از شمع فوت کردن خوشم میاد، انگاری که آدم یک کار خیلی بزرگ‌ بامزه کرده.

آسمون خوشگله، موزیکم خوبه و هوا خنکه و آره، زندگی اونقدراهم بد نیست.

آدم‌های ناز رو کنارم نگه می‌دارم. زندگی به اندازه کافی سخته، نمی‌خوام دور و برم کسی باشه که اوضاع رو بدتر کنه.

ینی چی که یه روز می‌تونم از ماشینم استفاده کنم، یه روز نمی‌تونم. اه

شهر و زندگی رو آدم‌ها و دوستی‌ها و ارتباطات جالب‌تر می‌کنن، خاطره‌ها و تجربه‌های رندوم و بامزه، گپ‌ زدنا، قدم زنا، احساسات و درد و غم‌های مشترک حتی، خوش‌حالی و خنده و موسیقی‌ای که کنار هم گوش می‌دن، بارونی که باهم نگاش می‌کنن. همه‌ی اینا باعث میشه مطمئن شم زنده‌ام و دارم زندگی می‌کنم.

پس کی اونقدر بزرگ می‌شم که دیگه اشک نریزم؟

من می‌خوام ناراحت نشما ولی زندگی واقعا ناراحت کنندس.

منتظری بلاخره یک چیزی نجاتت بده و زهی خیال باطل! آدمیزاده کوچولو و بی‌چاره.

گشنمه

یه شمالمون نشه؟

24.