نمی‌دونه قبلش کی بودی و از کجا اومدی.

وای نه شنبه شد.

به هر چیزی که به عشق مربوط می‌شه نیاز دارم؛ به هر مدل عواطف و احساسات و آغوش و بوسه و حرف‌هایی که به عشق ختم می‌شن؛ به تک‌تکشون نیازمندم.

کاش زودتر خوب شم برگردم به زندگی نرمال. دلم واسه کد زدن تنگ شده.

میخوام یه کسی باشه مثل دریل کنار کارول. نه برای نجات یا واسه قهرمانی.
فقط کسی باشه که سکوتش امن باشه و موندنش مطمئن.

خداروشکر.

یه‌کاری با خودم کردم که وقت فکر کردن به هیچی رو ندارم. حس میکنم خنثی‌ام.