خیلی‌ها بودن که فکر می‌کردن قراره یادشون همیشه زنده بمونه، اما زمان از اون‌ها هم گذشت.

شاغل بودن موقع دانشجو بودن یعنی من یه توان دو بالای کلمه‌ی بدبختی برای خودم گذاشتم.

فکر و خیال پدرمو درآورده.

کاش الانم دوباره تکرار میشد.

ولی خب بعضی چیزا یکبار اتفاق میوفته.

و تو هی به اون یکبار فکر میکنی

اما انقدر از همچی گذشتی که بعدش به همینم میگی ولش کن و می‌خوابی.

ولی پیدا کردن بعضی آدما به گم کردن همه می‌ارزه.

وفاداری من به کسایی تعلق داره که هرگز اجازه ندادن به وفاداریشون شک کنم.

موزیک خوب ندارم. ناناحن.

من کاری ندارم آدما به چند دسته تقسیم میشن، فقط مطمئنم باید از همشون دوری کرد.

بخش ترسناک ماجرا اینجاست که ما آدما همونقدری که شکننده و آسیب پذیریم، میتونیم به دیگران هم آسیب بزنیم و همه چیو نابود کنیم.