من خیلی وقتا گنده گنده حرف می‌زنم و می‌گم تنهاییمو پرستش می‌کنم! ولی باور کن همون یک ساعتی که پیش آدمای موردعلاقه‌ی زندگیم می‌گذرونم، اندازه‌ی ده سال عمرِ مفید می‌چسبه به قلبم.

همه‌چی خیلی مسخره، بدون جذابیت و پوچ بنظر میرسه.

شاید به قول کیارستمی باید حرکت کرد و دید مسیر آدمی رو به کجا می‌بره. ایده‌آلش همینه که ببینی تو دل این جریان چی متولد می‌شه، نه اینکه از ابتدا فقط دنبال یه سرانجام مشخص بگردی.

تمام چیزی که میخوام یه بغلِ پر از آرامش.

دنیا خیلی بزرگه ولی من موفق نمیشم بفهمم که به کجا تعلق دارم.

حالم مثل بیلی‌عه، اشک و بغضشو درک میکنم.
منم صدمو میزارم اما نمیشه.

من صبور نیستم، اگه دارم برای چیزی خیلی صبوری می‌کنم یعنی خیلی برام ارزشمنده.

همه‌ی آدم‌ها بازیگرن؛ بازیگر نقش اول زندگی خودشون. حالا ممکنه این وسط، چند فصل‌ام
بازیگر افتخاری زندگی تو باشن و بعدش برای
همیشه صحنه رو ترک کنن. این که نشد دلیل
منطقی برای خراب کردن کل سریال زندگیت!

مامانم حرف قشنگی بهم زد.
گفت: زندگی رو با دید خودت نگاه کن تا ببینی زندگی قشنگتر و راحت‌تر برات میگذره. مبادا خودتو با بقیه مقایسه کنی و بخوای با دید اونا به دنیات نگاه کنی.

راستش خط قرمزهات رو برای اون یه نفر هم نباید برداری.

نمیدونم شما هم با این دست‌ آدم ها برخورد داشتید/دارید یا نه!
دائما در حال ‌رقابت و پیشی گرفتن از کسی هستن!
بعد فکر میکنن کل دنیا میدون مبارزه و جنگ هست!
پس ذهنشون همیشه «مسابقه دادن» هست!
من که به شخصه امیدوارم این دست انسان ها اول با خودشون
و بعد با بقیه ی دنیا به صلح برسن.

پیش میاد وقتی یه سبک زندگی‌ای داری که از نظر خودت عادیه و مشکلی توش نمیبینی، یهو یه نفر دربارش باهات حرف میزنه، شاید یه نصیحتی هم کنه و همون حرف برات تلنگر عمیقی میشه.
و میبینی اونقدرام که فکر میکردی روش گل و بلبلی نداشتی و وقت تغییره.
بعضی وقتا ازین تلنگر‌ها برامون نیازه.