هر چیزی من رو به چیز دیگه‌ای پیوند می‌ده. به هر چیزی برای رهایی چنگ می‌زنم، اما مثل یه زنجیره‌ی بی‌انتها می‌مونه که راه خلاصی ازش ندارم.

خیلی اتفاقی با Can دوست شدم، اصلا فکر نمیکردم یه انسان از یه مملکت دیگه پیداش بشه و از راه دور، واسه چند ساعتم که شده حالمو خوب کنه.
تعجب میکنم!

«شاید شانس آورده‌ایم که بعضی از در‌ها هرگز به رویمان باز نشدند.»
همانطور که ای‌کاش برخی در‌ها هرگز باز نمی‌شدند.

داشت میگفت آرزو داره جای من باشه، در عین حال منم آرزو داشتم جای اون باشم. یه‌جور هم درکش میکردم هم نمیکردم.
چی‌ میشد اگه همه چی سرجاش بود؟ هرکس راضی و خوشحال بود.

ما برای ادامه دادن هیچکسی را نداریم جز خودمان
و این کافیست

نمیشد اِنقدر سخت نبود؟

بزرگ‌ترین استراتژیم در برابر مشکلاتم اینه که تا جایی که می‌تونم تظاهر می‌کنم وجود ندارن.

«تاحالا زندگیِ کسی بخاطر سینگل بودن خراب نشده، اما زندگی خیلی‌ها بخاطربودن با آدم اشتباه خراب شده.»
پ.ن: اگه هنوز آدم مورد نظرت رو پیدا نکردی تنها بمون، سخت کار کن و آرامشی که داری رو نابود نکن.

‏باید خودمو توی یکی از اون پنجشنبه های سرد و ابری که ظهر از مدرسه میرسیدم خونه و بابت تعطیلی فردا خیالم راحت بود جا میذاشتم. اشتباه کردم.

خواستید عشق را به صبوری دوا کنید، غافل ازینکه هرروز صبر بیشتر و عشق کمتر است.

همهٔ آدم‌هایی که زیاد دربارهٔ‌ خودشان حرف می‌زنند، آدم‌های خودخواهی نیستند. بسیاری از آنان، آدم‌های تنهایی هستند، که غیر از خودشان و آنچه بر آنها گذشته، چیزی برای تعریف کردن ندارند.

دلم میخواد فقط و فقط با آدمایی که ازشون خوشم میاد در ارتباط باشم. اما بعضی وقتا نمیشه، یا نمیتونم یا امکانش نیست.