امیدوارم این موزیکو درک نکنید.

اجرای زنده ترانه «وای که دلم»
احمدرضا نبی زاده.

دلم عروسک پو چشم غمگین میخواد.
همش سعی میکنم به خودم بگم نگین بس کن بچه شدی؟ اما موفق نمیشم! میخوام.

یکی از احساساتی که توی بزرگسالی به شدت دستخوش تغییر میشه، دلتنگیه.
‏خبری از بی‌قراری نیست، فقط یهو وسط رانندگی یا خوردن غذا، حس میکنی ته دلت خالی شد.
‏چند ثانیه‌ای توو خلا میگذره بعد کم‌کم از جات بلند میشی و وانمود میکنی همه چی اوکیه.

if you were going to ask me what my biggest fear is
I'd tell you:
it's just existing...

نشد توو یه گروه مربو‌ط به ماشین باشم، فقط راجع به ماشین صحبت بشه!

کاش نزدیک دریا بودم
الان فلاسکم رو پر چای میکردم
میرفتم کنار دریا...

آدم نمیتونه به کسی که خودش کمکی رو نمیپذیره، کمکی کنه!

اطرافیانم یجوری تعجب میکنن که من چطور انقدر ریلکس و بدون ترس صحنه های جراحی و خون و خونریزی و پرونده های جنایی میبینم
و حتی لذتم میبرم از تماشای همچین صحنه هایی که واقعا درکشون نمیکنم...
دوستان ذات بشر همینه.عادت و سازش،وقتی یچیز هی واسمون تکرار میشه و هی باهاش مواجه میشیم طبیعتا اولش بهش واکنش بدی نشون میدیم ولی هرچی میگذره بیشتر بهش عادت میکنیم،و بعد یه مدت حتی ممکنه لذت ببریم یا بهش بخندیم.
دقیقا همینجوری که به دردا و بدبختی ها و ترسهامون عادت کردیم. :)

بنویس تا اتفاق بیفتد.

حالا که مرثیه خونِ قتل گلهام
شب‌و از تو پس می‌گیرم واسه فردام...

نمیدونم چه توقعی داشتم ولی یک چیز رو میدونم دوستان عزیز، اونهم اینکه در کل نباید توقعی داشت.

این جمعه هفتمین جمعه مهر ماهه که من دارم می‌گذرونم.

اگه تهرانو ول نمی‌کردم الان آدم خوشحال‌تری بودم.
می‌تونستم با دوستام باشم.
یا حتی قبل از اینکه بابابزرگم بره، بیشتر میدیدمش.
شاید دیگه تنها نبودم..

ترس از دست دادن عزیزام همیشه باهامه، توی بهترین لحظات زندگیمم باشم یهو یاد این قضیه میفتم و زهرمارم میشه همه چی.