پیش میاد وقتی یه سبک زندگی‌ای داری که از نظر خودت عادیه و مشکلی توش نمیبینی، یهو یه نفر دربارش باهات حرف میزنه، شاید یه نصیحتی هم کنه و همون حرف برات تلنگر عمیقی میشه.
و میبینی اونقدرام که فکر میکردی روش گل و بلبلی نداشتی و وقت تغییره.
بعضی وقتا ازین تلنگر‌ها برامون نیازه.

انسان خوشحال‌کننده زندگیم همونیه که برام آهنگ(شاهکار) میفرسته.

تا اطلاع ثانوی هیچ آینده ای نداریم بچه ها.
بچسبین به لذت های زودگذر و فانی

تاوان بغضت رو نسل ما پس داد...

شاید من چون عصابم که خورد میشه میرم پیانو تمرین میکنم و با هر نوت اشتباهی عصابم بیشتر خورد میشه و خودمو میزنم ولی این دلیل نمیشه دیوونه باشم.

شاید روانی باشم.

ببین شنیدی که میگن عشق و نفرت متضاد هم هستن؟
به‌نظرم اینطور نیست، حسی که متضاد عشق هست بی‌تفاوت بودنه.

حالا درسته من همیشه میگم باید صدای عقل و منطق رو گوش داد ولی بعضی وقتا هم نیازه صدای قلبتو گوش بدی تا برات یادآوری بشه که این زندگیه و میتونی با بروز احساساتت بهش روح بدی.

کاش مامانم گوشه‌ی فرش رو می‌زد بالا و می‌گفت «بیا اینم خوشحالی‌ و حال خوبت، اینجا قایمشون کرده بودم گم نشن تا هر موقع لازمشون داشتی بدمشون بهت.»

برای آرامش اعصاب.